Tindersticks - The Waiting Room (2016)

Al vanaf de eerste tonen met de mondharmonica (Ennio Morricone inspiratie?!) weet je al weer dat je een ruime drie kwartier desolate klanken voorgeschoteld zult krijgen. Triestheid alom, een waar tranendal en dat het toch allemaal vertrouwd zal aanvoelen; dat inmiddels zo bekende warme 'Tindersticks bad'.

Vanaf Second Man horen we de vertrouwde stem van Stuart Staples, toch wel één van de meest markante stemgeluiden uit het hedendaagse muzieklandschap als je het mij vraagt. Het heeft in mijn oren iets deftigs (ik heb dat ook bij Bryan Ferry) maar zijn geluid zal ongetwijfeld voortkomen uit minder deftig gedrag. Stuart's manier van croonen bevalt me in elk geval.

En bevalt dit nieuwe album waar ik best wel naar uitkeek me dan ook? Vooralsnog heb ik er nog wat gereserveerde gevoelens bij.
Ja, er vallen best wel wat dingen op, zoals de blazers op Help Yourself die het geheel bijna een funky-disco-saus meegeven. De vocale bijdragen van Lhasa en Jehnny Beth zijn ook fijn (duetten tussen dames en Stuart bevallen me eigenlijk altijd wel), de dromerige, rokerige nummers. De sfeer.......
En toch knaagt het een beetje. Ze hebben betere albums gemaakt en toch is dit wederom niet slecht. Integendeel. Het klinkt uitstekend, maar de nummers hebben wat meer moeite om goed te beklijven.

Natuurlijk zal de tijd het leren. Natuurlijk ben ik ook deze keer weer ruimhartig in mijn beoordeling, want mooi is het nog steeds en er zitten echt een paar pareltjes tussen, maar ik moet het voorlopig houden op 3,75* (die ik dan wel weer naar boven afrond) waarmee ik dit als een iets minder album beschouw. Maar dan nog steeds 'minder' met een enorm gouden rand en de tijd zal het leren of deze mening blijft staan

Ik heb "The Waiting Room" nu een paar keer beluisterd maar het is best een lastige plaat om te beoordelen. De voorganger (dan doel ik op "The Something Rain" want "Across Six Leap Years" is meer een tussendoortje) is geweldig, maar deze is vooralsnog toch wat wisselvalliger. De sfeer op het album is losjes, bijna jazzy, en dat bevalt wel. Wat dat betreft een logisch vervolg op "The Something Rain". Maar het is ook een vrij trage plaat die niet overal even goed beklijft. De Instrumentale nummers "Follow Me" , "The Fear of Emptiness" en "Planting Holes" zijn niet echt bijzonder en halen de vaart een beetje uit het album. "Were We Once Lovers" (met slap bass!) en in mindere mate het duet met Lhase "Hey Lucinda" zijn mooi, maar bloeien niet echt open. "The Waiting Room" is vrij lang en vooral traag; vooralsnog is het kwartje bij mij niet gevallen.

Daar staan een aantal topnummers tegenover: "Second Chance Man", met een soort onderwater effect op de stem van Stuart is een prachtige ballad met een mooie rol voor de blazers. "Help Yourself" is een van de hoogtepunten, een funky blaxploitation achtig nummer met fantastische blazer arrangementen van Julian Siegel. "How He Entered" is een spoken word track, maar met uitermate sfeervol met piano en strijkers. Opnieuw een hoogtepunt. De afsluiter "Like Only Lovers Can" is een vrij traditioneel ingetogen Tindersticks nummer, maar fantastisch mooi.

Al met al kan ik me vinden in de review van aERodynamIC. Een wat wisselvalligere plaat dan de voorganger, met absoluut een paar hoogtepunten, maar ook met een aantal nummers die me (nog) niet zo veel doen, en wat teveel (onnodige) instrumentals. Een 3,75* voor nu, afgerond naar boven.

Hier ben ik het niet mee eens, want ten eerste was The Something Rain een relatief zwak en niet vernieuwend album en ten tweede is The Waiting Room het meest vernieuwende wat we van Tindersticks gehoord hebben sinds "Simple Pleasure" (1999). Het lijkt eerder of ze zichzelf opnieuw uitgevonden hebben.

Maar ik geef toe dat de plaat niet echt gemakkelijk is en hier en daar zelfs wel ontoegankelijk.

Tindersticks is één en al ervaring. De Britse band maakt al ruim vijfentwintig jaar kwalitatief hoogstaande muziek met de zwoele, doorleefde bariton van frontman Stuart A. Staples als vaste waarde. Dat is op hun tiende plaat, The Waiting Room, niet anders. De elf nieuwe liedjes zijn echt Tindersticks, maar klinken eveneens vertrouwd anders. Hoor de speelse elektronica en krautrock in 'Were We Once Lovers' of de funky afrobeat in het aanstekelijke 'Help Yourself'. Hoe onwaarschijnlijk het mag klinken, deze uitstapjes passen uitstekend bij Tindersticks. Dit vijftal bezit de gave om hun horizon telkens te verbreden en ten allen tijde even soulvol als onderkoeld te klinken. Nooit gaan de registers bij deze band volledig open, hoewel de dreiging altijd aanwezig blijft. De wonderlijke, zorgvuldig uigemeten arrangementen laten genoeg ruimte voor de liedjes van Staples. Twee keer gaat de frontman een duet aan. In het onheilspellende 'We Are Dreamers!' zingt Jehnny Beth van Savages mee, terwijl in prijsnummer 'Hey Lucinda' de overleden Lhasa De Sela te horen is. Het is romantisch op een melancholische manier, hoewel Tindersticks ook indruk weet te maken door alles juist eenvoudig te houden. 'Second Chance Man' is schitterend in alle eenvoud bijvoorbeeld. Op de overbodige intro na, is The Waiting Room eindelijk weer een echt schot in de roos. Hun beste plaat in zeker vijftien jaar.

