menu

Steely Dan - Aja (1977)

mijn stem
4,08 (492)
492 stemmen

Verenigde Staten
Jazz / Rock
Label: ABC

  1. Black Cow (5:11)
  2. Aja (7:58)
  3. Deacon Blues (7:36)
  4. Peg (3:57)
  5. Home at Last (5:35)
  6. I Got the News (5:06)
  7. Josie (4:30)
totale tijdsduur: 39:53
zoeken in:
5,0
klopt een jaar in de studio is niks voor die gasten. Larry Carlton heeft dan een lange solo, waar de heren maar een klein stukje van op de plaat zetten.

avatar van bikkel2
5,0
Neal Peart schreef:
klopt een jaar in de studio is niks voor die gasten. Larry Carlton heeft dan een lange solo, waar de heren maar een klein stukje van op de plaat zetten.


Zo'n zelfde soort situatie gebeurde met Mark Knopfler die ingehuurd was voor Gaucho. Die sessies schenen helemaal eeuwen te duren. Becker worstelde met een drugsverslaving en had ook nog eens een ernstig ongeluk gehad. Dus dat ging allemaal niet soepel.
Afijn, Knopfler had ook een behoorlijk lange tijd doorgebracht in de studio, maar uiteindelijk zijn er maar een paar seconden gebruikt van zijn solo.
Opmerkelijk dat dit met Carlton ook gebeurde.

Ja, erg perfectionistisch dit stel. Touren deden ze niet, dus tijd zat kennelijk.

avatar van Robje1968
5,0
Ik heb ooit alle studio albums van Steely Dan vrij snel achter elkaar gekocht. In het begin vond ik dit de minste. In de loop van de jaren is mijn mening veranderd en ben ik dit album als de beste van ze gaan beschouwen.

Komt dit doordat ik ouder ben gaan worden en mijn smaak is veranderd? Kan ook doordat dit album tijd nodig heeft om te rijpen.

Voor mij is het een perfect album met een kruising van jazz en pop. Het nummer "Deacon Blues" springt er voor mij uit, zonder de andere nummers tekort te willen doen.

avatar van milesdavisjr
3,5
Steely Dan, de heren Becker en Fagen hebben mij nooit over de streep getrokken. Niet dat het gebodene slecht is, integendeel. Maar ik hink altijd op 2 gedachten; uiterst talentvol en vakkundig, fraaie melodieën en handig de valkuilen omzeilend die dit genre (jazzrock) vaak eigen is. Geen gepiel in de ruimte en oog voor de grote lijnen en dat is knap. Echter de stem van Fagen trek ik maar 1 nummer, de beste man is geen slechte zanger maar zijn klankkleur begint mij al snel flink te irriteren. Een gebrek aan inhoud, power en variatie maakt dat ik het jammer vindt dat de heren er nooit voor hebben gekozen om voor een andere zanger te kiezen. Een ander punt van kritiek vormt het wat steriele karakter van de songs, hun hang naar perfectionisme doet in mijn ogen afbreuk aan een wat 'lossere' benadering hoewel ik weet dat ik mij op glad ijs begeef met de laatste opmerking. Kortom, ik kan mij voorstellen dat mensen overtuigd worden op basis van het gebodene, klaarblijkelijk vormt Steely Dan voor mij een geschenk dat ik nog moet ontvangen, en of dat nog gaat gebeuren is nog maar de vraag.

avatar van bikkel2
5,0
David Palmer zong wat leadvocals op het debuut Can't Buy a Thrill, maar op één of andere manier is Fagen, mogelijk gestimuleerd door intern en externe aanmoedigingen, uiteindelijk alles lead gaan zingen.
Geen alledaagse stem en snap enigzins dat niet iedereen er van houdt, maar daarom wel uniek in zijn soort.
Ik heb er nooit last van gehad. De muziek ansich is al netjes genoeg en dan is het contrast (Fagen heeft een wat knauwige stem) wel aardig.
Tekstueel is het vaak wat wazig, maar de cynische ondertoon is er altijd geweest. Wat dat betreft past de stem van F prima.
Sowieso hier ook een kwestie van smaak uiteraard.

avatar van Tonio
5,0
Ik ben het met bikkel2 eens: de muziek is inderdaad voor sommigen wat te klinisch, maar de cynische toon van Fagen's stem geeft hun muziek toch nèt dat ruwe randje.

avatar van Dirruk
4,5
Fagen was ook erg onzeker over zijn eigen stem. Het heeft hem ook flink wat plankenkoorts opgeleverd in den beginne. Het was niet zijn eigen idee om David Palmer te vervangen, vermoed ik.

