Tindersticks - Tindersticks (1993)

Prachtig debuut. Waar de meeste albums van 5 kwartier voor de helft uit vullertjes bestaat weten nagenoeg alle 21 nummers te boeien. 4,5*

Prachtig album idd. Net als bij Titan weet ook mij dit album in z'n geheel te boeien. Voor mij trouwens ook het beste Tindersticks album, alhoewel ik 2nd album ook ontzettend goed vind, maar net ietsje minder. Stem verhoogd naar 5*

Goede eerste cd van de Tindersticks, Whiskey and water is mijn favoriete nummer.

Niet te onderschatten debuutalbum dit. Wordt nog steeds elke keer beter.

Bij aanschaf vond ik dit gelijk een mooie CD, met een aantal absolute hoogtepunten.

Tindersticks is zo'n band die precies past in mijn favorieten-rijtje waarin ook bands als Cousteau of Nick Cave & the Bad Seeds staan: mooie, donkere muziek met vooral die warme stem (hier van Stuart A. Staples).
Het is muziek die me weet te ontroeren, die er voor zorgt dat er een soort draaibeweging in mijn maag ontstaat. Geen draaibeweging zoals je die voelt wanneer je een kater hebt, maar zo eentje die je voelt als je verliefd bent.

Verliefd is ook de juiste term die ik aan kan voeren toen ik dit album voor het eerst hoorde. Wat een prachtmuziek kan er zo af en toe toch gemaakt worden.

Het is voor mij heel erg moeilijk om hier aparte hoogtepunten te gaan benoemen. Het zijn er simpelweg te veel.
Ook kan ik bij deze cd de nummers niet apart gaan beschrijven. Ik zal in dat geval telkens in herhaling gaan vallen met termen als 'wonderschoon', 'ontroerend', 'melancholiek', 'donker'.
Toch wil ik op die laatste term (donker) nog wel even kort terug komen zo aan het slot van mijn liefdesbeschrijving met betrekking tot dit album: persoonlijk vind ik dit niet eens zo'n heel donker album van Tindersticks. Of ligt dit nu echt aan mij en zorgt de verliefdheid voor een roze wolk die het gehoor enigszins vertroebelt?

Vooruit, toch een persoonlijk hoogtepunt noemen dan: The Not Knowing

Kan je verliefdheid goed begrijpen Aero. Dit album wil ik ook zeer snel in huis hebben, net als vele andere van deze heerlijke Tindersticks.

Cousteau had je het al eens over, ook maar achteraan

Dit is mijn eerste (echte) kennismaking met de Tindersticks. Ze hebben op twee nummers van het album Life Full of Holes van Chris & Carla meegespeeld, maar dat zegt niet echt veel over de kwaliteit van dit album.

Gelukkig is dit een uitstekend album. Enige minpuntje is dat de zanger af en toe wel erg loopt te mompelen cq nasaal staat te zingen. Bij de meeste nummers is dit echter niet echt het geval en is hij prima te verteren. Muzikaal en compositorisch staat dit album als een huis. 21 prachtige nummers die schitterend worden uitgevoerd.

Voorlopig parkeer ik het album nog maar even op 4 sterren maar ik verwacht dat ik hier binnen niet al te lange tijd wat bij ga doen.

Op deze plaat klinkt Stuart staples meer dan eens als Ian Curtis.
Zijn er ook anderen die dat horen/

Overigens vind ik dit Tindersticks beste, alhoewel de rest er nauwelijks voor onder doet.

Na me een tijdje te hebben beziggehouden met The National, nu effe teruggegrepen naar mijn Tindersticks-collectie (de link tussen beide bands spreekt voor zich, natuurlijk).

Ga ze terug eens een voor een afspelen en een stemmetje uitbrengen.

Dit eerste album was het eerste wat ik van hen kocht en het heeft altijd een speciaal plaatsje gehad in mijn collectie.

Niet altijd even geniaal, maar overall toch een heel erg verdienstelijk debuut: 4


Favorieten die me bij de keel grepen & grijpen:

- Whiskey & Water: overwegend grimmige noise, afgewisseld met hemels donkere melodielijnen...
- Blood: Breekbaar pareltje, prachtig in contrast met het voorgaande nummer...
- Patchwork: echt zo een nummer dat ik zelf had willen geschreven hebben...
- Raindrops: Wat smacht ik naar de herfst (of: Belgische zomer) bij het beluisteren van dit nummer...

Tinderstick Diggers!

Voor alle liefhebbers van (de sfeer van) 'The Sticks', maar ook voor de overige doorgewinterde muziekliefhebbers, check 'LORD PALF' van de Utrechts/Achterhoekse band Boy Ler (Hollandse Nieuwe !! bij de VPRO !) op bijv.:

http://www.youtube.com/

of

http://www.myspace.com/boylermusic

of

http://3voor12.vpro.nl/programmas/afleveringen/36504381

Het nummer 'Miles' zou zo the Leader kunnen zijn voor de nieuwe film 'Control' van onze Anton! (IJZERSTERK NUMMER!!)

'City Sickness': voor mij toch wel een muzikaal melancholisch hoogtepuntje en de popgeschiedenis!!

Prachtig debuut van Tindersticks, al zoeken ze hier nog een beetje een eigen geluid (het is het meest rauwe Tindersticks album) en is de zang van Stuart hier nog wat minder dan op de albums die zouden volgen. Toch een heel afwisselend album met bijna alleen maar topnummers: Blood, City Sickness, Patchwork, Marbles, Milky Teeth, Jism, Raindrops en The Not Knowing zijn bij mij favoriet.

