The Game - The Documentary 2 (2015)

The Game en ik zullen niet snel vriendjes worden, denk ik zo. Net als zijn laatste paar albums is ook deze Documentary 2 behoorlijk saai en langdradig. Veel tracks bevatten amper raps en kabbelen maar wat voort, terwijl er op de achtergrond wat onzinnigs wordt gemompeld. Hier en daar een toffe track, zoals het titelnummer, maar voor het grootste gedeelte is het album behoorlijk vervelend.

The Game is helemaal terug.

De druk op Game's schouders was zeer groot nadat hij besloot dat z'n volgende album The Documentary 2 ging noemen. The Documentary werd door velen zeer goed ontvangen, inclusief bij mij. Toch wel één van mijn favoriete albums, samen met Doctor's Advocate.

Dit behaald niet dat niveau maar ik plaats het toch boven LAX en Jesus Piece, wat ik ook twee prima albums vind. Buiten de intro, de skit en Hashtag zijn alle nummers op deze lange LP het beluisteren zeker waard. De productie van Hashtag ligt me niet en Jelly Roll valt ook tegen.

Mijn favorieten zijn On Me, Don't Trip, Standing on Ferraris(!), Circles, Dedicated, Summertime(!), The Documentary 2(!), 100(!) en LA.

Jayceon rapt het gehele project op een uitstekend niveau.

4*

In 2005 maakte de wereld middels het album The Documentary kennis met de raps van The Game. The Documentary (verkocht 5 miljoen examplaren!!!) is inmiddels een klassieker, onder andere door het productiewerk van Dr. Dre (6 tracks) en Kanye West (1 track). Na 2005 is The Game een beetje de weg kwijtgeraakt resulterende in een aantal mindere albums. Nu is The Game terug, en met de titel The Documentary 2 legt hij de lat voor zichzelf hoog. The Documentary 2 (vrijwel gelijktijdig verschenen met The Documentary 2.5) is wederom een album met bijdragen van een sloot aan Hip Hop grootheden: Kendrick Lamar, Ice Cube, Dr. Dre, Ab-Soul, Future, Kanye West, Drake en Snoop Dogg is zomaar een greep uit de 18 gasten op dit album. De productie is dit keer onder andere in handen van DJ Premier en will.i.am. Mooi aan het album is dat de verschillende songs heel vernuftig in elkaar overlopen, verder is het weer veel 'name dropping', en worden we veelvuldig gewezen op de heerlijkheden van Compton. Het album is naar mijn smaak wel net even iets te lang, waardoor de focus en de boodschap op het eind toch echt weg is.

Vrij aangenaam klinkend album van the Game maar uiteindelijk niet al te bijzonder.Daarvoor heeft the Documentary 2 te weinig echt goede nummers en echt vette beats.Ook vind ik het aantal gasten te groot met als gevolg dat the Game niet echt zijn stempel op een groot aantal songs kan drukken en het daardoor allemaal te wisselvallig is.
Het begin is nog wel aardig met goede tracks als Step up,Don't trip en Made in America maar daarna wordt het niveau langzaam minder en ten langen leste gaat het album als een nachtkaars uit.
Met onderweg nog één echt lichtpuntje; de ijzersterke titeltrack.