Bruce Springsteen - Greetings from Asbury Park, N.J. (1973)

Hij weet wel lekker klinkende rocknummers te maken, zoals de nummers van deze plaat. Lekker klinkend debuut van Springsteen.

Dit zal ongetwijfeld een klassieker van Bruce Springsteen zijn maar hier loop ik toch nog niet echt zo warm voor.
Mijn enthausiasme begint pas echt op te bloeien bij "Born to run".

Prima toch? Ik vind dit een mooie plaat, ik vind het leuke composities en het enthousiasme spreekt me zeer aan. Bovendien vind ik Lost In The Flood echt prachtig.

Maar Born To Run is wat mij betreft een veel uitgebalanceerder album, veel meer een echte en hechte plaat. Volwassener of hoe je het ook vind klinken. De balans op deze plaat is wel eens zoek, hij was zelf nog zoekende naar zijn geluid. Ik kan me goed voorstellen dat Born To Run je veel meer doet.

Lost in the flood is inderdaad geweldig! Al hoor ik 'm het liefst in een live uitvoering zoals die op Live in New York City bijvoorbeeld.

Die uitvoering behoort tot de beste live-uitvoeringen ooit, Vielip. Op de dvd zie je ook heel mooi hoe intens de E Street Band dit soort indrukwekkende verhalende nummers beleefd. Machtig gewoonweg.

Ja man, dat is metersdik kippevel op de armen!! Die dvd vind ik, op die mislukte uitvoering van The river na, sowieso te gek trouwens! De versie die daar opstaat van Jungleland is ook zó intens mooi.....brrr!

Kennen jullie de uitvoering in the Hammersmith Odeon in 1975, die is geweldig!
Het hele concert zit overigens als extraatje bij de Deluxe uitvoering van Born To Run.



edit: en hij staat op youtube!

YouTube - Springsteen - Lost in the Flood

Wat klinkt Bruce Springsteen hier nog jong, fris, oprecht enthousiast. Zijn debuut met in totaal 25.000 verkochte albums in het eerste jaar van het verschijnen......

In alle ophef rond het verschijnen van Bruce Springsteen albums vanaf Born to run kan in ieder geval worden gesteld dat Greetings from Ashbury Park N.J. oorspronkelijk niet de aandacht heeft gekregen, die het, achteraf gezien, wel had moeten krijgen.

Ik heb het album zelf ook pas véél later gekocht. Toch herbergt het heel wat schoonheid, die ik er aanvankelijk ook niet in herkende, de aandacht kwam altijd te liggen bij die veel beroemdere en commercieel succesvolle latere albums.

En dan raakt dit album, net als opvolger The Wild, The Innocent and the E Street Shuffle, een beetje in de vergetelheid.

Toch kan ik hier inmiddels meer van genieten dan van The River, Born in the USA of Tunnel of love. Het heeft een bepaalde onschuld nog, het is een onbeschreven blad, sneeuw dat nog door niemand is betreden. Het ontbreekt hier nog aan bombast, maar heeft al wel een goede mix van stevige momenten en de wat meer gevoelige.

Dit is ook het album van Blinded by the light, For you en Spirit in the night.

De waarheid is, dat ik altijd heb gevonden dat (nota bene) de gecoverde versies van Manfred Mann's earth band onovertroffen waren, betere uitvoeringen van Springsteen's muziek is er niet gemaakt (ik zal voor Because the Night van Patti Smith een uitzondering maken). Manfred Mann zal hebben behoord tot de 25.000 kopers van het album in het eerste jaar.

Ik vind zijn interpretaties nog steeds subliem, maar ik vind Springsteen's eigen uitvoeringen inmiddels ook wel zijn charme hebben.

Een brede herwaardering voor dit album, opdat wij niet vergeten en ook om anderen te adviseren kennis te maken met die eerste Springseen rock, lijkt mij geheel terecht.

Leuk verhaal Musician. Wat mij betreft is dit misschien wel zijn beste album. Het blijft een moeilijke vraag natuurlijk. Maar bij de eerste 3 zit die wel.

Ik ben opgegroeid met en door deze nummers. Ik geloof de beste man. Zoals die later zong: we learned more from a three minute record than we ever learned in school. Zo voelt het voor mij ook. Maar dan gaat het bij mij wel om Springsteen zijn nummers en niet zomaar 3 minuten durende plaatjes in het algemeen. Ik heb echt veel meer van Sprinsteen geleerd dan op school.
Later kwam Goodie Mob daar ook bij. Ik word ook ouder. Maar nog horen deze nummers en veel andere Springsteen nummers echt bij mij. Vooral Growin Up, The Saint en Lost wat dit plaatje betreft. Het voelt alsof het op mezelf betrekking heeft of had. Op momenten in mijn leven denk ik dan weer aan een nummer. Of als ik een nummer luister denk ik aan momenten in mijn leven.

