Van Morrison - Avalon Sunset (1989)

Meest uitgesproken gospelachtige album van Van.
Whenever God Shines His Light, in duet met Cliff Richard (geen kwaad woord over deze man) en When Will I Ever Learn to Live in God? zijn het meest uitgesproken in die richting. Contacting My Angel kun je als meer algemeen spiritueel opvatten.

En spiritualiteit in de bredere zin van het woord is er verder genoeg op dit album: de poëzie van Coney Island en de fraaie lovesong Have I Told You Lately . Toch dreigt het album hier en daar te verzinken in iets te flauwe nummers en zoete violen, zoals in I'm Tired Joey Boy en Orangefield.
These Are the Days vind ik dan wel weer een heel gedenkwaardige afsluiter.

Persoonlijk vind ik Van Morrison vaak een weinig sympathieke mopperende brombeer, maar hier doet hij echt zijn best het zijn fans naar de zin te maken. Toch ook best bijzonder dat er in deze blanke Belfaster van huis uit zoveel soul en blues zit. Groot talent, maar hij mag toch wel eens een keer glimlachen potdorie.

Ik heb Van Morrison altijd een bijzonder fascinerende artiest gevonden. Niet de gemakkelijkste artiest voor journalisten en naar verluidt ook moeilijk in de omgang met fans. Uit de interviews die ik met hem gelezen of gezien heb, spreekt vooral desinteresse en irritatie. Des te opmerkelijker is dat de muziek van de man juist in totale contradictie staat met zijn op het eerste gezicht lastige persoonlijkheid.

Er zijn namelijk weinig artiesten die op dusdanig smaakvolle en overtuigende wijze een sfeer te creëren waarin jazz, blues, soul, folk, gospel en rock aan bod komen. Zijn unieke stemgeluid, de melancholische inslag van veel van zijn songs en de vaak poëtische teksten hebben mij jaren geleden doen besluiten om veel van zijn albums te beluisteren, iets waar ik nooit spijt van heb gehad. Moondance en Astral Weeks kende ik al, maar deze Avalon Sunset heb ik nog niet zo lang geleden leren kennen.

Het is een vrij spirituele plaat waarop Van’s band met God het centrale onderwerp is. Dat stoort mij niet, omdat ik zelf ook een belangstelling heb voor religie en spiritualiteit. De grootste hit van dit album, de catchy ballade Have I Told You Lately?, heeft mij nooit zo aangesproken. Ik associeer het op de een of andere manier altijd met Sky Radio, wellicht omdat de song daar lange tijd regelmatig voorbij kwam. Van heeft veel betere composities gemaakt, ook op Avalon Sunset. Op dit album behoren het aanstekelijke Daring Night, het poëtische Coney Island en het dromerige These Are the Days voor mij tot de hoogtepunten: 3,5*.

Het komt me soms voor alsof Van Morrison in zijn solocarrière 20 jaar lang heeft gezocht naar de ideale vorm voor zijn muziek, en nadat hij die vorm op No guru no method no teacher heeft gevonden en op Poetic champions compose heeft geperfectioneerd lijkt daarna de tijd te zijn aangebroken om te oogsten. Avalon sunset is een perfecte plaat, met mooie nummers, subtiele arrangementen en een superromantische glans, maar tegelijkertijd begint hier de routineuze benadering: het lijkt bijna alsof Morrison dit soort muziek uit z'n mouw kan schudden, en met het experimenteren zijn wat mij betreft ook de scherpe randjes, de intimiteit en een deel van de intensiteit verdwenen. Zoals gezegd zijn de sterke composities en de ambachtelijke arrangementen nog altijd een genot om naar te luisteren, maar vanaf hier begon mijn belangstelling voor de man àchter de muziek af te nemen. Niet toevallig zijn mijn favoriete nummers hier dan ook de kleine en meest "naakte" momenten van Coney Island en I'm tired Joey boy.

inderdaad geen hoogtepunt uit 's mans oeuvre, maar wel een prachtig, sfeervol album van de Noord-Ier Van Morrison. tracks 1, 4, 5 en 8 verschenen als single, waarvan met name "Have I Told You Lately" commercieel succesvol was, net als het album zelf. een mooie "love ballad". de Schot Rod Stewart scoorde er een aantal jaren later een nog grotere hit mee. de "zoete arrangementen" ofwel strijkers op nummers als "I'm Tired Joey Boy", "Coney Island" en "Orangefield" voorzien deze nummers van een romantisch sausje en zijn weliswaar smaakvol, maar hadden van mij minder prominent mogen zijn. Georgie Fame (hammond organ) die later frequent meespeelde op zijn latere albums, speelde op dit album voor het eerst mee.
beschouw dit "Avalon Sunset" meer als een spiritueel album dat bij een beperkt aantal nummers religieus getint is.

favoriete tracks het opzwepende "Daring Night" en de weemoedige afsluiter "These Are The Days" voorzien van een prachtige melodie en idem tekst. een viering van het leven "There's only here, there's only now".

de karige remaster uit 2008 telt slechts 2 bonus tracks. een overbodige alternatieve versie van "Whenever God Shines His Light" en een fraaie cover van de aloude traditional "When the Saints Go Marching In", met een saxofoon partij van de man zelf.

de tekst van "These Are the Days"

"These are the days of the endless summer
These are the days, the time is now
There is no past, there's only future
There's only here, there's only now

Oh your smiling face, your gracious presence
The fires of spring are kindling bright
Oh the radiant heart and the song of glory
Crying freedom in the night

These are the days by the sparkling river
His timely grace and our treasured find
This is the love of one magician
Turned the water into wine

These are the days of the endless dancing
And the long walks on the summer night
These are the days of the true romancing
When I'm holding you oh so tight

These are the days that we must saviour
And we must enjoy as we can
These are the days that will last forever
You've got to hold them in your heart

Zoals voor velen van mijn generatie, was dit de eerste lp van Van the Man. Gebaseerd op het singlesucces van Have I told you lately? Afgezien van twee platen in mijn ouders’ kast, kende ik nog weinig van Van.

En voor de eerste houd je altijd een speciaal plekje. Deze vliegt nog met enige regelmaat de naald op, tot groot genoegen.