Ik heb er zelf ook helemaal geen moeite mee. Mooi en loepzuiver is het uiteraard niet. Maar zoals al vaker aangegeven: het past heel goed in hun cynische style.

5,0
ben benieuwd of Fagen nog nieuw werk gaat uitbrengen.

5,0
AC1
Ik ben geen fan van hun comeback werk. Mijn favoriete Steely Dan nummers post Gaucho zijn Rodriguez For A Night (For Free- David Crosby) en She's Got To Be Somewhere (Sky Trails - David Crosby). Beide nummers leunen veel dichter aan bij de stijl en sound van de hoogdagen van Steely Dan.

avatar van bikkel2
5,0
Het comeback werk mist wat ziel, zonder dat het echt slechte albums zijn overigens.
Nu was Steely Dan altijd al wat gladjes, maar de albums na Gaucho zijn erg zakelijk en produktioneel steriel.
Ben het wel eens met de David Crosby vergelijking.
Ook CPR heeft Steely Dan neigingen, maar het is allemaal wel wat organischer.

avatar van Queebus
5,0
Aja is pure perfectie. De songs, de lekker cryptische teksten, de uitvoering, de musici (Steve Gadd op het titelnummer ), de productie, gewoonweg alles!

Eigenlijk is 5 sterren nog te weinig.

gastheerg
Dit is het zesde album van Steely Dan en verscheen in 1977. Ik zat bij het verschijnen van het album in militaire dienst en had nauwelijks geld.
Dus LP’s die ik wel kocht moest ik heel kritisch op zijn. AJA zat daar niet bij. Simpel omdat ik Steely Dan nog niet zo goed kende!
Ik kon de LP lenen en heb deze op tape (open reel) gezet.
Op zo’n goedkope Realistic tape. Ik had een eenvoudig tweedehands Akai deck geschikt voor 18cm spoelen. Die Realistic tapes koste geen flikker en op een 540meter (1800 ft) tape kon je vier albums kwijt als je opnam met 9,5cm p/s.
Ja ik weet het…….. 19 cm p/s is beter maar die 9,5 was altijd nog veel beter dan de 4,75 van de cassettedecks die populair aan het worden waren. Daarnaast is de tape in een open reel configuratie tweemaal zo breed als de tape in een cassette.
Dus de resolutie was 4 maal zo groot!

Toch verdient zo'n album beter. De muziek is van ongelooflijk hoog niveau en dit album kreeg zelf van de meest zure recensisten een 10 of 5 sterren.
Wat is dit een heerlijke muziek. Smooth, relax en een unieke eeuwigheidswaarde.
Naast de fraaie muziek valt ook op hoe geweldig dit album geluidstechnisch in elkaar zit.
Onwaarschijnlijk. Het album wordt dan ook nog steeds gebruikt als referentie voor High End installaties met een draaitafel te beoordelen.
Dit album is ook onderscheiden met een Grammy voor de geluidstechniek.
De diepte en de detaillering is echt uniek. Stil is stil, instrumenten klinken los van elkaar zonder dat er een of ander raar stereobeeld ontstaat.

Vroeger heb ik hier een MFSL (Original Master Recording) van gehad. Die platen kosten (1983?) 50 gulden terwijl gewone LP’s tussen de 15 en 21 gulden zaten.
Een of andere gek gaf er op enig moment een vermogen voor. Prima!
Ik heb nu een geremasterde versie die bizar goed klinkt. Schoon, uitstekende dynamiek, keurig stereobeeld en enorme detaillering.
Juist met deze geweldige muziek voegt goede (zit tegen perfect aan) opnametechniek, mastering, persing en verpakking iets toe.
Wat een plaat is dit toch. Gaat zeker mee als ik met 50 albums naar een onbewoond eiland wordt verbannen.
Je zou haast zegen Donald en Walter op hun best…………..maar echte mindere dingen hebben ze nooit gemaakt.

Genieten!

avatar van Tony
5,0
gastheerg schreef:
Ik heb nu een geremasterde versie die bizar goed klinkt. Schoon, uitstekende dynamiek, keurig stereobeeld en enorme detaillering.

