The Human League - Travelogue (1980)

dit komt voor 'dare ' en dat hoor je , ruwer , niet zo gelickt en poppy maar beter , ja en nee, being boiled is mijn favoriet al heb ik het idee dat er op mijn lp vroeger wat minder nummers stonden

'Being boiled' lijkt verdacht veel op 'Fade to grey' van Visage.

Ik vind van niet. 'Being Boiled' is trouwens 2 jaar eerder uitgebracht (eerste keer in 1978) dan 'Fade to Grey'. Als er al iemand van de andere gepikt heeft, is het Visage.

Al een stuk beter dan het debuut maar nog lichtjaren verwijderd van Human League's uitstekende opvolger "Dare". Van het hierboven geciteerde "Being Boiled" was ik trouwens niet erg van onder de indruk. "WXJL Tonight" vond ik het beste nummer van dit verder nogal teleurstellende album.

2,5*

Goh, dat wou ik hier net komen zeggen, blijkbaar ben ik niet de enige die dat vindt. Maar blijkbaar was Visage later... in dat geval durf ik te wedden dat Visage goed naar Being Boiled heeft geluisterd.

Being boiled het nummer uit het uitgaansleven waar we volledig weg waren !!!!!

trouwens crow and a baby is ook een geweldig nummer !

Deze voor een hele euroknaak gekocht op de beurs te Utrecht. Ik had er niet extreem hoge verwachtingen van maar dat viel reuze mee. Een zeer aardig album. Ik heb de versie met de bonustracks en die zijn de moeite waard. Sterker nog de 2 instrumentale nummers zijn zelfs zeer sterk.

Being boiled is een leuk nummer maar Travelogue bezorgd me in zijn geheel toch een wat halfslachtig gevoel.Eigenlijk vond ik Reproduction beter en Dare is weer een heel ander verhaal.Dit is een album van een zoekende band en te weinig echt goede nummers

Ik vind The Black Hit Of Space en Dreams Of Leaving toch wel écht goede nummers ...

Het laatste album van de oude Human League, vervolgens kwam die meid uit de cocktailbar en haar vriendin erbij.
Heaven17 als geslaagde afsplitsing.
Natuurlijk kwamen vervolgens voor beide acts de hitsingles, maar ik hou wel van het killere wave geluid van de eerste twee albums.

Vandaag de remaster cd op de kop getikt bij, jawel, de kringloop. Lang leve deze verassingswinkels...

zocht m al een tijdje, dus eindelijk wens vervuld. Ik vind de opener erg sterk en na life zakt het iets in, om daarna weer lekker terug te komen. Het fluctueert wat van heel lekker tot aardig.

Ben zeker blij met deze toevoeging in de collectie. Nu reproduction luisteren, die lag namelijk ook in dezelfde bak

Natuurlijk kwam ik m gisteren ook tegen op vinyl. (nooit eerder gezien), kon ik dus niet laten liggen!

Zo heb zoek je 'm en zo heb je 2 exemplaren binnen 1 maand

Geweldige plaat dit. na deze werd het een stuk minder...

Had dit nog nooit beluisterd tot nu. En dat terwijl ik als jong pubertje wel 100% Heaven17-fan werd. Klinkt niet onaardig

De tweede van The Human League kom ik zelden tegen in de platenbakken met tweedehands werk, in tegenstelling tot het debuut. Betekent dit dat ie in Nederland minder verkocht, of gaat Travelogue vooral via internet over de toonbank? In Oor was Jan Libbenga redelijk positief, (even scrollen) maar geenszins euforisch; ik gok dat dit album dat hitsingles ontbeerde in Nederland heel matige verkoopcijfers had en daarom relatief zeldzaam is.

