Bruce Springsteen - Greetings from Asbury Park, N.J. (1973)

De meeste albums van Bruce Springsteen heb ik altijd onaantrekkelijk gevonden, al zijn daar enige uitzonderingen op, zoals het beklemmende Nebraska. Dat heeft in belangrijke mate te maken met zijn stemgeluid, dat ik lelijk vind, op het afstotelijke af. Liedjes schrijven kan hij natuurlijk wel, maar die hoor ik dan liever door anderen vertolken, zoals Blinded By the Light door Manfred Mann's Earth Band. Wat dit album betreft, de gezwollen voordracht maakt het voor mij niet fijn om het album tot het einde toe te beluisteren; alleen de musici (ik hoor een fijne drummer, Vincent Lopez) maken dit album nog enigszins aanvaardbaar.

ach, de stem van een zanger/es. daar kan je eindeloos over palaveren. de stem valt puur technisch te benaderen, zoals in de klassieke muziek. dan gaat het om bereik, moduleren, articulatie, volume, fraseren en ga zo maar door. bij rock/popmuziek heb je aan die benadering niet zo veel. daar draait het toch vooral om de vraag hoe expressief de stem is gecombineerd met de instrumentatie. springsteen, maar ook bob dylan, tom waits, robert wyatt, andy partridge, lou reed, david byrne, lucinda williams, marianne faithfull (en nog heel veel andere vocalisten) zijn bepaald geen 'mooizingers'. desondanks lukte het ze prima om hun 'beperkte' vocale mogelijkheden ten volle te benutten in combinatie met de 'sound' van de band. dan rest eigenlijk alleen nog de vraag: valt de stem bij je in de smaak.

ik vind de stem van springsteen op zijn eerste twee albums nog redelijk bescheiden klinken. pas na de wisseling van de wacht in zijn band, vind ik hem meer 'opgezwollen'. overigens past(te) dat goed bij de meer bombastische sound van de vernieuwde band. ook dat laatste is imo weer een kwestie van smaak. dit debuut van springsteen heeft mij nooit echt kunnen overtuigen. ik vind hem hierop nog een zoekend baasje. pas bij het tweede album viel voor mij alles op zijn plek. vooral het meer 'jazzy' slagwerk van vini lopez bevalt me daarop veel beter dat van zijn vervanger weinberg. het gebeuk van de laatste op met name 'born in the usa' deed mij definitief afhaken bij springsteen.

Bruce Springsteen werd ooit door de muziekjournalistiek binnengehaald als "de nieuwe Dylan" en hier ten lande werd hij bejubeld door vele voor mij sympahieke scribenten zoals bijvoorbeeld Jan Donkers, dus kocht ook ik Greetings from Asbury Park, NJ. Geef mij dan maar liever Dylan, al heeft die "objectief" gesproken ook geen mooie stem. Het is, zoals kuifenco terecht stelt, uiteraard een kwestie van smaak hoe een stem je bevalt (wat inderdaad te maken heeft met de expressie van die stem). Daar komt dan ook nog eens bij dat ik over het algemeen niet zo erg van rockmuziek houd (al zijn er uitzonderingen). Daarmee valt een groot gedeelte van de gangbare popmuziek voor mij af. Gelukkig maar, want ik kom tijd te kort om al die andere boeiende muziek te beluisteren, en dat is voor mij steeds vaker klassieke muziek en jazz. De albums van The Boss kunnen derhalve weg om plaats te maken voor nieuwe klassieke aanwinsten.

Bruce Springsteen, de man met de megahits die iedereen kent en waar iedereen zijn herinneringen aan heeft.
Zijn debuutplaat was onbekend voor mij en toen ik deze vandaag op lp tegenkwam nam ik het risico om hem toch mee naar huis te nemen.

Ik heb er absoluut geen spijt van, als je zo klinkt op je debuut ben je een grote in wording.

Een voorlopige score van 3,5* met een neiging naar 4* in de toekomst.

Ik ben het met de anderen eens dat Bruce Springsteen een sterk debuut heeft uitgebracht (ik leerde die later kennen dan Born To Run) maar het beste moest nog komen. Nog duidelijk beïnvloed door Bob Dylan maar toch een aantal mooie verhalende songs met de nodige expressie gebracht, vrij sober geproduceerd. Blinded by the Light kende ik eerst in de versie van Manfred Manns Earth Band maar deze versie vind ik haast zo goed. Overigens vind ik de nummer live nog iets beter tot zijn recht komen.

Zeker een heel goed debuut van Bruce. Met lekker veel gevoel in zijn stem. Heerlijke plaat.

