Tindersticks - The Waiting Room (2016)

Tindersticks is één en al ervaring. De Britse band maakt al ruim vijfentwintig jaar kwalitatief hoogstaande muziek met de zwoele, doorleefde bariton van frontman Stuart A. Staples als vaste waarde. Dat is op hun tiende plaat, The Waiting Room, niet anders. De elf nieuwe liedjes zijn echt Tindersticks, maar klinken eveneens vertrouwd anders. Hoor de speelse elektronica en krautrock in 'Were We Once Lovers' of de funky afrobeat in het aanstekelijke 'Help Yourself'. Hoe onwaarschijnlijk het mag klinken, deze uitstapjes passen uitstekend bij Tindersticks. Dit vijftal bezit de gave om hun horizon telkens te verbreden en ten allen tijde even soulvol als onderkoeld te klinken. Nooit gaan de registers bij deze band volledig open, hoewel de dreiging altijd aanwezig blijft. De wonderlijke, zorgvuldig uigemeten arrangementen laten genoeg ruimte voor de liedjes van Staples. Twee keer gaat de frontman een duet aan. In het onheilspellende 'We Are Dreamers!' zingt Jehnny Beth van Savages mee, terwijl in prijsnummer 'Hey Lucinda' de overleden Lhasa De Sela te horen is. Het is romantisch op een melancholische manier, hoewel Tindersticks ook indruk weet te maken door alles juist eenvoudig te houden. 'Second Chance Man' is schitterend in alle eenvoud bijvoorbeeld. Op de overbodige intro na, is The Waiting Room eindelijk weer een echt schot in de roos. Hun beste plaat in zeker vijftien jaar.

Van: Daans Muziek Blog

Ongemakkelijk en ontoegankelijk. My kind of bread ! Ik zal het album dus nog een 2de ... 3de ... 4de oor geven.

Follow Me begint bijna als Americana.
De mondharmonica roept het sfeertje op van Breaking Bad.
Veel zand, duistere praktijken, en nog meer zand.
Zouden we hier te maken hebben met een switch naar een minder Europees geluid.
Dat is niet het geval, zoals vervolgens blijkt in Second Chance Man.
Toch klinkt Stuart A. Staples hier soulvoller, maar dan op een breekbare manier zoals Greg Dulli ook vaak weet te klinken.
Helaas gaat vervolgens zijn stem weer meer de hoogte in bij Were We Once Lovers?, wat verder bijna als een dansbare discotrack klinkt.
Als je mij zou zeggen dat New Cool Collective de begeleidingsband op Help Youself zou zijn, dan zou ik het direct geloven.
Hey Lucinda is A Marriage Made In Heaven Part II, en dan vind ik het eerste deel toch overtuigender dan deze.
Het All Tomorrow’s Parties achtige This Fear of Emptiness is wel een mooi rustmoment, zo halverwege The Waiting Room, maar ook hier gebeurt eigenlijk weinig in.
How He Entered is saai, lijkt wat op Pulp en REM, al weten die meer spanning in hun muziek te leggen.
Ook het titelnummer The Waiting Room is mij te minimalistisch.
Planting Holes is slaapverwekkend.
Maar dan hoor je We Are Dreamers!, wat weer tot het beste werk van ze berekend kan worden.
De dreiging is er weer; heerlijk in combinatie met het mysterieuze stemgeluid van Stuart.
Ze kunnen het gelukkig nog steeds.
En het wordt zelfs nog mooier en beter vanaf het moment dat Jehnny Beth in valt.
David Lynch, als je ooit nog een song nodig hebt om een nieuwe film te dragen, vraag dan de rechten hiervan op.
Like Only Lovers Can is een sfeervolle Nick Cave achtige afsluiter, de pareltjes bevinden zich duidelijk op het einde.
Er wordt genoeg geflirt met verschillende muziekstijlen, wat wel tot gevolg heeft dat het wat stuurloos over komt.
De warmte, sfeer en diepte verdwijnen nu meer naar de achtergrond, jammer, want daar moet een band als Tindersticks het vooral van hebben.
Mooie hoes, dat wel, maakt mij alleen pijnlijk duidelijk dat het alweer bijna carnaval is.
Lekker hossen op de laatste van Tindersticks zal het wel niet worden.
Gelukkig maar.