Nee, dit valt me dan toch tegen. Zowel de lyrics als de composities voelen erg warrig aan. Dan kan Springsteen nog zo enthousiast zijn, overtuigen doet het me nergens.

Ik vind jouw commentaar nogal warrig. Kun je misschien wat duidelijker zijn waarom je dit geen goed album vindt.

Warrig betekend onsamenhangend. De composities beklijven niet en zijn niet altijd even handig opgebouwd. Voor de lyrics geldt hetzelfde.

Songs als Blinded by the light, For you en Spirit in the night behoren anders wel tot zijn bekendste songs en dat denk ik niet zonder reden. En wat te denken van het prachtige Mary Queen of Arkansas. Maar smaken verschillen, gelukkig maar!

Ik sta Misterfool bij in deze. Kan me goed voorstellen namelijk dat de eerste twee albums van Bruce als 'rommelig' overkomen. Natuurlijk staan er een aantal erg geslaagde composities op (Lost in the flood, Growin' up, Incident, Rosalita en Saint in the city om er enkele te noemen) maar in de albumversies vind ik ze stukken minder overtuigend dan in de liveuitvoering. Wat de teksten betreft vind ik ook niet alles even geslaagd. Met name Blinded by the light is tenenkrommend.

Dan sta ik BobbieMarley wel bij. Dit is gewoon een grandioos debuut. Natuurlijk loopt het niet overal even gestroomlijnd als op Born to Run, maar het is over het algemeen tekstueel al dikke prima, behalve inderdaad bij de opener. Bovendien zijn de composities buitengewoon origineel, ook qua instrumentatie. Het beste nummer is uiteraard Mary Queen of Arkansas. Als je op zo'n jonge leeftijd zo'n song uit de hoed tovert dan verraadt dat een groot talent. Dat zou later nog genoeg blijken.

Dat dat later pas zou blijken zegt mij genoeg
Ik vind het ook geen slecht album hoor. Alleen kan ik me goed indenken dat mensen dit (en de tweede, al is die al beter) als rommelig ervaren. Ik moest ze zelf ook vaak draaien eer ik de schoonheid er van zag.

Ik vind het gewoon allemaal supergoed. Ook de tekst van Blinded. Spitsvondig. 1 Van de beste albums van Bruce en stukken beter dan al zijn werk van na 87.

Zoals BobbieMarley al terecht opmerkte; gelukkig verschillen smaken

Gezien de status van Bruce Springsteen is zijn debuutplaat, "Greetings from Asbury Park, N.J." eigenlijk per definitie al memorabel. De plaat klinkt fris en energiek, maar heeft nog niet het kenmerkende E-Street Band geluid. Je hoort dat Springsteen nog zoekende is naar de in zijn ogen juiste richting. Hij is nog groeiende, maar het is wel direct duidelijk dat we met een talent te maken hebben. Van de verhalende Springsteen, zoals ik hem het liefste hoor, zijn al flarden te horen op "Greetings from Asbury Park, N.J.". Met name "Lost in the Flood" en "The Angel" zijn prachtig. Verder hoor ik gedreven pop/rock songs met veel potentie. Deze plaat vind ik zeker niet zijn beste, maar het is een aardig visitekaartje voor wat komen gaat.

Precies beschreven zoals ik 'm ook ervaar!

persoonlijk vind ik growin up een van de beste nummers van bruce, weinig nummers weten mij altijd weer zo te raken als dat nummer! het brengt een grote lach op je gezicht en tegelijkertijd ook tranen in je ogen! typisch alleen bruce kan zo'n nummer schrijven. hier trouwens een geniale uitvoering van het nummer over hoe bruce en big man elkaar "ooit hebben ontmoet"

Growin Up vind ik ook geweldig. Vroeger als puber vooral veel geluisterd als ik weer eens bonje had met mijn ouders (die eigenlijk wel geweldig zijn hoor). De versie op 'Tracks' is ook zo mooi.

