Neil Young - Bluenote Café (2015)

Hij staat er dus al op...

DIt is dus een live album waar ik al jaren naar uitkijk. Waren er van zijn tour met the International Harvesters nog soundboard opnames (Austin City Limits). Van deze andere grote (ondergewaardeerde) tour uit de jaren 80 dus niet en behelp ik me al jaren met audience recordings van varierende kwaliteit.

Ik heb het bij This Note's for You al meerdere malen vermeld, maar deze periode van Neil Young is zwaar onderschat. Het materiaal dat op het studio album is voorwaar niet slecht, maar mist door de wat gladde productie het rauwe randje dat de live optredens zo goed maakten.

Als ik dan ook nog eens naar de tracks kijk die op het album staan, naast de album-tracks: Big Room, Aint it the Thruth en Don't take Your Love (beiden reeds bekend van Lucky Thirteen), Hello Lonely Woman, Soul of a Woman (staat in een Country versie op A Treasure), Bad News, Ordinary People (reeds bekend van Chrome Dreams II), Doghouse (ontzettend grappig nummer), Crime of the Heart, Foo, for Your Love (reeds bekend van Road Rocks) en dan nog twee toegiften, On the Way Home en Tonight's the Night. En dan vergeet ik Crime in the City / 60 to 0 nog even. Misschien niet de 18 minuten durende akoestische versie (beetje jammer wel) maar een iets kortere, maar wel geweldige elektrische uitvoering. Nog wel iets beter dan de Weld versie en eigenlijk het eerste teken van de weg die hij in 1989 / 1990 zou inslaan met Freedom en Ragged Glory.

Dit is de laatste tour dat hij een personage aannam en dat personage ook echt werd, na the Shocking Pinks en International Harvesters.

Nu nog een live album van de Shocking Pinks tour (Trans World Tour Laserdisc tellen we even niet mee) en dat is wat mij betreft het bewijs defitief dat Neil Young het in de jaren 80 (live in ieder geval) net zo goed deed als in de jaren 70.

Nog een maandje wachten... en dan is Monsanto Years ook weer vergeven. Ik heb de nieuwe Gripka nog niet gehoord, maar als dit ook maar een beetje lijkt op de bootlegs dan is dit de release van het jaar voor mij een een instant 5*.

Mooi Harm! Nog even wachten dus.

A Treasure heb ik helemaal virtueel grijsgedraaid....... dus reijst hier den vraegh: wie spelen er hier in z'n bandje. Is het gewoon een beschaafde versie van Nelis met Gek Paard of gaat ie hier voor een andere muzikale richting ?

Crazy horse speelt alleen mee op de eerste nummers uit 1987 (cd 1). Daarna zijn de drummer en bassist vervangen door Rick Rosas en Chad Cromwell. Zij speelden ook mee op onder andere Freedom en Living with War. Verder is er een blazers sectie aan toegevoegd. Zelfde band als This Note's for You.

Rick Rosas - bass
Chad Cromwell - drums
Frank Sampedro - keyboards
Steve Lawrence - lead tenor saxophone
Ben Keith - alto saxophone
Larry Cragg - baritone saxophone
Claude Cailliet - trombone
Tom Bray - trumpet
John Fumo - trumpet
Billy Talbot - bass
Ralph Molina - drums

Zie ook: Neil Young News: New Performance Series Release: Neil Young Bluenote Café + "Crime In The City" (Official Audio) - neilyoungnews.thrasherswheat.org

Heel erg benieuwd hiernaar, vooral de versie van Ordinary People doet me hier zwaar naar uitkijken, voor mij de 1ste essentiële release in Neil z'n performance series (na Live at Massey Hall dan...)

Disc 11 uit de archieven....... Het gaat niet helemaal in volgorde begrijp ik maar allez; naar deze kan ik wel uitkijken. Ik begrijp zowiezo niets meer van die archieven. Sugarmountain is 0, Filmore met CH is 2, live a the Massey 3, Cellardoor als tussendoortje 2,5 of zo. Treasure en Dreamin man staan daar ergens nog tussen. Afijn ik moet nog wat ruimte vrij houden begrijp ik.

Dreaming Man is 12. Dus niks van 89 tot 1992.

Daar hebben we Weld voor!

