Def Leppard - Def Leppard (2015)

Na 7 jaar eindelijk weer nieuw werk van Def Leppard. Om heel eerlijk te zijn, Let's Go (1ste single) moet momenteel nog wat groeien.

Bij mij ook, het lijkt er nogal op dat ze hun eigen ramen ingooien

Ik moet eerlijk toegeven dat ik heel weinig/niet bekend ben met hun materiaal na Adrenalize. Slecht kan ik "Let's Go" trouwens niet noemen, qua sound nog wel erg herkenbaar. Elliott klinkt alleen niet meer zo scherp als dat hij in de jaren '80 klonk, maar goed we zijn dan ook ruim 25 jaar verder sinds het einde van dat tijdperk. Het gitaarwerk vind ik nog best lekker klinken en de melodielijn is lekker poppy en toegankelijk. Het nummer is hier te beluisteren.

Nummer van de week al gehoord.

Het blijft een weinig hoogstaande band.

Het is een nummer die bij mij blijft hangen. Ik hoor zaken terug die in andere nummers van hen zaten. Nu ja, een single is meestal heel commercieel, dus zijn de rest van de nummers misschien pittiger.
Ik hoop dat ze er een Europese tournee tegenaan gooien. Ik vernam vandaag op een Franse website dat ze opnieuw worden gelinkt aan Hellfest. Dat wordt dan het 4de jaar Hellfest voor mij.

Een nieuwe Def Leppard in 2015 genaamd Def Leppard met een hoes die zo aansluit op de jaren 80 hoezen. Eigenlijk maakt dit mij best wel nieuwsgierig. Ze hebben (of misschien hadden) altijd wel aanleg voor lekkere feelgood poprocksongs.

