Earthside - A Dream in Static (2015)

Krachtig en indrukwekkend, maar op veel momenten ook teveel van hetzelfde, te massief-metal en te vaak dichtgemetseld voor mij, alsof Thrice een duik in de progmetal heeft genomen en nummers van acht minuten is gaan componeren. Over de instrumentale vaardigheden van de bandleden verder geen kwaad woord, en de ambitie van deze plaat is te prijzen, maar de uitwerking is te overdadig en gaat mij daardoor tegenstaan. Uitzonderingen zijn Entering the light, dat klinkt als een sfeervol themamuziekje voor een spannende jaren-zestig-televisieserie zoals gespeeld door Alan Parsons, en het openingsnummer, voor mij het absolute hoogtepunt dat wèl de volle speelduur blijft boeien en in z'n eentje een volle ster waard is.

Kom ik via het mooie album van David Maxim Micic terecht bij een wederom zeer interessant album van de formatie Earthside. Nooit van gehoord, dus lang leve de aanbevelingen als je de Spotify 'Radio On Demand' weer even inschakelt.

A Dream in Static is een spectaculaire luistertrip, dat bovendien muzikaal erg fraai in elkaar steekt. De theatrale zang zou een minpuntje kunnen zijn, maar omdat het niet zo overheersend aanwezig is, kan ik er goed mee leven!

Indrukwekkend debuut van deze amerikaanse metalband. De overwegend instrumentale progressieve metal zit sfeervol en meeslepend in elkaar, met hier en daar een gastzanger voor de broodnodige afwisseling. Die zangpartijen zijn overigens niet het sterkste punt van het album; slechts op Crate (met Björn Strid van Soilwork) vallen alle puzzelstukjes in elkaar. In de instrumentale passages weet de band gelukkig wel voortdurend te overtuigen, met vooral in de tweede helft van het album een reeks fraaie en lekker zware tracks.