Graham Nash - This Path Tonight (2016)

Inmiddels zelf ook een paar luisterbeurten verder. Zoals ik al eerder zei, geen grensverleggend album, gedurfd evenmin, maar dat hoef je van Nash ook niet te verwachten. Het is en plaat die lekker wegluistert, schommelstoelfolk pur sang, dat wel, met over de gehele linie goede muziek en een paar uitblinkers. Na ruim een decennium verstoken te zijn geweest van nieuwe muzuliek van zijn hand had ik er iets meer van verwacht, maar a la. Het album is goed geproduceerd (daar kan Neil Young een voorbeeld aan nemen, al is dat deels de charme van diens muziek) en hij is goed bij stem. De band speelt dienend, maar strak. Alles netjes binnen de lijntjes dus en dat is misschien mijn grootste bezwaar.

Ga ik nu naar de platenzaak rennen om dit aan te schaffen? Niet direct, ik doe het voorlopig wel met spotify.

Net terug van zijn goede optreden in Tivoli/Vredenburg. Twee gitaren, twee stemmen goede oude en nieuwe songs en een performer die zich goed met zijn publiek kan verstaan. Geen obligate 60-er jaren opmerkingen zoals vorig jaar op BosPop. Toen nog met zijn 3-en.
Shane is geen topzanger, maar wat speelt de man goed gitaar. Ik moet oppassen dat ik geen recensie van hun optreden geef.
Anyway, ik kocht zijn CD. Na 1x beluisteren ben ik gegrepen door zijn bezwerende teksten en melodieën. Nog wat vaker draaien; er zitten wel degelijk uitschieters bij. Beneath the waves en Myself at last. Another broken heart. Fire down below. Target. Er zullen er nog wel een paar naar voren komen.
De muziek is zorgvuldig gearrangeerd en klinkt goed. Ik denk dat ik wel van deze CD ga houden.

het zesde solo album van Graham Nash verscheen 14 jaar na de voorganger "Songs For Survivors" (2002). vanwege de post van Chet hierboven vandaag weer eens geprobeerd er naar te luisteren zonder zijn klassiekers "Songs For Beginners" en "Wild Tales" in gedachten te hebben, maar dat viel niet mee, zoals ook dit album niet meevalt.

Graham Nash schreef alle liedjes van dit album samen met de Engelse gitarist Shane Fontayne en wellicht verklaart dit de middelmatige kwaliteit. ook de "basic" gehouden instrumentatie (ritmesectie, gitaar, orgel/piano) had wat rijker gemogen met bij voorbeeld fiddle, mandoline of pedal steel.

weinig memorabele liedjes, waarvan er slechts enkele blijven hangen, zoals het prijsnummer "Myself at Last" met zijn sterke melodie en fraaie harmonica accenten, "Cracks in the City" en in mindere mate "Target" en het zoete "Golden Days" waarop hij reflecteert aan de idealistische 70's met de veelzeggende tekstregel "What happened to "all you need is love". het eveneens ingetogen "Back Home" is een liefdevolle hommage aan Levon Helm van The Band.

los van het voor zijn doen zwakke songmateriaal heeft de muziek op dit album te lijden onder eenvormigheid, waarbij meerdere nummers onderling inwisselbaar lijken. ook de iets meer "rockende" nummers "This Path Tonight" en "Fire Down Below" willen niet echt overtuigen.

een teleurstellend album en wat mij betreft geen "must hear/must have".

Album werd geproduceerd door Shane Fontayne
Recorded at The Village, Los Angeles, California

Graham Nash: vocals, acoustic guitar, harmonica
Shane Fontayne: electric & acoustic guitars
Jay Bellerose: drums, percussion
Todd Caldwell: Hammond organ
Jennifer Condos: bass guitar
Patrick Warren: keyboards, piano