Killing Joke - Pylon (2015)

Killing Joke is altijd een boze band geweest.
Qua politiek eigenlijk continu hun onvrede geuit.
Jaz Coleman klinkt zelf hier niet meer zo dreigend, waarschijnlijk is de balans tussen muziek en zang hier meer in evenwicht.
Zijn boodschap zal op deze manier ook wel doel treffen.
Na een aantal hardere, meer naar metal neigende nummers krijg je vanaf New Cold War weer een stuk meer van hun jaren 80 geluid te horen.
Ik vind wat hier dan volgt van zeer hoog niveau, en als je in 1990 bent afgehaakt vanwege het meer industriële geluid, dan moet je vooral deze nummers een kans geven.
Bij New Jerusalem zingt Coleman weer eens echt, en ondanks dat het aardig wat raakvlakken heeft met Nine Inch Nails hoor je in de zang echt wel het meer Gothic geluid terug, die de hit Love Like Blood zo kenmerkte.
Eigenlijk is vooral het begin van het album wat minder toegankelijk, maar vervolgens is het allemaal prima te volgen.
Mijn dochter van vijf begon zelfs te dansen op War on Freedom.
Zegt eigenlijk wel genoeg.
De laatste nummers sluiten weer meer aan bij het begin.

Mijn laatste Killing Joke elpee dateert alweer uit 1985. De "We're living in the eighties!" postpunkband Killing Joke met de woest aantrekkelijke Jaz voorop vond ik ge-wel-dig. Ik kon bijna alles tot en met "Night Time" mee zingen en heb de band zelfs in volle razernij over het podium zien rock-'n-rollen. Onvergetelijk!

Maar niet veel later viel het doek. De boze band leek totaal te zijn verdwenen in de duistere krochten van de metal, een muzikale hoek waar ik op dat moment zelf niets te zoeken had.

Onterecht, maar dat geldt wel voor meer bandjes uit vervlogen tijden. Zo rond het magische jaar 2012 haalde ik de verbannen Killing Joke vanwege het geweldige "In Cythera" uit het verdoemhoekje.
Misschien zijn albums als MMXXII en deze nieuwe Pylon wel de opmaat naar een hernieuwde belangstelling voor het oudere werk vanaf Brighter Than a Thousand Suns.
We gaan het zien!

Pylon is muzikaal uiteraard ook heel stevig te noemen. Je kunt je lepel immers nog steeds recht overeind in de eindeloze en ondoordringbare brij "takkeherrie" zetten. Dus... zou het zo maar kunnen dat de nu wat meer zoetgevooisde stem van de nog immer woest en aantrekkelijke Coleman de doorslag heeft gegeven. Wat ik in ieder geval heel zeker weet is dat dit album van Autonomous Zone tot en met Panopticon uit weliswaar loeiharde, maar tevens formidabele popsongs bestaat. Alleen de bonustrack Snakedance [Youth 'Rattlesnake Dub' Remix] sla ik meestal over.

De zalige flashbacks, die dit album - en een aantal nummers in het bijzonder - oproept, maken het feest der herkenning helemaal compleet en daarom mag Jaz nu van mij er zelfs weer even lekker tussendoor brúllen.

Pylon gaat zeker hoog eindigen in mijn eindejaarslijstjes!

Opnieuw een zeer sterk album van Killing joke,iets waar ze het laatste decennium toch een beetje patent op lijken te hebben.Sinds Democracy uit 1996 hebben ze alleen maar top materiaal afgeleverd.Ook in 2015 werkt de combinatie van rock,metal,wave en een klein beetje gothic nog steeds prima.Het keiharde beuken is misschien ietsje minder geworden en ergens in de verte hoor je langzaam wat sleet op Jaz Coleman's stem maar het niveau van de songs is op Pylon opnieuw erg hoog.De nummers klinken stuk voor stuk meeslepend en bezwerend zonder echte uitschieters zowel naar boven als naar beneden.Als ik er toch een aantal moet noemen ga ik nu voor New cold war en I am the virus maar dat kunnen morgen zo weer twee anderen zijn.Voor mij met terugwerkende kracht mijn favoriete album van 2016.