Welbeschouwd is dit misschien wel zijn best geproduceerde plaat. Maar daarmee gaat er ook wat aan ziel verloren. Ook heb ik het idee dat Bruce nog erg zoekende is met zijn zangstijl. Zijn timbre lijkt hier wat verhalender en minder in harmonie met de muziek dan op latere platen. Het helpt ook niet echt dat hij later met onvolprezen live-versies kwam die deze studioversies naar de kroon steken.

Ben niet echt onder de indruk van deze plaat. Die komt op mij wat rommelig over. Bovendien lijkt het of Bruce de baard nog niet (geheel) in de keel heeft. OK, het is een debuutalbum dus moeten we niet te streng zijn.
3 *

Daar ben ik het helemaal mee eens. Dat geldt wat mij betreft voor de eerste twee albums van Bruce Springsteen. Volgens mij moet hij zijn eigen, definitieve weg nog vinden. Dat blijkt natuurlijk ook als je deze twee albums vergelijkt met de opvolgers.

Snap niet echt dat mensen niet onder de indruk zijn van deze prachtige plaat. Ook ik kende deze nadat ik Darkness en Born to run leerden kennen, maar for you bv pfff als je dan kan.
Rommelig vind ik dit niet helemaal niet, eerder coherent, prachtige verhalende plaat waarin hij een meester is, met name t/m Nebraska.
Met Born in the USA begon ie voor mij minder te worden
Vergelijkbaar met debuut van Tom Waits, ja die hebben allebei later hun meesterwerken gemaakt.
Je moet zo'n plaat beoordelen wanneer die gemaakt is niet wat die later heeft gedaan.
Waarom?
Als je nu een debuutalbum van pakweg Rolling Blackouts Coastal fever gaat beoordelen en je doet nog een keer na 30 jaar hebben ze hopelijk ook een heel oeuvre gemaakt.

De kringloopwinkel is weer open .
Mooi rood doosje met de eerste 7 albums van Bruce (waarvan ik het merendeel nog op vinyl had), nu voor 2 Euro meegenomen.

Zo, das een koopje zeg!

Ja, en dat even snel in de pauze van het thuiswerken.
Zin in. Nebraska had ik zelfs nog helemaal niet en The River was een matige staat LP.

Onzinnige reactie + daarop volgende berichten weg gehaald

Nog eens geprobeerd, maar mijn eerste indruk wordt nog eens bevestigd. Born in the USA is mij meer op het lijf geschreven. Op dit album mis ik het elan van (sommige) latere albums. Het is net alsof hij niet 'los' komt. Ik begrijp dat anderen er juist omgekeerd over denken. Het zij zo.
Wel op 53 in de 100 Greatest Albums of 1973 en op dit moment zelfs op 29 in de best ever album chart over 1973. In de overall lijst van bea staan toch 8 Springsteen albums hoger.

Het debuut van de boss, en het is een redelijk en leuk debuut. Blinded by the light, growin up en spirit in the night liggen lekker in t gehoor. Lost in the flood vind ik en prachtig nummer, alleen hoor ik dan nog liever de live versie. De bruce die we nu kennen staat nog in de kinderschoenen, maar slecht is het zeker niet. Draait hem ook niet heel vaak, en ja hij ging echt knallen vanaf Born to run. Maar deze plaat vergelijken met Born in the USA is ook niet helemaal realistisch natuurlijk , als je het verhaal van de man en beetje kent.

Na het opnieuw magistrale optreden van Bruce en de zijnen op TW Classic 10 dagen geleden heb ik me voorgenomen om nog eens wat dieper in de hoekjes van het oeuvre van deze man te duiken waar ik nog te weinig voeling mee heb. Te beginnen dus met deze, een verrassend volwassen debuutplaat vol met beeldende verhalen over romances, onbezonnen jeugdigheid en de underdogs van de maatschappij, zoals we het ondertussen heel erg gewoon zijn van hem.

Het ambitieniveau van een hier piepjonge 23-jarige Bruce is bewonderenswaardig: de arrangementen zijn rijk en minstens even jazzy als rockend, de nummers uitgesponnen en filmisch, en 's mans stem klinkt doorleefd voorbij zijn jaren zoals ook een Tom Waits dat heel goed deed vanaf datzelfde jaar 1973. Ik waan me in de ongure steegjes van New Jersey met een flesje bier in de hand en een troupe kleurrijke figuren een hete zomernacht in lopend op zoek naar spanning en geluk.