Het eerste Leppard album waar ik serieus naar luister sinds "Adrenalize". Voor mij dus het eerste album waarop Vivian Campbell ook te horen is daar op het eerder genoemde album Collen al het gitaarwerk voor zijn rekening nam (behalve het akoestische stuk in "Tonight", dat deed Rick Savage).
Ze zijn door de jaren heen een hechte groep muzikanten geworden met veel ervaring.
Dat is vooral op het begin van het album terug te horen. Ze beginnen sterk met "Let's Go" en "Dangerous", waarop ze laten horen dat ze nog steeds goed zijn in het maken van aanstekelijke rock nummers. Vooral "Dangerous" gaat er bij mij in als zoete koek en het melodieuze gitaarwerk doet terugdenken aan hun jaren '80 werk.
Op "Man Enough" krijgt Rick Savage een behoorlijk centrale rol en ook dat kan ik wel waarderen. Zijn ronkende bas past goed bij de sound. De claps en elektrisch klinkende drums doen wederom denken aan de jaren '80.
Met "We Belong" brengen ze de eerste ballad van het album. Sterk en met gevoel gezongen door Elliott. Er zingt op een gegeven moment ook nog iemand met hem mee (zou weleens Campbell kunnen zijn) en die doet dit ook niet onverdienstelijk.
"Invincible" is wederom een poppy rock nummer en het eerste nummer dat me dan weer niet zoveel doet. Waar dit door komt? Het vlammetje dat oplaaide in "Dangerous" lijkt hier gedoofd te zijn. Ze hebben niet meer het aanstekelijke pit dat ze in dat nummer wel lieten horen. Jammer.
"Sea of Love" begint met een afschuwelijk gospelkoortje dat ze gelukkig enkel in het begin van het nummer laten horen. Wederom lijkt het vlammetje hier wat te missen. In vocaal opzicht net wat te zoet voor mijn doen. Qua gitaarwerk nog wel aardig trouwens.
"Energized" is voor mij een van de grootste missers van het album. De elektronische beat in combinatie met die strijkers, jasses. Daarnaast verwacht ik met een titel als "Energized" wat meer vuurwerk, maar het gitaarwerk blijft op de achtergrond en word overstemd door die strijkers. Nee, echt niet mijn ding.
"All Time High" begint dan wel weer heerlijk energiek en blijft dit ook wel tijdens de gehele speelduur. Dit is dan wel weer zo'n lekker enthousiaste, aanstekelijke rocker. Na meerdere keren luisteren begint het lichaam mee te bewegen. Daarnaast wederom erg sterk, melodieus gitaarwerk. Het vuur brand weer!
"Battle of Mij Own" begint wel mooi en lekker minimalistisch: enkel akoestische gitaren en Elliott's stem. Het harmony refrein op typerende Leppard wijze past hier dan weer niet zo goed bij. Daarnaast zijn die strijkers op het einde van de track ook weer wat teveel van het goeie. Al die toeters en bellen hadden ze wel achterwege mogen laten op dit nummer.
"Broken 'N' Brokenhearted" is instrumentaal nog best aardig te noemen, niet heel bijzonder, maar ook niet slecht. Qua tekst alleen wel erg cliché. Wederom is het gitaarwerk het sterkste van het nummer.
"Forever Young" is geen cover van de gelijknamige Alphaville hit, maar een eigen nummer. Wederom lijkt het kaarsje uit te zijn gegaan, want blijvende indruk kan het nummer niet bij mij achterlaten.
Met "Last Dance" brengen de heren wederom een ballad waarbij de akoestische gitaren uit de kast getrokken zijn. Tekstueel wederom behoorlijk cliché, maar Elliott slaagt er wel in om het met emotie te brengen. Daardoor is dit toch nog een best mooi nummer.
"Wings of an Angel" begint met sterk, scherp gitaarwerk, maar kakt daarna helemaal in om nog even op te lichten wanneer de gitaarsolo voorbij komt.
"Blind Faith" begint nog best sterk, maar dan komen ze weer met de in mijn ogen onnodige strijkers. Daarnaast komen ze na bijna 3 minuten met een afschuwelijk, ja wat is dat eigenlijk, is dat een geluid dat door een keyboard gemaakt word? Ik krijg er in ieder geval haast braakneigingen van, want ik vind het afschuwelijk klinken en er niet bij passen. Op het einde is er gelukkig nog wat mooi gitaarwerk te horen en laat Elliott nog even horen dat hij toch nog een beetje de hoogte in kan met zijn stemgeluid.
Het album is voor mij een beetje een combinatie van hit & miss. Hier en daar brengen ze nog best sterke nummers, maar met andere nummers heb ik dan weer helemaal niks. Daarnaast zijn sommige keuzes en passages naar mijn mening raar en/of slecht.
Een wisselvallig album.

moet dit album nog draaien , maar wat ik hier lees lijkt het allemaal zwaar tegen te vallen

Let's Go en Dangerous deed de hoop even opflakkeren dat we nog eens een ouderwetse Def Leppard zouden krijgen. Maar is dat wel zo?

De basloop op Man Enough doet me wat denken aan Queen's "Another Bites The Dust". Nu is het geen geheim dat ze bij Def Leppard fan zijn van Queen (en andere bands van de jaren 70)

We Belong is een typische Def Leppard ballad. Hier hoor je dat jaren geen vat hebben op de stem van Joe Elliot. Ook live was me dat opgevallen (Praag, mei 2015). Vivain Campbell is idd de 2de stem op dit nummer. Ik moet toegeven dat dit een goeie ballad is.

Op "Blind Faith" hoor je ook een stukje muziek terug die me spontaan aan The Beatles doet denken.

Voor de rest is dit een album die vooral gericht is op de USA. Of ze in Europa hiermee potten gaan breken? Ik denk van niet. Na de dood van Steve Clarck is Def Leppard nooit meer dezelfde band geworden als voordien. Steve zorgde dan ook voor het leeuwendeel van de nummers.
Ik mis ook de "Crash, Boom, Bang" van de drums. Ooit was dat hét kenmerk van Rick Allen. Nu hoor je dat nog amper.

Voorlopig ga ik hier nog geen sterren aan geven. Ik laat het album eerst nog wat groeien. Als fan van het eerste uur blijf ik op het eerste gehoor op mijn honger zitten. Maar dat was in het verleden nog zo (Slang bv.), maar na een paar luisterbeurten ontdek je soms dingen waarvan je zegt "hmmm, dat is eigenlijk best goed".