Goed verhaal Gerard! Welke geremasterde versie heb jij in bezit? Ben namelijk nog steeds op zoek naar de ultieme versie van deze inderdaad magistrale plaat. Heb 'm op CD (90% zeker een Nichols clone) en vinyl (mastering van Bernie Grundman of course) en ze klinken allebei prima, maar aan geen van beiden is extra mastering aandacht besteed. Ben benieuwd!

gastheerg
Tony heb je hier genoeg aan
0076732168813
Reissue, Remastered, Gatefold, 180g - 2008

Toch 1 minpunt maar dat kom ik sowieso te vaak tegen.

Op de plaat toen ik deze uit de seal haalde zat best veel papierstof.

Ik heb toen het al oude adagium "eerst in bad voor we aan tafel gaan" gehanteerd

avatar van Tony
5,0
Da's de Back to Black versie... Ook een optie dus als ik jou zo hoor. Ik ben al heel lang op zoek naar een Cisco uit 2007, dat schijnt wel de ultieme vinyl versie van dit album te zijn, de goedkoopste kost op dit moment 300 EUR op Discogs en zit onder de lijmresten van de binnenhoes. Nee bedankt. Of anders een vroege US persing AB-1006. Ben er normaal niet zo mee bezig, die verschillende versies, maar het is een tijdje een levendige discussie op het Hoffman forum geweest en laatst weer een heel achtergrondartikel over de verschillende CD versies gelezen. Enige conclusie die ik daaruit kan trekken is dat het in ieder geval niet nog een CD gaat worden....

avatar van gaucho
5,0
Releases van Universal's Back to Black-label zijn vaak 'hit and miss', is mijn ervaring. Ze zijn zelden bovengemiddeld, maar deze plaat klinkt inderdaad opvallend goed. Beter dan mijn originele Engelse persing uit de jaren zeventig, al bevat die door zijn ouderdom wel wel kraakjes, waar ik nogal gevoelig voor ben. Discogs-users zijn door de bank genomen ook zeer te spreken over deze Back to Black-uitgave. Wat mij betreft wel een aanrader, zeker omdat er relatief gemakkelijk aan te komen is voor een niet al te hoge prijs. Ook mijn album had wat papierstof in de groeven, maar dat was er met een rond borsteltje al gemakkelijk uit te krijgen.

Aja is een van mijn favoriete albums aller tijden, maar ik kan helaas niet zeggen wat geluidstechnisch de beste versie is. Ik heb behalve de twee genoemde LP's ook twee CD-versies ervan: de eerste release en de overal verkrijgbare remaster. Ik heb een voorkeur voor de eerste, al vind ik ze geen van allen slecht klinken. Waarschijnlijk kan dat laatste ook nauwelijks als het bronmateriaal al zo uitstekend geproduceerd en gemixt is. Ik heb geen ervaring met SACD-releases, maar het lijkt me niet onwaarschijnlijk dat die beter klinken dan de gewone CD-versies.

avatar van Tony
5,0
gaucho schreef:
Discogs-users zijn door de bank genomen ook zeer te spreken over deze Back to Black-uitgave.


Ja gaucho, dat is de versie waar we het over hebben...

Als je je echt zit te vervelen, kun je in onderstaand artikel e.e.a. lezen over de totstandkoming van het album en alle gedoe rondom de digitale mastering. Vrij hoog nerd-gehalte, maar zeer vermakelijk leesvoer, overal links naar Discogs versies bijvoorbeeld, maar vooral ook door de combinatie met de 14 pagina's op Steve Hoffman's forum over hetzelfde onderwerp.

TBVO… Steely Dan’s Aja

avatar van Zoute Popcorn
4,0
Weergaloos album, maar eeuwig zonde van die fade-out in Deacon Blues en Peg..

avatar van GrafGantz
4,5
Zoute Popcorn schreef:
Weergaloos album, maar eeuwig zonde van die fade-out in Deacon Blues en Peg..


Typisch een jaren '80 dingetje. Ze waren hun tijd dus wederom ver vooruit

avatar van Gyzzz
3,0
Ik beluisterde dit album voor het RYM top-250 review topic – anno augustus 2022 was dit RYM #239

In mijn hoofd was Steely Dan, ook weer zo’n naam die ik talloze keren voorbij zag komen maar nooit erg actief beluisterde, de artiesten naam van ene Daniel. Blijkt de band vernoemd te zijn naar een ‘revolutionary steam-powered dildo’. Opmerkelijk, en op basis van Aja vermoedelijk ook meteen het meest rebelse dat dit gezelschap ooit gedaan heeft, want de muziek is zo salonfähig als het maar zijn kan.

