Wilco - Summerteeth (1999)

Waar Yankee Hotel Foxtrot het vooral van haar coherentie moet hebben is Summerteeth een plaat met een onregelmatiger regime (pak hem beet 5 ontzettend mooie songs). Echter zijn de mindere nummers ook nog wel te pruimen. 4.5* voor compenserende tracks als ''How to fight loneliness''

Net weer eens Summerteeth gedraaid, eigenlijk een van de meest toegankelijke Wilco albums.
Net als Malthough hier onder hou ik hem ook op 4,5. Net geen 5 nee, maar toch erg mooi maar bij Wilco ligt de standaard nu eenmaal zo hoog dat de 5***** gereserveerd blijven voor de echte topstukken, wat mij betreft Being There en Sky Blue Sky.
Via Chicago staat trouwens nog steeds op de setlist van de huidige Wilcobezetting. Tevens het oudste nummer van de set, maar ze hebben er een bijzondere draai aan gegeven. Beluister en bekijk maar eens een youtubefilmpje van dit nummer, of hun live album Kicking Television.

Eh, Wilco speelt zowat elke avond een nummer van A.M.

Oh ja, ik ken A.M. niet dus dat wist ik niet.

Mja, Misunderstood vanop Being There is b.v. ook een relatief vaste waarde maar het is je vergeven.

Sommige nummers komen natuurlijk veel vaker voor op de setlist dan andere maar Wilco kan op het even welk moment een nummer uit om het even welk album uit hun repertoire brengen, die variatie is één van de redenen waarom hun liveshow altijd de moeite is.

Ik vind Wilco best wel een moeilijke band. Ze maken namelijk albums die een op een bepaalde manier 'ontoegankelijk' zijn. Waarom? Omdat het eenvoudige popliedjes zijn die direct prettig in het gehoor liggen. En dat is vaak een teken dat de houdbaarheidsdatum ook weer snel bereikt is.

Maar bij Wilco is dat toch anders. Na een tijdje worden de eenvoudige popliedjes namelijk onweerstaanbare popliedjes. Neem de opener Can't Stand It. Wat een mooie instrumentatie en vaart heeft dat nummer. En She's a Jar is eigenlijk mijn favoriete Wilco-nummer: een perfecte liefdesverklaring in nog geen vijf minuten. En dan zitten we nog maar bij track 2.

Weet je, ga de rest maar gewoon luisteren. Bedenk iedere keer maar weer dat A Shot in the Arm toch weer beter is dan je tevoren gedacht had. Luister maar gewoon naar het bescheiden feestje dat bij Pieholden Suite gebouwd wordt. En naar het onweerstaanbare orgeltje op How To Fight Loneliness. En naar Via Chicago, toegankelijk en vervreemdend tegelijk. En de rest.

Summerteeth is bijna net zo goed als Yankee Hotel Foxtrot. En dan te bedenken dat ik de helft van hun albums niet eens ken.

4,5*

Ieder zijn ding natuurlijk maar de laatste lijn van dit nummer werpt toch een ander licht op alles wat ervoor komt.

Haha, dat krijg je ervan als je altijd maar oppervlakkig naar teksten luistert.

Nou, ik vind hem beter dan YHF, die mij toch te gekunsteld is. Ik weet niet welke helft je niet kent, maar ik hoop dat je Sky Blue Sky en The Whole Love wel kent

Sky Blue Sky ken ik inderdaad niet; The Whole Love wel. Ik doe het bij Wilco rustig aan - ik heb een hekel aan snel een oeuvre doorwerken. Ik zal er komende zomer wel aan beginnen. Voorlopig zit deze nog vastgesmolten in mijn cd-speler.

Hier maar eens wat neerpennen, omdat de reactie van Wilco fans altijd zo heftig is op negatieve feedback, leuk! Ik bewonder dat trouwens wel hoor, zo'n fanatieke fanbase.

Heb dit album nu een paar keer gehoord, maar zal er nog geen cijfer aan verbinden, hoewel ik Wilco meestal wel aardig kan inschatten en is het of niet mijn ding of "love at first sight". A.M is het leuke Countryrock album, Being There is het geweldig veelzijdige Americane album met verschillende smaken, A Ghost Is Born het experimentele pop/rock album met veel gitaar en Sky Blue Sky is weer deels terug naar simpele Americana. Prima spul. Rest me YHF, na meerdere luisterbeurten vind ik dat nog steeds te vol, te spacy/electronic, te glad. Can't say I didn't try!

