Bloc Party - Hymns (2016)

Bloc Party of toch Kele solo dit Hymns?!

De scherpe randen zijn volledig verdwenen en daarvoor in de plaats is het nu pop met een dance randje, of dance met een poprandje. Rock? Moeten we ons best voor doen om dat te horen.

Op zich prima, maar daarvoor hebben we toch al die solo albums van Kele, en waren die dan zo geweldig?

Met de beginperiode van de band heeft dit niet veel te maken.
Nummers als Only He Can heal Me zijn ronduit irritant. Op The Good News proberen ze een Damon Albarn te doen..... of zoiets.... en Fortress lijkt nog mee te willen liften op deuntjes die we nu onderhand wel kennen (Jamie Woon en consorten).
En Exes?! Lijkt wel een Chris Martin deuntje voor de laatste Coldplay platen....

Niks mis met een koerswijziging, maar deze snap ik niet helemaal door de al eerder aangehaalde solo-projecten, maar ook de wat zoutloze deuntjes.
Als je je verstand op nul zet is het misschien wel aardige achtergrondmuziek in de auto of zo, maar of je daar je album mee kunt verkopen valt ernstig te betwijfelen.

Ik zou zeggen: doorploeteren met die solo-albums Kele. Bloc Party is nu wel klaar.

Ik ben eigenlijk al sinds het begin "fan" van Bloc Party. Ik heb ze ook een paar keer live gezien. Silent Alarm was geniaal, maar daarna werd het naar mijn mening wel steeds minder. Ook al hou ik heel erg van de relatief rustige nummers van de eerdere albums, kan dit mij totaal niet grijpen. Wellicht verhoog ik mijn cijfer nog na een aantal listens. Voor nu vind ik het maar een saai album. Alleen "Into the earth", "Virtue" en "The Good News" kan mij tot nu toe bekoren. Niet best dus, voor nu 2/5.

De grootste teleurstelling van 2016 is reeds bekend. Weinig woorden aan vuil te maken. Dit is werkelijk ondermaats voor eender welke band, en al zeker voor een band met een staat van dienst zoals Bloc Party. Het is nu wel duidelijk dat als je de energie en snedige riffs uit Bloc Party haalt, er wel zeer weinig overblijft, met uitzondering van bijvoorbeeld Biko, dat blijf ik een prachtsong vinden.
Ik weet trouwens niet wat er met Kele´s stem aan de hand is, maar die is nu gewoonweg vervelend. En geloof me, ik was vroeger een heel grote fan van zijn stemgeluid.

De eerste 3 (ja, ook Intimacy kan ik zeker smaken) albums blijven er om te koesteren, maar deze plaat is een nog grotere miskleun en teleurstelling dan Coldplay´s laatste worp. Waar ik daar mijn minibespreking afsloot met "zonde", kan ik hier enkel als volgt eindigen: doodzonde.