Raekwon - Only Built 4 Cuban Linx... (1995)

Ik begrijp de lauwe reacties (ook op de vorige pagina's) niet zo. Mensen, dit is (vind ik ) een van de beste hip hop LP's ooit. Hij is inderdaad wat lang (net als bijv. It Takes A Nation Of Millions) maar hij staat wel bomvol met absolute classics.

De productie op deze LP is niet normaal meer. Rae en Ghost dragen de plaat met hun wisselwerking en de gast verses, met Nas en Deck als uitschieters, mogen er ook allemaal zijn. Zelfs Cappadonna komt nice hier, eigenlijk zou GZA ook op Ice Water staan maar na dat Cappa daar een verse op ging spitten moest GZA eraf. De verse van Nas vind ik een van de top 5 verses allertijden, een moment van achteloze perfectie dat hier zo midden op het album, als eerste non-Wu feature, extra in het zonnetje staat.

De volgende nummers zijn allemaal classics vind ik: Criminology, Incarcerated Scarfaces, Rainy Dayz, Guillotine, Ice Water, Glaciers Of Ice, Verbal Intercourse, Ice Cream, Wu-Gambino's.

Knuckleheadz, Knowledge God, Heaven&Hell en North Star zitten daar niet ver vanaf.
Alleen die Can It Be All So Simple remix en Wisdom Body en Spot Rusherz vind ik iets minder.

Ik ken weinig (hip-hop) platen die voor meer dan de helft bestaan uit absolute classics. Paid In Full sowieso, It Takes A Nation..., Criminal Minded, 36 Chambers, Illmatic natuurlijk, Doggystyle misschien, veel verder kom ik niet.
Betekent niet dat ik albums als Low End Theory, Midnight Marauders of Liquid Swords minder vind, maar daar staan toch meer 'albumtracks' op, die samen een sterk geheel vormen.

Dit is ook een sterk geheel, maar ook nog eens bestaand uit bijna alleen maar 'hoogtepunten'. Ik weet niet hoe ik het anders moet zeggen.

Dan heb je net de eerste helft van het album gehad en kom je bij die Shark Niggas skit, je denkt: wow wat een vet album, hopen dat het niet inkakt, en dan knalt even achter elkaar erin: Ice Water-Glaciers Ice-Verbal Intercourse.

Ik had die volgorde van releases in de midden jaren negentig graag "live" meegemaakt. Dat gewoon even binnen pakweg anderhalf jaar achter elkaar Illmatic, The Sun Rises In The East, Ready To Die, Word...Life, Dah Shinin', The Infamous, Cuban Linx en Liquid Swords droppen. Dat je gewoon weer langs de platenzaak fietst (geen internet toen nog) en je ziet: hee, nieuwe LP van Raekwon. Even checken.

Ik denk dat ik deze toch echt de allerbeste Wu-solo vind. Supreme Clientele van Ghostface komt echter wel zeer dicht bij, en ook Liquid Swords van GZA. Ik heb dan wel nog niet alles van Liquid Swords geluisterd, kan 'm nergens downloaden en heb geen zin om 'm te kopen .

Ik ga niet een hele review geven bij dit album, hoe goed ik 'm ook vind. Er valt ook niet veel te zeggen; dit is allemaal top materiaal. Uitschieters zijn toch wel Wu-Gambinos, Verbal Intercourse (Nas!!), Guillotine (Swordz), Heaven & Hell... kan beter het hele album opnoemen want het klinkt allemaal lekker. Ja misschien is Ice Water iets minder. De verses van Rae en Ghost zijn overal goed. De beats van RZA zijn in een woord geweldig. De remix van Can It Be All So Simple is ook best goed gedaan vind ik. RZA zat rond '95 echt op z'n hoogtepunt qua producen, daarna zakte het wat in.

Ik vind trouwens ook dat het album perfect afsluit met Heaven & Hell, wat een heerlijk nummer.

Only Built 4 Cuban Linx... is een classic hiphop album die iedere liefhebber van hiphop moet hebben geluisterd naar mijn mening.

* * * * *

17 nummers lang genialiteit, Raekwon was hier briljant bezig, samen met RZA en Ghost Face Killer levert hij hier het beste Wu-Tang album ooit af.

Als dit geen klassieker is, dan is geen enkel Hiphop album dat.

Deze wordt vaak als een van de sterkste Wu-Tang solo gezien. Vergeleken met de andere toppers (met name Liquid Swords en Tical) vind ik deze echter een bak minder goed. Raekwon is een begenadigd rapper maar wel minder onderscheidend dan GZA of Method man. Niet voor niets doet hij vrijwel geen nummer alleen. Dit geldt natuurlijk ook voor Ironman, maar ik vind dat Ghostface dat minder nodig heeft dan Rae. Productioneel hebben we met prime RZA te maken en dat is te horen ook. Toch hoor ik geen producties van het niveau 4th Chamber, Shadowboxin of de synergie van beat en rap zoals op Tical. En dat laatste is misschien nog wel het meest prangende minpunt aan deze plaat. Neem Ice Cream; geweldige productie met een gevaarlijk sfeertje, maar dan gaan de lyrics alleen maar over seks (sowieso luister ik niet graag naar andermans fantasieën). Dit was dé gelegenheid voor weer een storytelling over gevaarlijke zaken waar Raekwon zo goed in is. In plaats daarvan komt hij met een weinig zeggende (en korte! de kortste op de track) rap over een of andere vrouw. Tsja..
Al met al een hiphopplaat van hoog niveau maar veel minder onderscheidend dan het andere Wu-materiaal uit die tijd, en met bovendien een erg overbodig matige remix van Can it be all so simple. 3,5 lijkt me genoeg dus.