En daar mee concurreren lijkt mij een onmogelijke opgave voor Bluenote Cafe.
Toch hulde alvast voor Crime in the City, echt een prima versie.

Van de bootlegs die ik uit deze periode heb,hoor ik een strakke band met een gedreven Ome Neil.
Ik kijk hier wel naar uit eerlijk gezegd .

De tour met the lost dogs in Australië en Nieuw Zeeland was anders ook behoorlijk gaaf, misschien dat we daar wat losse nummers van zien in the Archives. Santa Cruz 1990 is ook leuk, opwarmer voor Weld tour.

STREAM FULL ALBUM: Neil Young's Bluenote Café
Luisteren maar...

Album nu een keer beluisterd via de stream. Precies wat ik er van verwachtte. Erg blij met deze release, de productie ben ik meer dan tevreden over, behoorlijk veel details zijn te horen, zoals de bas en de hoornsectie die er echt duidelijk uitspringen. Qua setlist is dit een zeer goede representatieve weergave van een concert uit deze periode. Misschien dat ik After the Gold Rush nog mis, maar dat is echt muggenziften. En dan gaat de CD vast nog beter klinken!

Net album binnen en wat een album! Neil is al jaren bezig over dit project en de dag na z'n verjaardag komt dit uit .

This Note's For You & Ain't It The Truth afkomstig zijn van de Geffen verzamelaar Lucky Thirteen, waar er al in het booklet stond: afkomstig van Neil Young album "Bluenote Café".

Ik ben vooral blij dat het geen "greatest hits" doorsnede geworden is maar een overzicht van Neil's minst gekende/geliefde periode die nu eens aan bod komt... (hopelijk ooit nog eens een live cd van The Ducks periode als die rechten uitgeklaard worden).

Ordinary People & Tonights The Night... een half uur alleen al... zalig album

Alles wat ik ervan verwachtte. Heerlijk album dit van één van zijn minst erkende periodes. Maar dit is dus zo goed. Duizend keer beter dan in de studio, ook al staan High Heels en Find Another Shoulder er niet op. Een beter overzicht van deze tour kun je je haast niet wensen. Nu kan iedereen horen wat ik al jaren roep.

Nou Harm, met zo'n wam pleidooi ga ik de kerstman maar eens lief aankijken.

Zolang wacht ik niet.

Ik ook niet. Volgens mij komt die andere man met grijze baard morgen al in het land.

Binnen! Komende dagen maar eens voor gaan zitten.

Ik zie mezelf best als een grote Neil Youngfan.. maar dit uitstapje (zo ook het studioalbum) vind ik maar niks. Een beetje een zielloos geheel. Neil's stem wringt met de begeleiding, het klopt in mijn oren gewoon niet. De soort songs staan mij ook niet aan. Whats next? Een live album met de Shocking Pinks?

Dat hoop ik wel. Die waren live ook beter dan in de studio. Luister maar eens naar de twee live nummers die op Lucky 13 staan.

Dit album vind ik juist veel dynamischer en spontaner klinken dan het studio album. Dat klinkt te flets en klinisch. Dit juist niet!

Tonight's The Night is toch wel het prijsbeest van de plaat (ben ik de enige die Peter Gunn theme heel de tijd hoor in de onderliggende bas?).

Enig minpunt: de plaat mocht nog een half uurtje langer duren (genoeg nummers uit die periode en aan de kwaliteit van de opnames te horen, die van 11 verschillende optredens zijn, is er nog wel wat over)

Laat die live plaat met Shocking Pinks maar komen als dit dezelfde kwaliteit is en waar blijft die live plaat van de Trans-periode (buiten Live In Berlin laserdisc) en Old Ways-periode?

Old ways periode is gecoverd met A Treasure.

Van Trans is er de tour in Europa maar daarvan zijn de opnames volgens de Neil Young bio Shakey 'niet bruikbaar'. Interessanter is de Trans World Tour uit 1983. Eerst een solo acoustische set, daarna wat nummers van Trans met vocoder. En als laatse een toegift met de Shocking Pinks. Er is ook een bootleg DVD van een concert van Dayton Ohio.

Ik wil graag nog concerten uit 1976 en 1977.

