Midori Takada - Through the Looking Glass (1983)
mijn stem
47 stemmen
Japan
Avant-Garde
Label: RCA
-
Mr. Henri Rousseau's Dream (11:52)
-
Crossing (8:40)
-
Trompe-l'Œil (5:26)
-
Catastrophe Σ (14:46)
2
geplaatst: 23 januari 2021, 01:14 uur
jaartje terug dit verteld:
jordidj1 schreef:
Kijk, voor dit soort albums doe je het. In deze quarantainetijd had ik mij sowieso voorgenomen om wat meer in de "anderstalige" muziek te verdiepen, dus deze was zeker welkom. Een paar maanden terug had ik er waarschijnlijk nog mijn neus voor opgehaald, ware het niet dat ik nu op een complete revival ben qua Aziatische muziek én film. Van de week mijn eerste Japanse film ooit gezien, dus ik kom er wel.
Dit is misschien ook wel mijn eerste Japanse album die ik in z'n geheel beluisterd en - net als bij de film (Totoro) - het is meteen een schot in de roos. Wat een heerlijk, rustgevend album. De eerste luistersessie, samen met Asian_nerd Koenr, was 's avonds en we kwamen tot de conclusie dat dit meer een ochtendplaatje is. Wel eentje met pit, want zeker naar het einde toe legt Takada er steeds meer lading in en wordt de spanningsboog beetje bij beetje opgebouwd.
Het zorgeloze, idyllische sfeertje vaart heel rustig naar de afsluiter Catastrophe Σ, waar de boel lichtjes implodeert. En dan zijn de veertig minuten opeens weer voorbij, mag 'ie nog een keer op?! Onderschatte parel dit, mag wel wat meer stemmen hebben op deze site.
Kijk, voor dit soort albums doe je het. In deze quarantainetijd had ik mij sowieso voorgenomen om wat meer in de "anderstalige" muziek te verdiepen, dus deze was zeker welkom. Een paar maanden terug had ik er waarschijnlijk nog mijn neus voor opgehaald, ware het niet dat ik nu op een complete revival ben qua Aziatische muziek én film. Van de week mijn eerste Japanse film ooit gezien, dus ik kom er wel.
Dit is misschien ook wel mijn eerste Japanse album die ik in z'n geheel beluisterd en - net als bij de film (Totoro) - het is meteen een schot in de roos. Wat een heerlijk, rustgevend album. De eerste luistersessie, samen met Asian_nerd Koenr, was 's avonds en we kwamen tot de conclusie dat dit meer een ochtendplaatje is. Wel eentje met pit, want zeker naar het einde toe legt Takada er steeds meer lading in en wordt de spanningsboog beetje bij beetje opgebouwd.
Het zorgeloze, idyllische sfeertje vaart heel rustig naar de afsluiter Catastrophe Σ, waar de boel lichtjes implodeert. En dan zijn de veertig minuten opeens weer voorbij, mag 'ie nog een keer op?! Onderschatte parel dit, mag wel wat meer stemmen hebben op deze site.
* denotes required fields.
* denotes required fields.