Summerteeth is dan het psychedelische 60's pop album, wat mij betreft. Laat ik daar nu geen fan van zijn. Het duurt heel lang voor het eerste vleugje rock tevoorschijn komt en dan raak je mij al een beetje kwijt. Live versies op Youtube wijzen uit dat A Shot in the Arm en Via Chicago veel spannender kunnen klinken dan hier, jammer. Absolute favoriet op dit album voor mij is ELT, het komt het dichtst in de buurt van de sound die ik van de band het liefst hoor. Zijn er nog wat positievere punten? Ja!. Het album klinkt iets organischer dan YHF, minder druk en meer "echt". Ik kan ook moeilijk zeggen dat dit een slecht pop album is, het scoort uiteindelijk wel een dikke voldoende, maar de motivatie om hier naar terug te keren is niet heel groot. Ik wacht nog even met mijn beoordeling, dat is misschien wel zo eerlijk..

Ha, dat is een leuk lijstje. Ik kan me dr wel in vinden. En dan zou je er nog aan kunnen toevoegen dat Wilco The Album een stapje richting Beatles is en The Whole Love ....tja, weet ik nog niet zo.
Je mening over YHF onderschrijf ik helemaal.

Hmm, uit jou opmerking kan ik opmaken dat ik absoluut niet aan The album en misschien wel aan Whole Love kan beginnen? Alles op zijn tijd trouwens, ik doe het rustig aan in periodes.

Mooi album, met 'How to Fight Loneliness' als positieve uitschieter. Ik ken toch wel te weinig van deze band, merk ik. Maar eens begonnen aan een inhaalslag.

Dan ben ik benieuwd naar je bevindingen AOVV! Maar ik ben redelijk zeker dat je dit zeer goed zal kunnen pruimen. Het maakt ook niet echt uit met welk album je begint, ze zijn toch allemaal goed

Ik ken enkel hun meest recente, en 'Yankee Hotel Foxtrot'. En nu dus deze.

Ik beschouw dit album als de Rubber Soul van deze tijd. Echt briljant.

Stuk lichtvoetiger album dan de voorganger. Met 53 minuten ook wat compacter. Tot nu toe mijn favoriet, maar net geen 4,5 waard.

Tot nu toe geen mispeer kunnen ontwaren in het oeuvre van Wilco. Laat deze nog een paar keer de revue passeren zodat hij in mijn systeem zit een daarna door naar Yankee Hotel Foxtrot.

Dat wordt een leuke reis

Evenals bij The Beatles werk ik het oeuvre van Wilco achterstevoren af. Yankee Hotel Foxtrot was een dusdanige klap in hey gezicht dat ik niet verder durfde. Vandaag, na al vaker geluisterd te hebben, toch maar Summerteeth gekocht. Het meest beatlesque van Wilco dat ik tot nu toe gehoord heb, met genoeg klassiekers en - pardon the pun - een zomers geluid. Deze doet het goed in de auto, maar is bij lange na niet zo memorabel als wat hier na komt: YHF, A Ghost Is Born, Sky Blue Sky en Schmilco.

Berichten verplaatst naar Wilco - Schmilco (2016).

Ik rampeneer dwars door het ouvre heen, AGIB is tot nu toe mijn favoriet. Eigenlijk ben ik begonnen met Star Wars, na een valse start met YHF (kwartje viel toen niet en WIlco lang links laten liggen)

Het bizarre is dat ik absoluut geen Beatles fan ben, integendeel. Ik hoor de invloed, maar op een of andere manier trek ik het bij Wilco wel.

Nu ga ik eens kijken hoe Summerteeth valt, de eerste luisterbeurt (die op zich weinig zegt) bevalt prima. Het helpt als je dit draadje leest en de lyrische loftuitingen achter de rug hebt.

Dit zou zo maar eens mijn favoriete Darryl Ann-album kunnen worden.

Whahaha, goeije tip though, Daryll-Ann was bij mij volledig onder radar verdwenen

De vraag is wie nou goed naar wie geluisterd heeft, Daryll-Ann bestond al eerder

Op 6 november verschijnt dan toch een jaar later dan eindelijk de 20th-anniversary deluxe-editie van deze prachtplaat!

Een heel mooi concert op de deluxe-uitgave. Het vollere, psychedelischer geluid bij mm de oudere nummers (Kingpin!) doet het toetreden van Jay Bennett tot de band gelden. Wonderlijk toetsenspel doet de rest. Doodzonde dat Jeff en Jay zo'n destructieve invloed op elkaar hadden.

Deze ontbrak nog aan mijn Wilco collectie ( tem The Whole Love ). Superplaatje.

Prachtig album! Kende alleen foxtrot van Wilco. Dit klinkt trouwens erg als Eels, wat positief is. Deze komt de komende weken veel aan bod