Waarom is mijn score dan niet hoger dan ze is? Dat heeft te maken met het ontbreken van nummers die me echt emotioneel ook raken zoals een Thunder Road, The River of zelfs een You're Missing om maar even een minder voor de hand liggende te noemen. Dit is een respectabele plaat met veel nummers die hun plek hier zeker verdienen (eigenlijk alles behalve nummer 3, 4 en 6, drie nummers die me nog niet zijn bijgebleven), maar echt verliefd ben ik er niettemin voorlopig nog niet op.

Ik vermoed dat de studio-uitvoeringen hier debet aan zijn. Lost in the Flood komt in de live-versie in het Hammersmith bijvoorbeeld een stuk beter tot zijn recht, waar het hier op de studioversie in verhouding vrij terughoudend is ingespeeld. Misschien is dat wel het grote euvel van dit album: het collectief kan bij gebrek aan ervaring de live-energie nog niet goed genoeg overbrengen in de studio, waardoor het allemaal net wat te zoutloos klinkt om zich te kunnen meten met het beste uit de latere catalogus.

Samengevat: een prima debuutplaat en een mooi startschot van een legendarische carrière waar de grootste hoogtepunten gauw zouden volgen.

Mijn ticket voor het optreden van Bruce Springsteen in de komende zomer is besteld en het leek me dan ook een leuk voornemen voor 2024 om zijn oeuvre tegen dan eens wat meer onder de loep te hebben genomen. Waarom echter wachten tot januari dacht ik bij mezelf en vandaar eens bij het prille begin begonnen: Greetings from Asbury Park, N.J. Het jaar 1973 was in ieder geval een vruchtbaar jaar voor The Boss, want hij bracht maar liefst twee platen uit. Ik heb nog geen idee hoe The Wild, the Innocent & the E Street Shuffle gaat klinken, maar ik heb zo het donkerbruine vermoeden dat het beter had geweest mochten echt enkel en alleen de beste songs van beide platen overgebleven zijn. Een beetje zoals de Use Your Illusion platen van Guns N' Roses eigenlijk. Opener Blinded by the Light is een Springsteen klassieker (of toch in ieder geval eentje die ik mijn vader vroeger veel heb weten draaien) pur sang, Growin' Up is ook een heerlijke song en vanaf dan begint het opeens wel serieus mis te gaan. Mary Queen of Arkansas is één van de slechtste nummers die ik al van hem heb gehoord en waar ik nu - na slechts een paar luisterbeurten - al de neiging bij heb om op skip te drukken en Does This Bus Stop at 82nd Street is een te inwisselbaar niemendalletje. Met Lost in the Flood schiet ik terug overeind, maar dat is meteen dan ook wel het laatste nummer dat me echt weet te raken in dit debuut. De overige vier songs zijn niet slecht, For You heeft nog een aantal leuke flarden en dat achtergrondkoor + saxofoon in Spirit in the Night heeft zijn charme, maar algemeen gezien weinig dat me echt weet te bekoren. Volgende stap is The Wild, the Innocent & the E Street Shuffle, laat ik ze dan maar ineens in volgorde doen. Ik heb op de site toch enkel en alleen nog maar Born in the U.S.A. gereviewed.

In grote lijnen helemaal met je eens. Al wil ik nog een lans breken voor het in mijn oren prima It's hard to be a saint in the city. Al is het gitaarduel op het eind hier in de studioversie veel te kort. Iets dat ze live gelukkig herstelden. Ik gok overigens dat je vader de versie van Manfred Mann draaide als het om Blinded by the light gaat. Dat was een wereldhit namelijk. En ook een betere/mooiere versie dan die van Bruce vind ik persoonlijk. De versie van Bruce werd amper opgemerkt voor zover ik weet.
Leuk trouwens dat je de discografie van Bruce afgaat! Het volgende album is al een stuk beter dan dit debuut vind ik zelf. Ben benieuwd naar je bevindingen

spirit in the night live : bom

Tja dat vind ik dus niet. Heb niks met dat nummer, zowel studio als live.

Nee hoor, hij was een gigantische Bruce Springsteen fan die veel van zijn albums in huis had en ik weet mijn broer en ik vroeger nog zelfgemaakte CDs hebben gemaakt met de nummers die hij op een best of wou hebben. Veel titels zeggen me niets meer, maar sommige nummers zitten blijkbaar in mijn geheugen gebrand. ABBA en Raymond van het Groenewoud zijn nog zo'n twee artiesten, al is dat langs de kant van mijn moeder

List in the flood. Nu zo actueel. Bruce heeft vaak iets profetisch.