Steve Perry - Street Talk (1984)

Steve Perry "the voice" is simpelweg voor mij de beste zanger die heeft rondgelopen op deze planeet. Ook een lekkere plaat dit waar ik altijd een goed gevoel aan overhoud als ik hem weer eens luister.
Beter dan het prestigieuze FTLOSM in ieder geval.

Oh Sherrie en Captured by the Moment, zijn top-songs... Al vlamt deze plaat niet zo als Journey (met name het gitaarwerk), is de songwriting goed in orde...

En dan hebben we het nog eens echt over de 80'er jaren. Dit album leren kennen door mijn toenmalige vriendin en nu nog steeds vrouw Vlinders in de buik en het casettebandje steeds maar weer omdraaien (ik had destijds nog geen autoreverse). Dat is wat muziek is voor mij: emotie en een sterke tricker om bats weer terug te zijn in die tijd.
Recentelijk nog eens aangeschaft en ik moet zeggen voor mij staat het album nog steeds. Maar ja ik realiseer me dat ik vanwege de emotie die ik bij deze plaat heb wellicht niet helemaal objectief ben. But hey: who cares!!

Captured by the Moment blijft een ijzersterke song, qua compositie, maar ook hoe Steve het zingt. Rauwer en lager dan ik gewend ben van hem.
Ik zou deze song wil eens willen coveren...

Nieuwsgierig geworden naar dat nummer, heb ik het eens opgezocht op YT. Verdorie dat is nog eens een fijne song, zeg. Eens wat meer van die Perry solo gaan beluisteren.

Als Steve Perry uit de plaatselijke VVV gids gaat zingen vind ik dat ook wel prima. Wat heeft de beste man toch een mooie stem. Dit solo debuut vormt echter wel erg veilig AOR plaatje, de man speelde op safe en daar is niks mis mee, maar het is mij nu allemaal te zoet. Hoewel het songmateriaal wel een coherent geheel vormt en met onder andere Foolish Heart en She's Mine de plaat enkele prima songs prefereer ik zijn periode in Journey boven zijn solo-escapades. Het is trouwens jammer dat een song als Don't Tell Me Why You're Leaving niet als reguliere track op het album terecht is gekomen, een fijne uptempo song en het had voor de nodige afwisseling kunnen zorgen. Hoewel opvolger For the Love of Strange Medicine al niet veel ruiger van aard is, kan mij dat album mij meer bekoren.

Met Journey heb ik niet zoveel maar dit vind ik nog steeds een erg fijn plaatje.

De song die je hoort is killa killer hard.

Gaat er prettig wel op heel eerlijk gezegd.

En dat voor iemand nog maar uit zijn bed een uurtje of wat.

Het aanbreken van alweer een nieuwe dag precair bijna als lopen te facebooken met je schoonmoeder.

Die je betichten gelijk zal lezen zodra je deze verstuurt.

Dat is in ieder geval zoals het daar staat voor vandaag.

Zou ik dus nooit doen zo.

Op die manier.

Zo van wie maakt mij nou wat, richt hem of haar gewoon gelijk even met het gelaat ter aarde.

Als in modder happen met je klapper bakkes dachie dan.

Is misschien wat je in een of ander Hollywood meermaals hebt gezien, maar niet hoe zoiets in de praktijk uit gaat pakken doorgaans.

Je moet daar zijn geweest om dat te kunnen weten.

Het ware leven.

Buiten de box, outside de matrix.

Gaat alles verder wel goed Deranged?

Ik krijg toch sterk de indruk dat het commentaar van Deranged verwijst naar de 10 nummers op dit album... Maar niet 1 regel per nr en wellicht ook niet in volgorde van de nummers...

Valt mij de laatste tijd ook op dat Deranged berichten plaatst die niet zoveel toevoegen op MM.

Hij is nu wat je noemt volledig next level.

In alle doen en laten zojuist gegaan of al wat langer een tijdje.

Mijn suggestie:

Laat 'm lekker.

Dit is mijn manier om duidelijk te maken hoezeer ik kan genieten van een stukje muziek als dit op een dag als deze.

En wie jullie ook alweer zijn dan eigenlijk.

Om dit vervolgens te komen veroordelen maar weer eens.

De locale klaverjas vereniging bijeen en het nu vooral op mij voorzien of iets in die aard.

Hoe dan ook:

Karigjes maar.

Als je je afvraagt wat mijn berichten toevoegen neem gerust eens een kijkje tussen mijn inmiddels aanzienlijk riante aangevinkte collectie een ware schatkamer aan uitermate waardevolle muzikale exclamaties stuk voor stuk on point, on topic en bovenal puur hartstochtelijk.

Die echte echte dat je zegt van werkelijk welgemeende from the heart hier bullshit.

Dit is hoe de kaarten zijn verdeeld voor vandaag als je het mij vraagt.

Laat maar eens zien die spamfolder van jou dan.

Probeer mij niet te veroordelen als je mij niet eens kent of ooit hebt gezien.

Dat ten eerste.

Ten tweede.

