Tindersticks - Tindersticks (1993)
mijn stem
271 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: This Way Up
-
Nectar (2:41)
-
Tyed (4:11)
-
Sweet Sweet Man Pt. 1 (0:42)
-
Whiskey & Water (5:51)
-
Blood (4:52)
-
City Sickness (4:00)
-
Patchwork (4:41)
-
Marbles (4:31)
-
The Walt Blues (1:08)
-
Milky Teeth (2:53)
-
Sweet Sweet Man Pt. 2 (1:06)
-
Jism (6:04)
-
Piano Song (2:40)
-
Tie-Dye (4:00)
-
Raindrops (6:16)
-
Sweet Sweet Man Pt. 3 (1:45)
-
Her (3:29)
-
Tea Stain (2:08)
-
Drunk Tank (4:44)
-
Paco de Renaldo's Dream (4:22)
-
The Not Knowing (4:58)
-
The Sorrow the Joy Brings [Demo] * (4:04)
-
Fruitless [Demo] * (2:03)
-
Whiskey & Water [Demo] * (5:39)
-
For Those... [Demo] * (3:59)
-
Blood [Demo] * (4:50)
-
City Sickness [Demo] * (4:15)
-
Patchwork [Demo] * (4:23)
-
Raindrops [Demo] * (5:38)
-
Piano Song [Demo] * (4:46)
-
Sweet Sweet Man [Demo] * (4:51)
-
Visiting [Demo] * (5:25)
-
Drunk Tank [Demo] * (5:41)
toon 12 bonustracks
totale tijdsduur:
1:17:02
(2:12:36)
0
geplaatst: 24 september 2006, 18:17 uur
Tindersticks is zo'n band die precies past in mijn favorieten-rijtje waarin ook bands als Cousteau of Nick Cave & the Bad Seeds staan: mooie, donkere muziek met vooral die warme stem (hier van Stuart A. Staples).
Het is muziek die me weet te ontroeren, die er voor zorgt dat er een soort draaibeweging in mijn maag ontstaat. Geen draaibeweging zoals je die voelt wanneer je een kater hebt, maar zo eentje die je voelt als je verliefd bent.
Verliefd is ook de juiste term die ik aan kan voeren toen ik dit album voor het eerst hoorde. Wat een prachtmuziek kan er zo af en toe toch gemaakt worden.
Het is voor mij heel erg moeilijk om hier aparte hoogtepunten te gaan benoemen. Het zijn er simpelweg te veel.
Ook kan ik bij deze cd de nummers niet apart gaan beschrijven. Ik zal in dat geval telkens in herhaling gaan vallen met termen als 'wonderschoon', 'ontroerend', 'melancholiek', 'donker'.
Toch wil ik op die laatste term (donker) nog wel even kort terug komen zo aan het slot van mijn liefdesbeschrijving met betrekking tot dit album: persoonlijk vind ik dit niet eens zo'n heel donker album van Tindersticks. Of ligt dit nu echt aan mij en zorgt de verliefdheid voor een roze wolk die het gehoor enigszins vertroebelt?
Vooruit, toch een persoonlijk hoogtepunt noemen dan: The Not Knowing
Het is muziek die me weet te ontroeren, die er voor zorgt dat er een soort draaibeweging in mijn maag ontstaat. Geen draaibeweging zoals je die voelt wanneer je een kater hebt, maar zo eentje die je voelt als je verliefd bent.
Verliefd is ook de juiste term die ik aan kan voeren toen ik dit album voor het eerst hoorde. Wat een prachtmuziek kan er zo af en toe toch gemaakt worden.
Het is voor mij heel erg moeilijk om hier aparte hoogtepunten te gaan benoemen. Het zijn er simpelweg te veel.
Ook kan ik bij deze cd de nummers niet apart gaan beschrijven. Ik zal in dat geval telkens in herhaling gaan vallen met termen als 'wonderschoon', 'ontroerend', 'melancholiek', 'donker'.
Toch wil ik op die laatste term (donker) nog wel even kort terug komen zo aan het slot van mijn liefdesbeschrijving met betrekking tot dit album: persoonlijk vind ik dit niet eens zo'n heel donker album van Tindersticks. Of ligt dit nu echt aan mij en zorgt de verliefdheid voor een roze wolk die het gehoor enigszins vertroebelt?
Vooruit, toch een persoonlijk hoogtepunt noemen dan: The Not Knowing
0
geplaatst: 17 oktober 2008, 19:01 uur
Vind hem sowieso een erg mooie verschijning. Eeuwig zonde dat hun optreden op pukkelpop door Metallica flink verpest is.
Het heeft er wel gezorgd dat ik naar deze muziek op zoek ben gegaan. Dat is ook wat waard. Het doet me meer dan bijvoorbeeld Nick Cave, waar ik het vergeleken mee zie worden. De teksten zijn donker, depressief en regenachtig. Het geheel is erg mooi geinstrumenteerd en ook wel beklemmend.
Dat stukje tekst in The Not-Knowing bezorgt me op de ene of andere manier altijd weer een brok in m'n keel:
Hey, I've been wondering
Where you go so late at night
And hey, I've been hoping
You'll be thinking of me no matter what the time
And hey, I'm not listening
When you tell me there's no more words to say
Het heeft er wel gezorgd dat ik naar deze muziek op zoek ben gegaan. Dat is ook wat waard. Het doet me meer dan bijvoorbeeld Nick Cave, waar ik het vergeleken mee zie worden. De teksten zijn donker, depressief en regenachtig. Het geheel is erg mooi geinstrumenteerd en ook wel beklemmend.
Dat stukje tekst in The Not-Knowing bezorgt me op de ene of andere manier altijd weer een brok in m'n keel:
Hey, I've been wondering
Where you go so late at night
And hey, I've been hoping
You'll be thinking of me no matter what the time
And hey, I'm not listening
When you tell me there's no more words to say
0
geplaatst: 24 september 2014, 19:19 uur
Mijn eerste kennismaking met de muziek van Tindersticks. Ik dacht even dat ik naar Nick Cave aan het luisteren was, al verschilt Stuart qua zang natuurlijk wel. Maar ik merk al gauw vele gelijkenissen op in de muzikale stijl en de donkere kanten die naar voren komen uit de teksten. De muziek zelf is bloedmooi met de strijkers en blazers tussendoor die dat rauwe kantje eraan geven. Veelal ontroerende nummers die met elkaar een prachtig album vormen.
0
geplaatst: 26 oktober 2021, 21:09 uur
dix schreef:
Je zag ze twee keer live en vond het twee keer ondraaglijk slecht? Ik zag ze drie keer en dat was niet altijd even goed maar toch nooit teleurstellend.
er stonden een stel houten Klazen en een zanger die mij erg afstandelijk overkwam. Zodoende(quote)
Je zag ze twee keer live en vond het twee keer ondraaglijk slecht? Ik zag ze drie keer en dat was niet altijd even goed maar toch nooit teleurstellend.
* denotes required fields.