Genoten van dit sfeervolle en ingetogen album van The Tindersticks. Maar ook enigszins een teleurstelling, omdat eerder uitgekomen singles Hey Lucinda en met name We Are Dreamers! aanleiding gaven om te denken dat dit een absoluut meesterwerk zou kunnen worden. Dat is niet het geval, het album is niet overal even spannend, met name tegen het einde aan.

Wat een heerlijke ontdekking is dit Tindersticks! Het jaar begint wat dat betreft ook fantastisch met Bowie, Savages en nu deze Britten. Het is weer een andere variant op The National. Stukken warmer door de jazz instrumentatie, maar net zoveel kwaliteit. Were We Once Lovers?, Help Youself en Hey Lucinda steken er vooralsnog met kop en schouders bovenuit. Trouwens, ik kan zelfs een vergelijking maken met Blackstar. Met name gedurende de eerste nummers dacht ik: is dit Whitestar? Let maar eens op de zang.

Zelfs een nummer als Planting Holes maakt indruk. Begeleid door wind chimes kom je helemaal tot rust. Het past in het geheel. Ja, deze ga ik nog vaak luisteren!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tindersticks - The Waiting Room - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik was tot voor kort eerlijk gezegd toch een beetje uitgekeken op Tindersticks.

De band uit het Britse Nottingham heeft sinds haar debuut uit 1993 weliswaar geen slechte plaat gemaakt, maar de magie van Tindersticks, Tindersticks II en Curtains ontbrak toch wel wat op de laatste platen van de band.

Deze magie is terug op The Waiting Room. Het valt niet mee om uit te leggen waarom dit zo is. The Waiting Room wijkt immers niet heel erg af van de vorige platen van de band en klinkt ook niet heel anders dan de zo bewierookte klassiekers uit het verleden.

Tindersticks vertrouwt nog altijd om een lome en uiterst ingetogen en opvallend stemmige instrumentatie en vooral op de uit duizenden herkenbare stem van Stuart Staples.

Stuart Staples manifesteert zich ook op The Waiting Room weer als een crooner van formaat en ook in muzikaal opzicht maakt Tindersticks weer indruk. The Waiting Room is een plaat die begint te groeien wanneer de zon eenmaal onder is en verandert de woonkamer in een zwoele en donkere nachtclub.

Als er al iets anders is op The Waiting Room zijn het de impulsen uit de funk of zelfs de disco, die Tindersticks langzaam in de richting van Roxy Music manoeuvreren. Verwacht nu niet dat de muziek van Tindersticks opeens de voetjes van de vloer krijgt, want de wijze waarop Tindersticks invloeden uit andere genres en blazers in haar muziek toe laat loopt over van subtiliteit.

Ook The Waiting Room klinkt daarom weer als een typische Tindersticks plaat, maar op een of andere manier bevalt hij me beter dan zijn directe voorgangers. Dat gevoel groeit wanneer de al weer zes jaar geleden overleden Lhasa de Sela opduikt in het bijzonder mooie Hey Lucinda. Ook het duet met Savages zangeres Jehnny Beth weet overigens te verrassen en behoort ook tot de hoogtepunten op de plaat.

Met The Waiting Room heeft Tindersticks weer eens een plaat gemaakt die me na afloop niet aanzet tot het opzetten van een van de drie genoemde meesterwerken van weleer. Het zegt heel veel over de kwaliteit van deze nieuwe Tindersticks plaat. Erwin Zijleman

erwinz Mooie recensie! Hij verwoordt mijn mening precies.

Dankjewel

erwinz:: Ja. Zo is het!...

Enige argumentatie zou wel fijn zijn, al snap ik dat je bij een vluchtige beluistering tot deze conclusie zou kunnen komen. Ik vind The Waiting Room weer een prachtig Tindersticks album, de plaat luistert minder makkelijk weg dan de voorganger, en is inderdaad wat traag. Toch zou ik zeggen: blijven luisteren, want pas na meerdere luisterbeurten viel bij mij het kwartje en begonnen de nummers waar ik aanvankelijk niet zo veel mee kon te groeien.