Ik hoop dat ze opnieuw Europa aandoen met dit album, en dan liefst niet op een festival (te korte set).

Dan is Elliot door de jaren heen weer beter gaan zingen. In 2008 (Arrow Rock Festival) klonk hij behoorlijk slecht. Bij tijd en wijle zelfs erbarmelijk slecht.

Hij was in die periode inderdaad live wel slecht geworden, maar de laatste kritieken zijn erg lovend. Zie o.a. DEF LEPPARD, STYX Team to Rule Night in L.A. Forum Concert | MelodicRock.com en http://reviews.ticketmaster.com/7171/734898/def-leppard-reviews/reviews.htm
Het lijkt dus toch dat hij zichzelf heeft weten te herpakken.

Ok. Ik had eerlijk gezegd de indruk dat zijn stem helemaal kapot gezongen was. Maar schijnbaar is dat niet het geval. Goed voor hem zijn band en de fans natuurlijk !!

Ik herinner me ook op Graspop 2008 dat Joe Elliot, en eigenlijk gans de band toen een hele slechte set speelde. Op Hellfest in 2013 had de band precies een metamorfose ondergaan. In mei te Praag was ik meer dan tevreden. Maar los van alles zijn ze sinds het overleden van Steve Clarck nooit meer op hun oude niveau gekomen.

Het lijkt er toch op dat het album het goed doet in de V.S.: DEF LEPPARD - New Studio Album Debuts At #10 On Billboard Top 200 - Bravewords.com

Ik moet eerlijk toegeven dat ik hoe meer ik luister, hoe beter dit album wordt.

Toch een ruime voldoende van mij!

Def Leppard speelt op safe, maar doet dat wel met passie. De paar mindere nummers vergeef ik ze.

In de vroege '80 vond ik dit stiekem best een toffe band, maar na het succesvolle Hysteria uit 1987 ging het snel bergafwaarts met de muziek. Het succes nam toe, de kwaliteit nam af. Wanneer je dit ultraglad geproduceerde nieuwe album beluisterd rijst de vraag of de band eigenlijk nog wel bestaansrecht heeft. De zielloze deuntjes doen sterk denken aan een vergelijkbare band als Bon Jovi, met identieke nietszeggende teksten. Joe Elliott hoeft amper zijn stem te verheffen, zo ingetogen en gezapig is het songmateriaal. Ik kan werkelijk geen één memorabele track ontdekken.

Dat klopt iggy. Ik was daar toen ook en vond Def Leppard zwaar tegenvallen. Afgelopen zomer zag ik ze weer op Sweden Rock en boy, ze bliezen me echt compleet ondersteboven! Nooit verwacht. En die Elliot zong fantastisch! Ik zat op een gegeven moment echt te kijken of ie wel alles live zong. Maar geen foutjes kunnen ontdekken dus ik ga er vanuit dat het allemaal echt was. Hij heeft natuurlijk ook wel een hit or miss stem zo is al vaker gebleken. De ene dag kan het geweldig zijn en een dag later behoorlijk minder.

Dit nieuwe album laat ik trouwens maar lekker aan me voorbij gaan. De single vond ik al niet geweldig en na van alle nummers stukjes te hebben geluisterd werd ik er niet positiever op. Net als zoveel oudere bands moet ook Def Leppard geen albums meer opnemen. Gewoon lekker optreden en nummers spelen die de mensen willen horen.

Behoorlijk middle of the road dit, niet slecht maar springt er ook nergens uit. Let's Go is een leuke single en dangerous is een lekkere Def Leppard track, verder is het behoorlijk middelmaat. Toch zou ik ze graag een keer live willen zien, hopelijk doen ze komend jaar Nederland aan!

Een band die zich maar beter kan opheffen. Misschien hier en daar nog een live optreden maar a.u.b. geen albums meer.