Op mij komt de plaat over als eentje waarop de drie heren uit Sheffield hun digitale snoepgoed en alle technologische mogelijkheden ervan dieper ontdekten. Het hitparadegehalte was nog niet zo groot, maar de nieuwsgierigheid en het plezier stralen ervan af.
Na het spelen met geluiden in opener The Black Hit of Space en de geflopte single Only After Dark (met een synthriff die me aan Mercy (2007) van Duffy doet denken – huh?). Met Life Kills klinkt ook hitpotentie, maar met de eenvormigheid gaat het leuke idee toch snel vervelen. Tegendraadse klanken klinken in Dreams of Leaving, waar warme synths kort maar wreed wordt doorkruist door een digitale boor of zoiets. Verderop blijkt de opbouw vrij van het nummer experimenteel. Toyota City is vervolgens een instrumentale en vooral saaie soundscape.

De B-kant begint met Crow and a Baby, waarvan het einde klinkt alsof een band leegloopt: de toonsoort van de lage synths dalen en het lijkt vals te worden; alweer de eigenzinnigheid in deze fase van The Human League, waar zanger Philip Oakley met Ian Craig Marsh en Martyn Ware de mogelijkheden van dit kersverse genre exploreerde. The Touchables had in 1980 al een hitje in Nederland kunnen en moeten zijn.
Dan volgt een cover: van Jeff Wayne (die van de hitsingle Eve of the War en album The War of the Worlds van twee jaar eerder) covert men diens reclamemuziek voor Gordon’s Gin, gevolgd door Being Boiled, weer anders dan de drie andere versies die de groep ervan in de periode 1978 – 1982 uitbracht.
Afsluiter WXJL Tonight laat horen dat de band met deze typische Amerikaanse radiostationnaam toen al een publiek in de Verenigde Staten en Canada aansprak; alhoewel typisch Engels, sprak het kennelijk ook daar velen tot de verbeelding. In Canada verscheen Travelogue met een andere hoes, met daarop de videofoto van hun Holiday ’80 - EP. Op streaming vinden we enkele bonussen, oorspronkelijk van die EP, in 1988 op de cd-versie van het album beland.

Marsh en Ware verlieten de groep en begonnen Heaven 17, al wist ik dat toen niet; voor mij begon de kennismaking met The Human League met opvolger Dare en de singles daarbij, waarmee Oakley de Nederlandse hitparades haalde, mede dankzij de dames die hem inmiddels vergezelden. Alhoewel nauwelijks hitgevoelig is Travelogue desondanks een heel interessant plaatje.

Plaats dit in zijn tijd en dan zie je de frisheid van deze plaat, die toen echt wel op zichzelf stond. Niet te vergelijken met Dare. The Human League zat ten tijde van deze plaat nog ferm in de frontlinie van de Britse electro scene, samen met bands als Cabaret Voltaire en Throbbing Gristle. Maar ook op deze plaat al wel met het poppy randje. Dit is absoluut een klassieker die een wave of post punk liefhebber in zijn collectie moet hebben. Ondanks alle tekortkomingen een heerlijke plaat! Voor luttele euro’s te verkrijgen op een platenbeurs. Met al die toffe analoge synths in de spotlight! Dan is aanschaf een no brainer voor de jonge muziekliefhebber.

Op reis door new wave keer ik na de sterke debuutplaat van Classix Nouveaux kort terug bij Travelogue en The Human League. Dit omdat in februari 1980 non-albumsingle Boys and Girls een Brits hitje werd, begin maart op z'n toppunt met een #48-notering. Alhoewel niet op dit album, is het hoorbaar opgenomen in dezelfde fase, al zijn de twee dames die inmiddels tot de groep waren toegetreden wél op de klaphoes (!) te zien. De B-kant heet Tom Baker, de acteur is eveneens op de hoes afgebeeld. Hij speelde Dr. Who in de gelijknamige serie, destijds ook op de Nederlandse tv geprogrammeerd.
In mei zou men bijna de top 10 raken met single The Sound of the Crowd van Dare, waarmee de groep doorbrak. Op de Canadese 12" hiervan staat opnieuw Boys and Girls. In 2003 verscheen een cd-versie van Travelogue, waarop Boys and Girls als bonus staat.