Ik mis de melodieën, ik mis het gevoel van de eerste platen. Veel nummers zijn instrumentaal, nu vind ik dat niet erg maar het moet me wel raken en dat doet het niet. Maar vertel mij nou eens waarom het jou wel raakt.

Goeie vraag Shangri-la Ik zal proberen uit te leggen waarom de plaat me in korte tijd al best wel dierbaar is geworden.

De eerste platen hebben inderdaad prachtige melodieën en het typische Tindersticks orkestrale van hun begin jaren. Die liedjes hadden vaak veel meer een kop en een staart. Na jaren wat op de automatische gespeeld te hebben, werd op The Something Rain al de eerste verandering ingezet. Soulvolle blazers kwamen langzaam doorsijpelen in de nummers, daarnaast ging Tindersticks steeds vaker muziek voor films maken. Wat dat betreft begrijp ik wel dat dit album door veel Tindersticks liefhebbers niet meteen wordt 'begrepen' of gewaardeerd. De veranderingen; enerzijds het soulvolle, en anderzijds het filmische komen mooi samen op The Waiting Room.

Het lijkt alsof Stuart Staples met nog meer verstilling (praat)zingt, daardoor lijken de nummers in een eerste instantie kaal of misschien zelfs wat saai. Een goed voorbeeld hiervan is het nummer The Waiting Room. Ik vind het prachtig hoe Staples alleen begeleid door wat toetsen zich door de song zwoegt, want ja zo vind ik het klinken. Door die kaalheid komt de sombere toon en tekst daardoor extra tot z'n recht. Less is more moet Tindersticks gedacht hebben en hoe konden ze ook anders, na zoveel albums was het ook tijd voor verandering.

Ook de instrumenale stukken lijken heel bewust in een bepaalde volgorde op de plaat te zijn gezet. Zo vind ik het instrumentale stuk Planting Holes met z'n zachte regen geluiden een prachtige voorbode voor de dreiging van We Are Dreamers! Het is bijna letterlijk stilte voor de storm.
Een andere favoriet is How He Entered. Prachtige spoken word op een ( typisch) Tindersticks basloopje, het nummer wordt verder ingekleurd door zachte strijkers en fraai koperwerk.

Op het veel besproken nummer Hey Lucinda horen we de zangeres Lhasa die alweer zes jaar geleden overleed en een goede vriendin van Stuart Staples was. Het nummer wil maar niet ontluiken, maar daardoor blijf ik met een zekere spanning luisteren tot het nummer echt openbreekt. Doordat dit niet gebeurd blijft de spanning gek genoeg rondom het nummer hangen. In een interview vertelde staples dat het nummer al jaren op de plank lag, maar dat hij nog te veel in de rouw was om Lhasa's dood om er mee aan de slag te gaan. Toen de tijd rijp was, heeft hij talloze versies met verschillende instrumenten opgenomen. Telkens het nummer bijschaven, todat hij uiteindelijk tevreden was met de versie die ook op de plaat terecht is gekomen.

Deze aanpak typeert dan ook het opname proces van The Waiting Room. Tindersticks heeft zichzelf alle ruimte gegeven om de plaat te maken die ze wilde, zonder daarmee concessies te doen. Daarom raakt de plaat me. In alle eenvoud hebben Tindersticks wat mij betreft hun beste werk in jaren afgeleverd. The Waiting Room geeft z'n schoonheden pas na een tijdje prijs, maar dan is het ook raak. Een album dat de tijd van je vraagt, prachtplaat.

Mooi antwoord, maar we verschillen dus duidelijk van mening. Ik hoor liever de Tindersticks uit de begintijd, dat raakte mij gewoon meer. Maar dat is niet erg, ieder zijn meug zou ik zeggen.

Mij pakken de albums uit de begintijd me ook veel meer. Dit album blijft lastig doen. Soms schitterend, en soms niet pakkend.

Ik schommel nog steeds tussen die 3,5* en 4*. Overkomt me niet vaak bij deze band dat ik zo blijf twijfelen. Overigens wel fraai artwork bij de lp.

