Wreckless Eric - Big Smash! (1980)

It'll Soon Be The Weekend is een meesterlijk nummer, maar een nummer als Break My Mind maakt dit 4 *

Leuke en redelijk consistente "hyperpop"-plaat, misschien wat minder anarchistisch dan vroeger, maar ook gestroomlijnd is deze man (vooruit, jongen) nog altijd fris. Dit album is indertijd in de USA als dubbelelpee uitgebracht, met op de tweede plaat geremixte (en naar mijn smaak in sommige gevallen daarmee verbeterde) versies van de beste nummers van Erics eerste twee albums (Wreckless Eric en The wonderful world of Wreckless Eric), dus als een (mislukte) poging om de Amerikaanse markt te kraken.
 

Al bij het begin van de punkrevolte kom je de naam van Wreckless Eric tegen. Niet omdat hij punk was, nee, hij was net als Jona Lewie een vriendelijke eigenwijze muziekjesknutselaar, eentje die op het Stifflabel zat. Omdat Whole Wide World in 1977 een Britse culthit werd, werd hij één van de boegbeelden van die revolte, zij het uit een rariteitenkabinet.
De man met de wortels in de pubrock ziet in maart 1980 hoe zijn vierde elpee Big Smash! de tweede wordt die de Britse albumlijst haalt met een #30-positie, ondanks het wederom uitblijven van een hitsingle. Het album bevat een verzameling vriendelijke popliedjes met de nodige ironie, die eraf druipt bij A Pop Song en dankzij het orgel de associatie met het Klein Orkest kan hebben. Tenminste, dat overkomt mij bij Broken Doll en Can I Be Your Hero?. Eigenlijk is dit vooral knáp in elkaar gezet, met op Back in My Hometown een vleugje rock 'n' roll, één van de liedjes die zelfs de drie minuten niet halen. Wat dat betreft houdt Wreckless Eric zich keurig aan de punknormen.
Zit het leven je tegen? It'll Soon Be Weekend, houdt hij de luisteraar blijmoedig voor bij aanvang van kant 2, op Strange Towns klinkt de klarinet van John Earle die onder anderen bij Graham Parker speelde en Excuse Me klinkt als een vergeten zomerhitje uit de jaren '70. De sfeer van pubrock is terug in Break My Mind en dat geldt eveneens voor Good Conversation en Out of the Blue.

Zoals in het vorige bericht vermeld is Big Smash! tevens als 2LP verschenen, ook in zijn eigen land getuige deze uitgave. Op mijn streamingplatform staat hij niet, op YouTube vond ik deze afspeellijst. Wel zijn diverse nummers te vinden op zijn slechts online verschenen verzamelaar The Stiff Years en zo kon ik Too Busy toch op mijn afspeellijst zetten.

De reis door new wave kwam van het Amerikaanse van Wipers en vervolgt bij een EP van The Human League, die als één van bonussen verscheen bij hun Travelogue. Dat wordt warempel al mijn tweede terugkeer naar dat album!