Enne... bedankt voor de link. Onroerend om te zien. Ik zal hem de komende tijd nog wel een paar keertjes aanklikken. Doet me ook denken aan zijn hommage aan de Big Man in het Goffert.

haha, daar kan ik me nu helemaal in vinden. ik ben nu 15 en als mijn mentor weer eens naar huis belt en mijn ouders verteld dat ik beter mijn best moet doen op school en dat er meer dingen zijn dan "alleen maar een beetje gitaarspelen en liedjes zingen" kom ik eigenlijk ook altijd weer terug op dat nummer. growin up! tjaa, het hoort er nou een maal bij!

...de live versie van Growín' Up op Live '75/'85 is dan ook wel een aanrader, daar krijg je als bonus een spraakzame Springsteen erbij die verhaald over zijn puberjaren, daarnaast is zowat alles wat Springsteen live doet bijna een betere versie als het origineel.

In 2007 schreef ik al een korte recensie over dit album wat begon met de woorden "de eerste Springsteen". Het recente overlijden van Bowie en vooral Prince heeft me doen beseffen dat het geen vanzelfsprekend is dat grote muzikale helden nog in leven zijn. Om deze reden wordt het nu toch echt tijd om alle platen van mijn idool te voorzien van een uitgebreide recensie. Te beginnen bij een herschrijving van mijn recensie bij zijn debuutplaat.

De aanloop
Eind jaren 80 ontdekte ik The Boss via de livebox. Het duurde lang voordat het kwartje viel. Toen dat eenmaal viel het ook wel goed, laat ik zeggen met de kracht van een 250 euro biljet. Daarover meer bij de bespreking van de livebox.
Door die livebox kocht ik bij V&D een 3 cd-doosje met The Wild, the innocent & The E-Street Shuffle, Darkness on the edge of town en deze dus. Ironisch genoeg sloot V&D gisteren definitief zijn deuren. Een romanticus zou kunnen zeggen dat ook dat een signaal is.

Het album
Me bewust van het feit dat dit zijn debuutplaat was, stopte ik deze destijds, nieuwsgierig en vol verwachting, als eerste in mijn cd-speler.

Blinded by the light
Een heel nerveus nummer, nerveus begin en nerveuze manier van zingen. Springsteen klinkt nog wat dun en zelfs wat onzeker. De tekst is al genoeg over gezegd en laat ik het erop houden dat ik me volledig kan in vinden bij een recensie van destijds: "deze man stopt meer personages en woorden in 1 nummer dan anderen in een heel album".
Ondanks de kritische kanttekeningen bij de tekst, de manier van zingen hoor(de) ik ook een heel enthousiaste Bruce. Ook is deze legendarische zin al kenmerkend voor zoveel sterke songteksten en quotes die we in later werk horen: "Mama always told me not to look into the eye's of the sun, but mama, that's where the fun is". Toch wel mooi dat Manfred Mann de potentiële klasse van dit nummer herkende, het naar zijn eigen hand zette en er een wereldhit mee scoorde.

Growin up
Dit nummer beviel en bevalt me beter. De live-uitvoeringen zijn grandioos en ook op plaat blijft dit nummer overeind. Er is de piano-intro, er is de ouder-kind problematiek, er is de verlossing via rock 'n roll en de auto als manier om weg te komen. Alles zit erin. Puur muzikaal is dit nummer af. Vooral fijn dat het niet eindeloos wordt opgerekt en in 3 minuten is het verhaal precies af.

Mary, queen of Arkansas
Nooit een fan van geweest, toen niet en nu niet. Destijds vond ik niet om doorheen te komen, tegenwoordig overheerst de waardering om een verhalend nummer te schrijven in de stijl van Dylan. Bruce vergaloppeert zich hier, de lichte tempowisselingen doen het nummer geen goed. Ook hier is de vlucht naar andere oorden al aanwezig

Does this bus stop at 82nd street
Voor mij altijd de aanloop naar Lost in the flood. Dat het nummer ook stand-alone overeind blijft bewijzen de diverse live-uitvoeringen. In 1996 werd het frequent gespeeld op "The ghost of Tom Joad" -toernee. Ik verbijsterd toen het in Rotterdam opeens gespeeld werd. Ook ken ik enkele fraaie uitvoeringen uit de 2003 toernee.