Het is haast grappig hoe vlekkeloos deze plaat geproduceerd is. Nergens is ook maar het kleinste rauwe randje te bespeuren – we zijn hier getuige van pure smoothness en ‘vakmanschap’. Dat maakt de plaat ontzettend saai, maar tegelijkertijd ook wel lekker. Hoewel de opbouw bij vlagen best complex en uitdagend is en best wat uitwaaiert, zijn de instrumenten en productie heel erg luisteraar-gericht – de laatste drie minuten van het titelnummer zijn daar een mooi voorbeeld van. De saxofoon heeft de zoetsappigheid van Knuffelrock 17 maar contrasteert mooi met het wat spannendere drumwerk, zeker richting het einde van de track. Het is de drummer is de die ontzettend ‘pleasing’ muziek nog van enkele verrassende wendingen voorziet, maar evengoed ontgaat me volledig waarom er een meterslange wikipediapagina voor deze track geschreven is. De zanglijnen op een ‘Deacon Blues’ en de saxofoonsolo’s doen me afvragen of ik naar de aftitelingstune van een Amerikaanse soap zit te luisteren, en toch vind ik het wel lekker.

Op Aja valt geen onvertogen woord - de plaat is uitdrukkelijk anti-rebels. Ik ken evengoed geen enkel album dat zo makkelijk beluisterbaar als deze muziek voor nette mensen. De hypergepolijste sound glijdt gewoon je oren in zonder dat je er erg in hebt. Steely Dan klinkt als een groep van studiomuzikanten voor wie muziek een 9-tot-5 baan was: de - gezien hun talenten - meest logische manier om in het levensonderhoud te voorzien. Dat gevoel sluit een hoge score voor mij direct uit, maar op een bepaalde manier kan ik het toch wel waarderen. Gecombineerd met de overgedetailleerde sound is de plaat daarmee tegelijkertijd overgeproduceerd en heel doordeweeks. Klinkt niet als een aanbeveling, maar het stoort dus me totaal niet. Denk dat ik deze op een lange autoreis naar Italië nog wel eens zal aanslingeren – maar dan wel om de reis mee af te trappen, want al met al is hij meer gemaakt voor de Nederlandse A2 dan voor de Autobahn.

3.25*



avatar van gaucho
5,0
Nieuw werk onder de naam Steely Dan zit er vermoedelijk niet meer in nu Walter Becker is overleden. Fagen zei er zelf onlangs over: Although I would certainly never presume to write a Steely Dan song again because that was me and him, and that’s that. But actually, over the quarantine, I managed to write almost an album’s worth of tunes for a solo album. So that’s more what I’m looking forward to. Een nieuwe soloplaat ligt dus meer in de lijn der verwachtingen.

Donald Fagen on His New Live LPs and the Steely Dan Revival - spin.com

Wat die re-releases op vinyl betreft: tja, ooit kocht ik ze allemaal op LP, later op CD, een enkele op SACD en een paar jaar geleden nog de Aja-LP als re-release in de Back on Black-versie. Toegegeven, die laatste klinkt wel erg goed ten opzichte van het originele vinyl. En ik ben wel zo'n Dan-fan dat ik al die platen in de beste kwaliteit wil. Het is inderdaad een soort geldklopperij, maar als het de moeite (en de ongetwijfeld hoge prijs) waard is, wie weet. Ik zal eerst de reviews maar eens afwachten.

avatar van Tonio
5,0
Ben weer eens begonnen aan het herbeluisteren van de eerste zeven albums van de Steely Dan catalogus (de twee 'nakomertjes' zijn zeker niet slecht maar omdat ze toch een heel stuk minder zijn laat ik ze hier buiten beschouwing). Eens kijken of mijn beeld hetzelfde is als in mijn herinnering. In die herinnering ontlopen de eerste zeven albums elkaar niet veel in kwaliteit, hoewel ik toch zo mijn voorkeuren had.