Uhmm:

Whatever?

Weet het al niet eens meer.

Album is deze dag in een ander licht komen te staan dat is waar het in werkelijkheid allemaal over gaat vandaag.

Allemaal begonnen jaren geleden alweer het eerste nummer van deze plaat dat ik ergens hoorde en onmiddellijk mijn aandacht trok met die killa knaller harde harde acapella opening typisch wat je noemt een swagger move nou eenmaal altijd wel voor te porren.

Zoals ik al zei Journey hun sound doet me weinig.

Maar deze zanger in deze setting perfect gepolijste popliedjes als It's Only Love of I believe.

Heerlijk heerlijk.

Zó voortreffelijk.

Echt heel erg lekkah lekkah.

Mij ben je helemaal kwijt nu.

Fijne avond nog, en geniet van deze fijne plaat.

Mijn favoriete songs zijn Captured by the Moment en Oh Sherry. Verder vind ik het niet zo een spannnende plaat. Het leunt teveel op schrijvers van buitenaf en studiomuzikanten.

Steve Perry zonder meer eentje van de echte harde hard hard zangers.

Klopt op zich wel als ze zeggen iedereen kan leren zingen.

Tot op het punt waar het niet volstrekt vals misschien zelfs net verdraagbaar is.

Maar feit blijft.

Je hebt zangers, echte zangers en je heb jantje.

Perry absoluut een echte zanger zanger.

Iemand die dingen kan doen die anderen echt nooit niet zullen kunnen misschien.

Maar binnen dat rijtje van de echte champs op de top van de game binnenin dit hele ding.

Hij voor mij net vallend buiten de allerhoogste regionen.

Wat uiteraard geheel persoonljk is.

Overeind blijft dat deze bewuste setting hem voor mij zeer genietbaar maakt.

En dat hij toen die acapella move ging doen omdat hij dat toen kon gaan doen.

En dus heus lang niet iedereen dat zomaar had kunnen gaan doen.

Toen.

Dat geeft het wel iets mee ja.

Je bent een spatie vergeten hier. Oefening baart kunst.
Perry heeft een mooi eigen stemgeluid. Foolish heart, She's mine en Go away springen er bovenuit.
Maar absolute favoriet is de verassend swingende (met een vlieg Otis of Sam & Dave) bonustrack Don't Tell Me Why You're Leaving! Die heb ik dan ook aangevinkt.

Jaaa.

Ha.

Deze was ook mooi hoor.

Dit album.

Maar ook zeker de berichtenstroom hier.

Stond ook echt letterlijk midden in de Jumbo toen dit zich allemaal voltrok.

Allemaal die karretjes om en langs mij heen eventjes zo’n gap van repliek dienen.

Ik snap je niet. Welke spatie ben ik vergeten? Mijn bericht is toch okay? Ik lees slechtere berichten op de site.

Ik zie een 'n' teveel en van 'niet zo een' zou ik 'niet zo'n' maken, maar wat dat met een spatie van doen heeft, zie ik ook niet zo scherp. Minneapolis komt het vast nog wel duidelijk uitleggen.

Niet om op elke slak zout te leggen, wanr mijn berichten zijn ook niet altijd foutloos, maar Minneapolis vergeet dan weer een veelbetekenende 'r' en van een vlieg die Otis heet heb ik nog nooit gehoord.

Wat mij dan weer stoort aan sommige berichten is het feit dat die bonustrack zo goed is. Die staat niet op mijn originele CD, maar hoort - zo leert nadere beluistering mij - zeker tot de betere nummers van dit album.

Ouch Mssr Renard.

Maar mag je vinden.

Goed ook om voor jezelf op te komen en achter je eigen bericht te staan.

En wat is er eigenlijk mis met studiomuzikanten?

Bedoel je dat ie de plaat helemaal zelf in had moeten spelen?

Mijn opmerking was to-taal niet bedoeld aan jouw adres. Ik waardeer je emotionele en authentieke berichten meer dan de vele one-liners en smileys die onder sommige platen staan. Maar ieder reviewt op zijn haar of zijn eigen manier.

Ik lees nu dat ik 'zo een' had kunnen afkorten tot 'zo'n'.

Er is niets tegen het gebruik van studiomuzikanten. Maar als een plaat helemaal vol staat met spel van studiomuzikanten, dan hoor je minder chemie en samenspel. De studiomuzikanten hebben allemaal hun eigen werkschema en niet iedereen doet op elke song mee, wat betekent dat iedereen netjes zijn partij speelt, een factuur indient en weer vertrekt. Dat zorgt ervoor dat een band-gevoel ontbreekt, en daarmee veel soul en power. Dat staat me tegen bij het beluisteren van soloplaten van zangers. Al heb ik die van Michael Bolton dan wel weer hoger aangeslagen, dus het verschilt per plaat.

Het liefste hoor ik een live-in-the-studio-opname van een goed op elkaar ingespeelde band, zoals de eerste drie Journey-platen. Maar dat is dit dus duidelijk niet. Deze plaat is een vehikel voor de gave en krachtige zang van Steve. Alleen vind ik niet maar twee songs echt de moeite waard.