Lost in the flood
Hier blijft de verhalende Springsteen wel overeind en toont hij zijn grote klasse. Ogenschijnlijk toonloos en somber wordt hier een beeld geschetst van "that pure american brother" die zondags in Jersey racet. Wat dit nummer zo sterk maakt is de constante dreiging van geweld, van de rauwe stad en het individualisme wat daar bij schijnt te horen. Net zoals in latere nummers als "Incident on 57th street" en "Jungleland" wordt hier een stadsbeeld beschreven wat voor mijn gevoel heel goed past bij de eerste helft van de jaren 70. Net zoals bij de twee genoemde nummers is Springsteen hier de observator. Ik vind deze drie niet voor niets in elkaar verlengde liggen waarbij Lost in the flood deel 1 van een trilogie is.

The angel
Voorbij voor je erg in hebt en daar is veel mee gezegd. Anders dan bij Mary, queen of Arkansas heb ik me nooit geërgerd aan dit nummer. Memorabel is het echter ook niet. Misschien heeft het wel niet voor niets tot 1996 geduurd eer dit nummer live gespeeld werd.

For you
Opnieuw een nummer met heel veel woorden en rijmelarij.In tegenstelling tot bij Blinded werkt het hier een stuk beter uit. For you is fijn up-tempo. Live wordt het nummer meestal solo-piano gespeeld. Ook die versie is erg mooi, alhoewel ik hem heel graag eens full-band zou willen horen. Jaren na de eerste luisterbeurt kwam ik erachter dat For you gaat over een zelfmoord of zelfmoordpoging, daar wil ik van af zijn. Dat gaf wel een extra diepgang en ook een behoorlijk andere betekenis aan de tekst.

Spirit in the night
Op plaat een flauw, jazzy nummer. Het is live dat dit nummer volledig tot zijn recht komt en zich ontpopt tot een 7 minuut/8 minuut durende sensuele, dampende versie. Ontellbare keren gehoord op bootlegs en het verveelt bijna nooit. Spirit in the night hoort erbij.

It's hard to be a saint in the city
The best for last. Alles klopt aan dit nummer. Het opbouwende intro, de bezwerende mompelzang van Springsteen, opnieuw de grote stad als decor. Er zullen weinig artiesten zijn die een sterkere tekst hebben geschreven op hun 21e/22e. Ook hier weer is de live-versie subliem aan de niet misselijke studio-uitvoering.

Samenvattend is Greetings een wat warring, onevenwichtig en nerveus album die bij mij altijd tussen de 3* en 4* sterren pendelt. De diverse live-uitvoeringen zijn subliem aan de studio-versies. Een euvel waarvan iedereen weet dat dat Springsteen eigen is en waarvan ik hoop dat ik bij de besprekingen niet te veel in herhaling val.

Op naar de de tweede plaat: The wild, the innocent & The E-Street shuffle

Sterke recensie, ik deel grotendeels jouw mening. Mijn 3.75* zijn naar boven afgerond. Hit and miss is dit album. Met name Mary Queen of Arkensas en The Angel zijn trackkeuzes die ik nooit heb begrepen. Halen telkens weer het tempo uit de plaat. Greetings.... heeft inderdaad een wel erg hoog rijmelarij-gehalte. Pas na Born To Run ontdekte Springsteen dat less is more is, vooral tekstueel.
Ook ik vind It's Hard to Be a Saint in the City de beste track, gevolgd door Lost In the Flood en For You.
Spirit in the Night kan mij ook live minder bekoren, voornamelijk door de overkill op de live-platen (Rosalita (Come Out Tonight) van de opvolger valt ook in die categorie).

Mooie recensie! En ook ik ben het wel met je eens dat It's hard to be a saint in the city, Lost in the flood en For you de beste nummers zijn. Spirit in the night heb ik nooit veel mee gehad eerlijk gezegd. Zowel live als studio niet. Al is het live als je erbij bent nog wel te doen. Al hoeft het voor mij dan nóg geen 8 minuten te duren

Ja, goed werk Cosmic Kid. Ik moet alleen even kwijt dat Mary Queen of Arkansas tot mijn meest favoriete all-time Springsteen nummers behoort. Maar dat is mijn probleem.

Die vind ook ik erg mooi. Geen probleem mee, trouwens

Of het z'n beste album is? Moeilijk om te bepalen. Ik merk door de jaren heen wel dat dit het album is waar ik steeds naar grijp als ik thuis weer eens wat Bruce wil horen. Dit album of de beroemde live triple. Want boven alles is Bruce live op zijn best.

Misschien is dat wel de reden. Nog niet voorzien van bombast en de mogelijkheid om langdurige in de studio te blijven sleutelen, heeft dit album een bepaalde puurheid in zich die mij erg aanspreekt. Een puurheid die je ook in de live concerten terugvindt.