Maar nu ben ik nog in februari 1981. Op naar Celebrate the Bullet, de tweede van The Selecter.

Mijn tweede keer dat ik vanwege bonussen terugkeer bij Travelogue, deze keer komend van Wreckless Eric. Dit omdat de EP Holiday '80 in mei 1980 tot een Britse #56 komt, hun eerste notering in die lijst.
Vier nummers staan erop: het pakkende Marianne, het instrumentale Dancevision, Being Boiled die al op het reguliere Travelogue stond en Rock 'N' Roll / Nightclubbing, waarop een liedje van Gary Glitter wordt geplakt aan één van Iggy Pop, geschreven met David Bowie.
De EP krijgt een tweede leven in 1982 als het opnieuw de hitlijst haalt: de zomerplaat komt in februari dat jaar tot #46, waardoor het gelijktijdig met single Being Boiled in die lijst staat. Het grote publiek ontdekte The Human League van vóór de grote hits en de kassa rinkelde.

Volgende halte is opnieuw in 1980: Evening Standards, Amerikaanse klinkende powerpop van het uit North Yorkshire afkomstige The Jags.

De prachtige, verstilde albumhoes van Travelogue vat de muziek eigenlijk meteen helemaal samen: kil, afstandelijk en heerlijk experimenteel. Het is voor mij nog steeds de ultieme visuele vertaling van deze plaat.

Met een paar vroege synths en primitieve drumcomputers zetten ze hier een bizar mechanisch geluid neer dat zijn tijd ver vooruit was. Nummers als The Black Hit of Space balanceren geweldig tussen post-punk paranoia en pop, terwijl het swingende Only After Dark bewijst dat die dansbare groove er toen al in zat.Mijn absolute favoriet is sowieso Crow and a Baby. Wat een heerlijk duister, minimalistisch synthpopnummer vol kille analoge synths. Die monotone zang van Philip Oakey en die cryptische tekst zorgen voor een onheilspellende sfeer die zo typisch is voor hun vroege periode. Dat hoor je trouwens ook perfect terug in Toyota City, een filmisch, instrumentaal nummer met hypnotiserende synths en een futuristische, melancholische vibe.

Hoe tijdloos deze muziek is, merkte ik zelf in de jaren 90. Tijdens het clubben op zondagnamiddag (!) draaide de resident DJ minstens één keer per set Being Boiled. Tussen de modernste house- en technotracks van dat moment. Die ronkende, loeistrakke baslijn bleef moeiteloos overeind. Gouden tijden, die voor mij wel bewezen dat deze song nog steeds een dansvloer kon slopen.

Dit is geen stoffige museumplaat, maar de rauwe blauwdruk voor de hedendaagse clubmuziek.

Dank voor je leuke bijdragen! Zoalsinteressant wat je hier uiteenzet!

Dit album overtreft wat ij betreft het debuut.

En Being Boiled vind ik zelf by far het absolute Human League topnummer in het pré- Don't You Want Me tijdperk. Dit nummer was destijds -en ik denk nu nog- zo'n geweldige floorfiller.

Toen ik de band een aantal jaren geleden zag tijdens een spectaculair optreden in Tivoli Vredenburg stond dit nummer uiteraard ook op de setlist en de visuals die vertoond werden in combinatie met de lichtshow waren ronduit smashing.

De groep werd altijd omgeven door een decadente allure, een voortzetting wat in The Blitz periode in Londen werd gedicteerd. En wat zeker in hun voordeel heeft gewerkt.

Being Boiled is inderdaad een tijdloze dance track. Ik club nu niet meer dus ik weet niet of die nog gedraaid wordt

Ik heb The Human League talloze keren live aan het werk gezien. De laatste jaren is The Human League natuurlijk meer een heritage act geworden, alhoewel ze live nog altijd weten te overtuigen.

Phil Oakey zei onlangs in een interview dat er misschien toch nog nieuw album komt.