The Chemical Brothers - Brothers Gonna Work It Out (1998)

lekker mix album met een coole blaxploitation sfeer

Naast het album van The Prodigy de enige leuke mixtape in dit genre.

Niet te vaak luisteren maar behoort tot het betere werk van deze heren

Erg sterke mix van de Brothas. Een perfecte combinatie van old skool, hip hop, speciale beats en drums van house tot techno. Je voelt altijd wel een soort van nikkastijl binnen de mixen ook al wordt daar niet meteen naar verwezen.
Een album waar ze lage toppen mee scoorden bij het grote publiek maar bij de echte liefhebbers van het genre het tegenovergestelde. Erg knappe plaat met erg knappe nummers en overgangen.

Vind dit een leuk album, vooral de eerste helft dan. Hoe langer het duurt hoe minder ik er echter mijn aandacht bij kan houden.

Daarom: deel 1: 5* deel 2: 2*

dus een totaal van 3,5*

Titelnummer is en blijft prachtig!

De laatste twee nrs blijven ook prachtig trouwens

Morning Lemonnnnne...

Tering dit is een vette mix zeg, ik vind alles wel goed eigenlijk.
Typische Chemical Brothers geluid, met lekkere beats en veel spacy sounds tussendoor.
De CD is opgesplitst in 5 tracks die ieder 4-5 nummers bevat, dus je kan er niet zo makkelijk door heen skippen. Dat is in dit geval ook niet nodig want het klinkt allemaal vet.
4*

Een heerlijke mix van house, jaren 70-funk en -soul en Isaac Hayes-achtige soundtracks met een paar verrassende keuzes en wat eigen chemische composities in de heksenketel erbij gegooid. Lastig om mijn favoriete nummers aan te vinken aangezien dit album natuurlijk niet uit 23 losse nummers bestaat maar uit 5 "verzameltracks" is opgebouwd, en omdat ik bijna niets van het repertoire ken is het soms lastig om uit te maken waar de ene basistrack eindigt en de volgende begint, maar dankzij YouTube kom ik toch een heel eind. Zoals mijn voorganger al aangeeft maakt dat bij het draaien gelukkig niet veel uit, want zeker de eerste drie tracks lopen als een droom. Gedurende de tweede helft van het album worden de originelen wat langer aangehouden en duurt het soms wat langer voordat er een nieuwe energiestoot in de mix wordt gegooid, en het laatste nummer is zelfs een beetje taai – ik begrijp wel dat het een onderdeel van zo'n set is om de zaak op het einde een beetje in een lagere versnelling te brengen, maar om na 5½ minuut Manic Street Preachers te eindigen met 8½ lijzige minuut Spiritualized werkt voor mij niet goed. Dat haalt de angel een klein beetje uit het geheel, maar de overheersende indruk blijft toch die van een moddervette muziektrip.