Aja vond ik altijd het beste album van Steely Dan. En dat vind ik nu nog altijd. na het wat vlakkere, en gladjes klinkende The Royal Scam zoeken ze op Aja weer naar nieuwere dingen. Ja, complexere arrangementen, meer lagen, nog wat meer jazz. Het kan mij allemaal erg bekoren.

Na 45 jaar vind ik het nog altijd even 'spannend' om te horen. En dan die drumpartij van Steve Gadd op het titelnummer: ongeëvenaard!

5,0
AC1
Tonio schreef:
na het wat vlakkere, en gladjes klinkende The Royal Scam


The Royal Scam vind ik persoonlijk niet zo gladjes klinken. Dan denk ik eerder aan Gaucho. Dat is pas 'slick'! Perfecte muziek voor tijdens een cocktail party op een luxueuze yacht. Maar ik vind het wel geweldig.

4,5
AJA is na al die jaren 1 van de betere steely dan lp's . BLACK COW ;DEACON BLUES ; PEG en het titelnummer zelf ziin de hoogtepunten. zijn er mindere nummers op dit album ? persoonlijk vind ik I GOT THE NEWS niet zo bijzonder
Geweldig vind ik de tenor sax solo's van TOM SCOTT WAYNE SHORTER en PETE CHRISTLIEB ; ze klinken hartverscheurend op mijn DENON DRA 445 tuner/versterker

avatar van erwinz
5,0
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Steely Dan - Aja (1977) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Steely Dan - Aja (1977)
Steely Dan kwam, ondanks het grenzeloze perfectionisme van Walter Becker en Donald Fagen, tussen 1972 en 1980 tot zeven albums, waarvan het in 1977 verschenen Aja wat mij betreft een van de meest memorabele is

Ik luister met enige regelmaat naar de albums die het Amerikaanse duo Steely Dan gedurende de jaren 70 maakte en het zijn albums die het met name wanneer de zon onder is geweldig doen. De vaak wat jazzy klanken van Steely Dan zijn aangenaam en toegankelijk, maar in muzikaal opzicht zochten Walter Becker en Donald Fagen continu naar perfectie. Het is goed te horen op het in 1977 verschenen Aja, wat werd gemaakt met een heel contingent aan gerenommeerde gastmuzikanten. Aja is inmiddels meer dan 45 jaar oud, maar het album heeft de tand des tijds verrassend goed doorstaan en klinkt nog net zo mooi, aangenaam en perfect als in 1977.

Het heeft lang geduurd voor ik iets kon met de muziek van Steely Dan . Ik maakte kennis met de muziek van Walter Becker en Donald Fagen toen mijn voorkeur nog uit ging naar 70s hardrock en symfonische rock. Ik vond de jazzy pop en rock van het Amerikaanse duo destijds veel te soft en ook veel te gepolijst. Inmiddels weet ik beter. Ik luister bijna nooit meer naar symfonische rock uit de jaren 70 en nog veel minder vaak naar hardrock uit dit decennium, maar met grote regelmaat naar de muziek van Steely Dan, dat haar naam overigens ontleende aan een door stoom aangedreven dildo die een rol speelt in het boek Naked Lunch van William S. Burroughs.

Walter Becker en Donald Fagen maakten tussen 1972 en 1980 zeven weergaloze albums, die elkaar in redelijk rap tempo opvolgden. Vervolgens duurde het tot het jaar 2000 voor er weer een album van Steely Dan verscheen (Two Against Nature), waarna in 2003 de zwanenzang van de band volgde (Everything Must Go). De laatste twee albums zijn prima, maar Can't Buy A Thrill (1972), Countdown To Ecstasy (1973), Pretzel Logic (1974), Katy Lied (1975), The Royal Scam (1976), Aja (1977) en Gaucho (1980) zijn stuk voor stuk uitgegroeid tot klassiekers uit de geschiedenis van de popmuziek. Het zijn albums die niet of nauwelijks voor elkaar onder doen, waardoor mijn favoriete Steely Dan album verschilt over de tijd.

Dat de twee Amerikaanse muzikanten tussen 1972 en 1980 nog tot zeven albums kwamen mag een klein wonder worden genoemd, want Walter Becker en Donald Fagen waren perfectionisten die eindeloos sleutelden aan hun muziek. Ik heb zoals gezegd meerdere favoriete Steely Dan albums, maar als ik echt zou moeten kiezen uit het oeuvre van de band, kies ik waarschijnlijk voor Aja uit 1977, al is het verschil met de andere albums van de band uiterst klein.