Dit weekend, met het depri herfstweer buiten, binnen deze warme plaat maar weer eens tevoorschijn gehaald. 1 van de mooiste zangstemmen uit de pophistorie is voor mij toch wel die van Stuart. De sfeer van de muziek, ik vind het een combinatie van Nick Cave/Roxy Music/VelvetUnderground, met deze goddelijke stem maakt van Tindersticks toch wel een vrij unieke band.... moet wel zeggen dat ik dit wel het hoogtepunt uit hun oevre vind...van 3,5 toch maar naar 4 stars. Absoluut kippenvel is 'City Sickness' terwijl 'Tea stain' ook niet 'onberoerd' laat......

Fantastisch mooi debuutalbum van de Tindersticks. Melancholisch, donker, meeslepend, somber, hoop, dreigend en ontroerend (hmm ik zie dat aERo deze woorden ook al heeft gebruikt ) Al die woorden zijn van toepassing op dit album. Eigenlijk kan ik er verder weinig aan toevoegen omdat het hierboven allemaal al heel mooi omschreven is.

Briljant en gevarieerd debuut, dat stiekem al hun latere platen overbodig maakt.

Ik heb ze ooit als voorprogramma van Nick Cave gezien, vond het toen een erg vreemde band. Stuart A. Staples kwam met een flinke fles whisky het podium op, waar hij al aardig van geconsumeerd had. Volgens mij was hij ook erg verlegen.
Het heeft bij mij een aantal jaren geduurt voordat ik Tindersticks ging waarderen.

De zang van Marbles doet mij erg veel aan Michael Stipe van REM denken.

Tijdens een optreden, bij het spelen van een instrumental, heb ik 'm eens de zaal in zien gaan op zoek naar de bar ...

Nou ja, hij komt er voor uit.
Je zult hem bij een AA bijeenkomst dus niet treffen.

Vind hem sowieso een erg mooie verschijning. Eeuwig zonde dat hun optreden op pukkelpop door Metallica flink verpest is.

Het heeft er wel gezorgd dat ik naar deze muziek op zoek ben gegaan. Dat is ook wat waard. Het doet me meer dan bijvoorbeeld Nick Cave, waar ik het vergeleken mee zie worden. De teksten zijn donker, depressief en regenachtig. Het geheel is erg mooi geinstrumenteerd en ook wel beklemmend.

Dat stukje tekst in The Not-Knowing bezorgt me op de ene of andere manier altijd weer een brok in m'n keel:
Hey, I've been wondering
Where you go so late at night
And hey, I've been hoping
You'll be thinking of me no matter what the time
And hey, I'm not listening
When you tell me there's no more words to say

Ieder album van Tindersticks heeft wel ergens één nummer waar de sfeer die ze willen neerzetten het best naar voren komt. Op dit lange maar constante album is dat Jism.

Ik heb ooit een herfst in Rotterdam gewerkt, en dan ging ik iedere dag met dit album op de ipod door de stad. Met name City Sickness paste in die dagen goed bij mijn stemming..

...en toen nam ik eindelijk eens de moeite om een Tindersticks album te beluisteren.

Had ik véél eerder moeten doen

Dit mag dan hun debuut zijn, maar Jism blijft voor mij het beste nummer dat ik van ze ken, aangezien ik niet alles mooi vind van ze, maar toch.... Die stem, de instrumenten, alleen wat zwaarmoedig soms en ik luister dan ook het liefst als ik melancholisch of verdrietig o.i.d. ben, dan is die muziek het mooist en soms ook heel romantisch, ik vind het ook echt zo'n nachtclub-achtige band, in a good way!!!
Maar Curtains vond ik het beste album en zoals ik al zei, Jism het beste nummer. 4 sterren van mij, Xoxo LB.

Ik volg de mening van mijn Russische stadsgenoot.

Patchwork vind ik ook wel iets magisch hebben.

De laatste tijd luister ik vaak naar de albums van Tindersticks en het debuut vind ik zonder meer sterk.
Ever romantische als melancholische en donkere songs, zeer goed uitgevoerd en subliem gearrangeerd. Ondanks de lengte verveelt dit album niet snel vanwege de afwisseling. De zanger heeft een donkere, lage stem (te vergelijken met Nick Cave) die toch warm klinkt.
De overige albums van Tindersticks vind ik even sterk.

Ian Curtis, Nick Cave, Michael Stipe, worden hier genoemd voor de beschrijving van Stuart A. Staples'stem, maar ik wil ook even wijzen naar John Cale en de muziek klinkt soms als diens V.U. ('Marbles', bv) als daar ook nog eens zoals op 'Blood' de viool meezaagt, is de gelijkenis compleet.
Mooie plaat, waarbij muzikale oplossingen worden gevonden in afwisselend instrumentgebruik, wat het allemaal lekker luchtig en gevarieerd maakt.
Zo wordt weltschmertz dragelijk, zelfs genietbaar !
4 *ren. Voor het origineel dan hè, 12 bonussen vind ik teveel van het goede...

Marbles klinkt iig heel erg bekend in de oren. Er is een nummer van een andere band die zo klinkt. help me even..

Kan kloppen, ik doel op het nummer hierboven van onderhavige cd.

Tindersticks leerde ik kennen met 'Falling Down a Mountain', de plaat die zij vorig jaar uitbrachten. Ik vind dat een erg goede plaat, en de stem van Staples stond me zeker aan. Aan het verschil in waardering te zien, zou deze en de opvolger hiervan me al helemaal moeten liggen; zij worden namelijk veel hoger ingeschat hier op MuMe! Ik ben deze nu aan het luisteren, en hier staan ook daadwerkelijk prachtige liedjes op, zoals 'Whiskey & Water', 'Blood', 'Jism' en 'The Not Knowing'.