Dit is inderdaad verreweg de 'moeilijkste' plaat van Tindersticks; zo ingetogen, soms onopvallend, dat het lang duurt voordat je de muziek op waarde kan schatten. Ik merk nu dat bepaalde nummers waar ik weinig mee kon, steeds beter uit de verf komen. Bijvoorbeeld 'the Waiting Room' inderdaad, en sommige instrumentals. 'How He Entered', 'Second Chance Man' en 'Like Only Lovers Can' behoren zelfs tot hun beste werk, denk ik nu.

Vandaag voor de eerste keer beluisterd, en vooral de afsluiter valt me in positieve zin op. Het is een rustige plaat geworden, waarbij af en toe voor gezapigheid moet worden opgepast, maar ik kan er nog niet meteen een waardering aan geven. Op naar de volgende luisterbeurten, dus.

oei nog een duet met veel te vroeg overleden zeer talentvolle lhasa de sela....als grote lhasafan moet ik die wel luisteren.

Wat een ontzettend lekker album. Ken niet erg veel werk van de band. De enkele albums die ik ken maakten niet de indruk die ik van "The Waiting Room" inmiddels wel heb gekregen. Veel gezegd over de bijzondere stem van zanger Stuart Staples maar die past ontzettend goed bij de ingetogen en beetje donkere sfeer die dit album bij mij oproept. Mooie verrassing met groeipotentieel.

Heb nu ook eens dit album beluisterd in vergelijking met de vorige albums The Something Rain en Les Salauds (score) en ik denk dat ik The Waiting Room toch iets mooier vind als geheel. Duidelijk is ook dat TWR een combinatie is van die vorige albums.

Tot nu toe was This Fire of Autumn van TSR mijn favoriete nummer maar Hey Lucinde (met Lhasa de Sela) begint die plek langzaam over te nemen.

Misschien wel hun meest coherente plaat. Daar waar de (terecht) veelgeroemde titelloze platen nog wel eens wat lang willen duren, duurt The Waiting Room geen minuut te lang. Maar bovenal voelt dit album veel meer dan eerdere platen als een echt geheel. Het is meer dan een verzameling liedjes.

Eerder verwees ik al naar Rabbits van David Lynch in relatie tot de hoes. Een associatie die alleen maar sterker is geworden door de licht Lynchiaanse muziek. Hier gaat evengoed de vergelijking op: het draait meer om het neerzetten van een sfeer dan een rits aaneen gemonteerde scènes. Zo surrealistisch als Lynch wordt het overigens absoluut niet, maar The Waiting Room roept dezelfde jazzy, duistere sfeer op van films als Blue Velvet en Mulholland Drive.

Video voor 'How He Entered'. Met Stuart en zijn vrouw in de hoofdrol:
Tindersticks - How He Entered (Official Video) - YouTube

Zojuist in Andere Tijden Sport werd de oorsprong van het Feyenoord legioen blootgelegd. De muziek die onder de docu was gemonteerd is o.a. het prachtige Follow Me, inderdaad van deze Tindersticks plaat.

Ja, weergaloos album. 'Kant 2' is misschien wel het beste wat deze band op tape heeft gezet.

Fijn optreden gisteren in Tilburg. Veel nummers van deze prachtige plaat. 'Second Chance Man', 'Were We Once Lovers' en 'How He Entered' kwamen erg goed uit de verf.

Tsja....hele mooie nummers, maar ook wat saaie eenvoudige nummers, niet constant genoeg

15 november verschijnt een nieuwe album : Tindersticks new album 'No Treasure But Hope' announced… | City Slang - cityslang.com

Ik voel me ongemakkelijk bij dit album maar ik vrees dat het uiterst saaie no treasure but hope dat onlangs verschenen is het einde inluidt van een band die louter bij een herhaling van zetten gebaat is. Brrrrrr

mee eens en het onlangs uitgekomen No Treasure buy Hope is tenenkrommend slecht. Tis over. Sowieso na 2003 steeds minder

Zeer benieuwd wat je er zo tenenkrommend slecht aan vindt.

OK Boomer