Walter Becker en Donald Fagen sleutelden lang aan Aja, dat in meerdere studio’s werd opgenomen met flink wat gastmuzikanten. Het is een sterrencast die kwam opdraven voor het zesde Steely Dan album, want naast Walter Becker en Donald Fagen en topproducer Gary Katz zijn onder andere gitaristen Larry Carlton en Lee Ritenouer, drummers Steve Gadd en Jim Keltner, bassist Timothy B. Schmitt en saxofonist Wayne Shorter op het album te horen. Onder andere, want de gastenlijst is zo lang dat ik er een groot deel van deze recensie mee zou kunnen vullen.

Aja laat het zo karakteristieke Steely Dan geluid horen, maar het is in het oeuvre van de band het meest jazzy album. Naast invloeden uit de jazz zijn invloeden uit de soul en de soft-rock te horen, wat een zeer aangenaam en verrassend toegankelijk geluid oplevert. Aja is echter ook een album vol muzikale hoogstandjes. Walter Becker en Donald Fagen namen, mede omdat ze nauwelijks op het podium stonden, de tijd voor aan de zeven tracks op het album en benaderden continu de perfectie. Zeker met de koptelefoon is het genieten van de eindeloze stroom aan muzikale hoogstandjes, die bij Steely Dan nooit leiden tot doelloos gepiel.

De muzikale perfectie van Steely Dan contrasteert altijd wat met de imperfecte stem van Donald Fagen, van wiens stem je moet houden, maar op Aja zingt hij wat mij betreft prachtig. Het album is inmiddels ruim 45 jaar oud, maar de tijdloze muziek van Steely Dan klinkt wat mij betreft nog net zo mooi en net zo perfect als in 1977. Er wordt de laatste jaren met enige regelmaat muziek gemaakt die is geïnspireerd door de wat vergeten albums van Steely Dan, maar het niveau van een album als Aja wordt maar zeer zelden of eigenlijk nooit benaderd. Erwin Zijleman

avatar van LucM
4,5
De vakkundige en uiterst verzorgde muziek van Steely Dan en meer bepaald dit album Aja stond lijnrecht tegenover de rauwe, vaak amateuristische punk die dat jaar opkwam. De jaren '70 waren het decennium van grote tegenstellingen.
Maar hun muziek en zeker dit album is volstrekt tijdloos en blijft - ondanks of dankzij de gepolijste sound - steeds boeien.

avatar van Juul1998B
4,0
Super gelikte en gepolijste plaat maar daardoor niet minder nice!
Fijne "zomeravond" jazzrock album zeg

avatar van Tony
5,0
Ik dacht enige tijd geleden, als er 1 album in mijn collectie een audiofiele aanschaf verdient, dan is het dit album wel. Helaas is de originele mastertape van dit album verloren gegaan, waardoor alle latere releases op vinyl en CD noodgedwongen een niet originele kopie van de mastertapes als basis hebben moeten gebruiken. Dat gegeven verontruste en intrigeerde me tegelijkertijd; welke versie moet ik dan hebben voor het beste geluid? Mijn zoektocht naar de ultieme versie is lang, moeizaam en fascinerend geweest, maar nu dan toch ook afgerond. Sinds kort ben ik namelijk eindelijk in het gelukkige bezit van de 30th anniversary all analog HQ-180 Cisco mastering. Het kost een paar centen, het is zelfs verreweg de duurste vinyl aankoop ever voor mij, maar ja, dan heb je ook wat. De hoes is van een superdikke en stijve kwaliteit, met een glossy afwerking. Het vinyl is super stil, heeft een warmte in de sound die ongekend is en een ongelofelijke detaillering zorgt ervoor dat de meest subtiele geluidjes naar de oppervlakte komen. Geluidjes die ik eerst echt never nooit had gehoord, niet op mijn standaard CD versie en ook niet op de gewone vinyl versie die ik een aantal jaar geleden nog heb aangeschaft. Ik heb de Cisco nu een aantal keren gehoord en ik ben eindelijk gerustgesteld, dit kan niet anders dan de best verkrijgbare versie van dit fantastische album zijn en zo wordt eindelijk echt recht gedaan aan de hoge geluidsstandaard die aan dit album wordt toegedicht. Blij mee....

Gast
geplaatst: vandaag om 01:08 uur

geplaatst: vandaag om 01:08 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.