Je kunt de albums ook laten liggen hoor.

op het flauwe Last Dance na een lekker album hoor

Maar weer eens geprobeerd in de hoop dat ze weer terug zouden gaan naar het begin, lekkere hardrock/metal. Maar nee hoor, het blijft hetzelfde poppy gezeik van de laatste album. Hoe diep kan een band zakken . Had al afgedaan voor mij, maar zakt alleen maar verder en verder. BAH, BAH EN NOG EENS BAH

Vandaag Man enough weer eens gehoord. En verrek, ik moet toegeven dat dit toch wel een lekker nummer is. Het heeft iets hypnotiserends. Totdat de gitaar je uit je hypnose beukt. Mooi geproduceerd! Komt echt gaaf over vind ik. Dat basloopje doet inderdaad wel aan Another one bites the dust van Queen denken. Maar ik vind Man enough dan toch een heel wat leuker en dus beter nummer. Dangerous en Let's go vond ik al leuke tracks. Wie weet het het album morgen op het werk toch eens opzetten. In ieder geval plannen om in december naar Dublin te gaan om ze live te zien.

Met Def Leppard heb ik door de jaren heen een beetje een haat/liefde-verhouding opgebouwd. Op platen als High 'n Dry, Pyromania en Hysteria is de unieke stijl van meerstemmige koortjes in combinatie met de melodieuze gitaarsound nog altijd een lust voor het oor voor mij, maar op het latere materiaal als Now en Songs from the Sparkle Lounge kon ik de band nauwelijks nog verdragen. De overdaad aan ballades en de teksten die nogal eens bol staan van clichés deden mij als Leppard-liefhebber weinig plezier. De band probeerde daarnaast op die platen nogal eens modern en catchy te klinken en de karakteristieke sound van weleer werd zonder pardon meer dan eens overboord gegooid.

Nu is er dan een titelloos album, het eerste in zeven jaar. De band schiet met het epische Let’s Go direct goed uit de startblokken. Het is onmiskenbaar een knipoog naar de larger-than-life sound van de jaren ’80 en de vroege jaren ’90, maar dan gegoten in een hedendaags jasje. Ook het heerlijke Dangerous sprak me direct aan en is wat mij betreft zelfs de beste Leppard-song die ik in jaren heb gehoord (in ieder geval beter dan alles na Euphoria). Man Enough is vervolgens ook weer een feest van herkenning, maar klinkt ook fris en eigentijds.

Helaas trekt de band de lijn van deze eerste drie nummers niet door en volgen er wat minder sterke nummers, waarbij moet worden aangetekend dat de oude vlam in songs als Broken N’ Broken Hearted en All Time High nog hevig brandt. Verder is dit voor mij een vrij wisselvallig album, maar gelukkig wel weer een stapje in de goede richting.

Zonder twijfel is dit de beste Leppard-plaat sinds Euphoria uit '99, maar dat zegt eigenlijk ook weer niet zo veel. Dat de band met haar sound het vizier al enige tijd op de Amerikaanse markt heeft gericht, neem ik ze niet eens echt kwalijk. Wat ik wel jammer vind, is dat het songmateriaal ook op deze plaat soms te wensen overlaat. Dat komt niet in de laatste plaats doordat met name de ballades als We Belong en Last Dance gezapig klinken. Nee, dan zet ik liever Pyromania nog eens op.

Uitgebluste meuk. Def Leppard is je band geworden die weliswaar oude tijden laat herleven op de planken maar die in creatief opzicht verder muurvast lijkt te zitten.
Alles klinkt gemakkelijk en plichtmatig aan dit album.

Eerste 3 nummers zijn prima. Daarna zakt het verder en verder weg. En blijft er inderdaad een band over die live nog steeds volop overtuigd maar qua studio werk hopeloos de weg kwijt is. Ook voor deze dino's geldt wat mij betreft; maak niks nieuws meer en vermaak de (vele) fans met spetterende live optredens! Win-win lijkt me...

Matig album dit maar last dance is prachtig. Typisch zo'n def leppard nummer waar ze toch opeens hun talent en kwaliteit tonen. Jammer dat het nog maar sporadisch is, om over het laatste album maar helemaal te zwijgen...2 sterren hier voor mijn helden van weleer.