Van: Daans Muziek Blog

Follow Me begint bijna als Americana.
De mondharmonica roept het sfeertje op van Breaking Bad.
Veel zand, duistere praktijken, en nog meer zand.
Zouden we hier te maken hebben met een switch naar een minder Europees geluid.
Dat is niet het geval, zoals vervolgens blijkt in Second Chance Man.
Toch klinkt Stuart A. Staples hier soulvoller, maar dan op een breekbare manier zoals Greg Dulli ook vaak weet te klinken.
Helaas gaat vervolgens zijn stem weer meer de hoogte in bij Were We Once Lovers?, wat verder bijna als een dansbare discotrack klinkt.
Als je mij zou zeggen dat New Cool Collective de begeleidingsband op Help Youself zou zijn, dan zou ik het direct geloven.
Hey Lucinda is A Marriage Made In Heaven Part II, en dan vind ik het eerste deel toch overtuigender dan deze.
Het All Tomorrow’s Parties achtige This Fear of Emptiness is wel een mooi rustmoment, zo halverwege The Waiting Room, maar ook hier gebeurt eigenlijk weinig in.
How He Entered is saai, lijkt wat op Pulp en REM, al weten die meer spanning in hun muziek te leggen.
Ook het titelnummer The Waiting Room is mij te minimalistisch.
Planting Holes is slaapverwekkend.
Maar dan hoor je We Are Dreamers!, wat weer tot het beste werk van ze berekend kan worden.
De dreiging is er weer; heerlijk in combinatie met het mysterieuze stemgeluid van Stuart.
Ze kunnen het gelukkig nog steeds.
En het wordt zelfs nog mooier en beter vanaf het moment dat Jehnny Beth in valt.
David Lynch, als je ooit nog een song nodig hebt om een nieuwe film te dragen, vraag dan de rechten hiervan op.
Like Only Lovers Can is een sfeervolle Nick Cave achtige afsluiter, de pareltjes bevinden zich duidelijk op het einde.
Er wordt genoeg geflirt met verschillende muziekstijlen, wat wel tot gevolg heeft dat het wat stuurloos over komt.
De warmte, sfeer en diepte verdwijnen nu meer naar de achtergrond, jammer, want daar moet een band als Tindersticks het vooral van hebben.
Mooie hoes, dat wel, maakt mij alleen pijnlijk duidelijk dat het alweer bijna carnaval is.
Lekker hossen op de laatste van Tindersticks zal het wel niet worden.
Gelukkig maar.

Genoten van dit sfeervolle en ingetogen album van The Tindersticks. Maar ook enigszins een teleurstelling, omdat eerder uitgekomen singles Hey Lucinda en met name We Are Dreamers! aanleiding gaven om te denken dat dit een absoluut meesterwerk zou kunnen worden. Dat is niet het geval, het album is niet overal even spannend, met name tegen het einde aan.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tindersticks - The Waiting Room - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik was tot voor kort eerlijk gezegd toch een beetje uitgekeken op Tindersticks.

De band uit het Britse Nottingham heeft sinds haar debuut uit 1993 weliswaar geen slechte plaat gemaakt, maar de magie van Tindersticks, Tindersticks II en Curtains ontbrak toch wel wat op de laatste platen van de band.

Deze magie is terug op The Waiting Room. Het valt niet mee om uit te leggen waarom dit zo is. The Waiting Room wijkt immers niet heel erg af van de vorige platen van de band en klinkt ook niet heel anders dan de zo bewierookte klassiekers uit het verleden.

Tindersticks vertrouwt nog altijd om een lome en uiterst ingetogen en opvallend stemmige instrumentatie en vooral op de uit duizenden herkenbare stem van Stuart Staples.

Stuart Staples manifesteert zich ook op The Waiting Room weer als een crooner van formaat en ook in muzikaal opzicht maakt Tindersticks weer indruk. The Waiting Room is een plaat die begint te groeien wanneer de zon eenmaal onder is en verandert de woonkamer in een zwoele en donkere nachtclub.

Als er al iets anders is op The Waiting Room zijn het de impulsen uit de funk of zelfs de disco, die Tindersticks langzaam in de richting van Roxy Music manoeuvreren. Verwacht nu niet dat de muziek van Tindersticks opeens de voetjes van de vloer krijgt, want de wijze waarop Tindersticks invloeden uit andere genres en blazers in haar muziek toe laat loopt over van subtiliteit.

Ook The Waiting Room klinkt daarom weer als een typische Tindersticks plaat, maar op een of andere manier bevalt hij me beter dan zijn directe voorgangers. Dat gevoel groeit wanneer de al weer zes jaar geleden overleden Lhasa de Sela opduikt in het bijzonder mooie Hey Lucinda. Ook het duet met Savages zangeres Jehnny Beth weet overigens te verrassen en behoort ook tot de hoogtepunten op de plaat.

Met The Waiting Room heeft Tindersticks weer eens een plaat gemaakt die me na afloop niet aanzet tot het opzetten van een van de drie genoemde meesterwerken van weleer. Het zegt heel veel over de kwaliteit van deze nieuwe Tindersticks plaat. Erwin Zijleman