Helder Mssr Renard.

Ik kan me ook helemaal vinden in je uitleg, Mssr Renard. Ik keur het inhuren van studiomuzikanten en songwriters 'van buitenaf' op zich niet af, zeker niet als het eindresultaat er beter van wordt. Ik denk bijvoorbeeld aan de albums van Heart uit de tweede helft van de jaren tachtig: de band zat op dood spoor en had dat even nodig om zichzelf te hervinden. Al weet ik ook dat de gezusters Wilson met gemengde gevoelens op die periode terugkijken.

Maar het is vaak een valkuil. Net wat je zegt: het kan snel wat klinisch worden en invloed hebben op het groepsgeluid en het gevoel van een band die in zijn vaste samenstelling in een studio staat te spelen.
Het kan leiden tot 'uurtje-factuurtje' en dat hoor je er soms ook wel van af. Maar ik heb ook groot respect voor studiomuzikanten die speciaal zijn ingehuurd om dat extra toefje toe te voegen waar bandleden zelf niet aan toekomen. Mannen als de groepsleden van Toto, Steve Gadd, Dann Huff, Mo Foster, John Giblin of Neil Larsen - om maar een paar willekeurige voorbeelden te noemen - kunnen het allemaal soms net iets mooier uitvoeren. Vaak zijn dat details in een opname waar ik enorm van kan genieten.

Dat herken ik totaal niet. Maar dan ook totaal niet.
Een paar voorbeelden waarvan ik toch echt vind dat er bakken met chemie is:

Steely Dan - Aja (1977) - MusicMeter.nl

Anita Baker - Rhythm of Love (1994) - MusicMeter.nl

Ilse DeLange - Clean Up (2003) - MusicMeter.nl

Het lijkt me ook geen wet van Meden en Perzen dat het samenspel ontbreekt bij het inhuren van studiomuzikanten. Soms werkt het heel goed, zoals ik kan beamen aan de hand van de voorbeelden die je geeft. Maar ik ken ook albums waarbij je als het waren hoort dat de muzikant(en) in kwesie letterlijk zijn ingehuurd om hun ding te doen, een rekening sturen en die betaald krijgen, waarna ze weer op gaan naar de volgende klus. Dan kan het technisch perfect zijn, maar straalt de verveling er vanaf. Mij schieten enkele soloplaten van Al Jarreau te binnen waarbij ik dat er als het ware van af hoor.

Er kunnen ook studiomuzikanten ingehuurd worden en dat het wel heel organisch klinkt. Ik denk dan eerder aan de soloplaten van Gregg Allman of de eerste soloplaat van Dickey Betts. Maar ik zei in mijn initiële bericht: 'het leunt teveel', waarmee ik bedoel dat ik vind dat het téveel een studioproject is. Een studioplaat met heel veel verschillende muzikanten kan ook heel organisch klinken. Zo kan de producer er ook voor kiezen iedereen bij elkaar in de ruimte te zetten en een meer live-geluid na te streven, zoals op de allerlaatste soloplaat van Gregg Allman (Southern Blood, producer Don Was).

Bij het luisteren van een plaat, fantaseer ik vaak de band op een podium die de plaat voor mij speelt. Dat heb ik bij deze plaat niet. Bij deze plaat zie ik een bassist of gitarist op een krukje in een geluidsdichte cabine wat partijen inspelen. Overigens zijn het wel erg goede studiomuzikanten, zoals Bill Cuomo (orgel) en Michael Landau (gitaar). Het gaat uiteindelijk om mijn beleving bij deze plaat, en niet dat ik een wet voorschrijf over de waarde van een studioproject.

De ontbrekende spatie ging trouwens om 'teveel' vermoed ik. Dat moest 'te veel' zijn, evenals in het bericht van gaucho. Het is enkel 'teveel' als het een zelfstandig naamwoord is, bijv. 'een teveel aan spaties'.

Niet zo belangrijk verder maar dan is dat ook weer opgehelderd.

'Een teveel aan studiomuzikanten en schrijvers van buitenaf' was dus beter geweest. Genoteerd.

Scherp, Arrie. Ik had bewust een foutje in mijn bericht laten zitten, om te kijken of die zou worden opgemerkt, maar het was niet deze. Dank voor de opheldering, en je hebt natuurlijk helemaal gelijk.

Ik weet amper wat ik gisteren deed, laat staan wat ik in december postte.

Maar waarschijnlijk bedoelde ik Deranched dicht vorm en jouw reactie daarop.

Ik bedoelde enter of witregel moeten zijn i.p.v. spatie.

Oeps, ik zie nu pas dat Mssr Renard vandaag reageerde op je post uit december 2020 (!) Kan me dan voorstellen dat je niet meer goed weet waar je destijds op doelde.

Nou ja, ondertussen hebben we er met z'n allen veel meer uitgehaald dan jij erin had willen stoppen.

Mijn naam is niet Deranched.

Het is Deranchet.