Mijn voorspelling voor de overige delen:

4: Time Fades Away II (1973)
5: Oden Budokan (1976)
6: Ducks (1977)
7: Boarding House (1978)
8: Solo Trans / Shocking Pinks (1983)
10: Rusted Out Garage (1986)

[quote]harm1985 schreef:
Old ways periode is gecoverd met A Treasure. Van Trans is er de tour in Europa maar daarvan zijn de opnames volgens de Neil Young bio Shakey 'niet bruikbaar'.


Dat is wel jammer. Ik was destijds bij dat concert in Ahoy en Neil was supervitaal en bracht een geweldig optreden waarbij de vreemde uitstapjes als Transformer man en Sample en hold wel wat vreemd overkwam maar geen afbreuk deed aan aan totaal.

Wat ik niet snap is dat je dit twee sterren geeft maar het wat mij betreft veel mindere studio album 3,5. Daarmee doe je dit album echt tekort.

Kom er trouwens net achter dat er nog een nummer mist: Your Love is Good to Me. Al eens gespeeld met Crazy Horse in 1984 maar het gedijde veel beter in deze setting (al speelde Ben Keith in 1984 ook al sax).

Ik voel wel een beetje mee.

Dat wringen met de begeleiding ben ik het ook totaal niet mee eens. Als dat ergens van toepassing is dan is dat op Storytone.

Liever de Tonight's the Night-tour! 1976 is wel goed, maar vooral een opstapje naar Live Rust. Rechttoe rechtaan Crazy Horse.

In mijn herinnering van bootlegs was deze tour beter. Wel goed dat deze tour gedocumenteerd wordt, maar ik word halverwege redelijk ontoepasselijk van die ellendige 12-bar-basloopjes in bijna ieder nummer. Rock-'n-roll is dan nog kort en vlug, maar Neil blijft rekken en dat wordt erg eentonig. Geheel in Neil-stijl hebben een aantal muzikanten een instrument in handen gedrukt gekregen waar ze eigenlijk niet veel mee kunnen, en hoewel dat soms goed uitpakt (Lofgren op 'Southern Man'), wil ik die keuze hier toch betwijfelen. Ben Keith weet nog net aan welke kant van de saxofoon hij moet blazen en Frank Sampedro is alles behalve een toetsenist. Neils gitaarspel leent zich ook minder voor deze stijl. In het begin lijkt hij er nog wel mee weg te komen, maar hij vervalt al snel in herhaling.

Tonight's the Night tour in plaats van Ducks dan. Vraag me af of et opnames zijn van TTN. Van the Ducks had ik een soundboard van twee complete concerten.

Wat bluenote café betreft: ik snap wat je zegt maar kan me er niet in vinden. Vind het album helemaal niet eentonig en het Song materiaal is juist sterk genoeg om niet afhankelijk te zijn van het gitaarspel. Deze tour onderscheidt zich van die met the Shocking Pinks en The International Harvesters in de zin dat hij hier een setlist met volledig nieuw materiaal speelde. Pas later in de tour kwamen wat oudere nummers terug in de setlist. Zoiets deed hij pas weer met Greendale.

Het studio album vond ik al goed maar wat te strak en klinisch. Juist wat dat album miste bevatte de live shows wel met als voordeel een hoop nieuwe nummers. Al mis ik nog steeds Your Love is Good to Me, High Heels en Find Another Shoulder. En het is ook jammer dat de 19 minuten durende acoustische versie van Sixty to Zero er niet op staat hoe goed deze versie van Crime in the City ook is.

Mijn bootleg Kind Of Blue kan de deur dus nog niet uit maar met name de veel betere geluidskwaliteit van dit album maakt het gewoon een veel fijnere cd.

Nu een paar x beluisterd. Als je deze vergelijkt met zijn nieuwe materiaal is het een beste stap vooruit. Helaas werkt het niet zo.

Ik vind het een beetje veel van hetzelfde allemaal. Deze Neil periode is niet mijn meest favoriete periode en dat helpt dus ook niet.

Die blazers zijn vaak te prominent aanwezig. Iets minder de nadruk daarop was beter geweest volgens mij.

Zal 'm nog wel eens weer pakken deze cd want met plezier kan ik wel naar luisteren. En ik weet gelukkig dat ie veeel betere cd's heeft uitgebracht.

3,5*