Traffic - Mr. Fantasy (1967)

En wederom een superalbum uit 1967!

Een ware trip aan goede psychedelische rock, blues, folk, jazz en pop door elkaar heen! De 60's I LOVE IT! 4,5*

Giving to You (But i mean JAZZ!)

Zeer zeker een lekker '60's album dit!
Ik vind (nog) niet alle nummers even mooi,
maar nummers als Heaven Is In Your Mind, Paper Sun en natuurlijk het geweldige Dear Mr. Fantasy zou ik voor geen goud willen missen. Op dit moment dikke 4,0 sterren.

Dat vind ik er ook van, zie!

4.5 sterren

****1/2

Wat een muzikaal top jaar 1967 ! Traffic is slechts een van de vele(ik kan het ook niet helpen) hele mooie muzikale hoogtepunten uit dat beroemde jaar. Je komt er soms * voor tekort.

Sterk debuutalbum met een paar ongelofelijk nummers, Mr. Fantasy natuurlijk maar vooral ook Heaven is in your mind (wat een titel!), Dealer, Coloured rain en het werkelijk hemelse No Face, No Name, No number. De andere nummers vind ik iets minder maar wel van een aanvaardbaar hoog niveau. (aangezien ik de LP heb laat ik de toevoegingen buiten beschouwing)

Elke keer dat ik hem opzet (dat is niet al te vaak moet ik eerlijk zeggen) slaat deze plaat me om de oren. En wat me elke keer nog het meest trekt (naast dat het een fantastische luister-''trip'' is ) is de grote (muzikale) vrijheid die ze zich toe eigenden. Het gaat van cabaratesque ''piss-takes'' naar gevorderde blues psychedelia naar latin naar loungy jazz naar Indiase vibes. Toch zit alles sterk in dezelfde sfeer, er blijft dwars door de ''stijlen'' een zeer duidelijke harmonie. Traffic-stempel ®?
Een wonderlijke reis door Traffic-land is de beste omschrijving die ik kan bedenken voor dit plaatje.
Goeie zanger trouwens die Winwood (understatement).

Zo zeg, dit is nog eens een echte toverballenplaat! De stijl verschiet per nummer zowat, al is het hele album overgoten met een licht psychedelisch sausje. Vooral het nummer House for Everyone vind ik eruit springen. Dit nummer klinkt 41 jaar na dato nog altijd even fruitig en fris. Vreemd dat nog niemand het aanstekelijke trompetdeuntje en de drumroffel uit dat nummer heeft gesampled.

Misschien omdat het geen trompet is?

Het nummer Paper sun (geen originele track van dit album weliswaar) is heerlijk. De rest van het album moet ik eigenlijk nog vaker horen, maar dit smaakt zeker naar meer. Ik start met een 3,5

Paper Sun stond wel op de US versie die in zijn geheel in de ozzinele mono mix aan de remastered UK versie is toegevoegd. Jammer dat ze Paper Sun hier voortijdig uitfaden en het restant heel melig als laatste track ( We're A Fade You Missed This ) voorbij komt.

Mr Fantasy blijft, ook na 40 jaar, nog steeds een boeiend album waarop alle facetten van de engelse psych zo'n beetje voorbij komen en kwa sfeer en muzikale gekte alleen vergelijkbaar is met Family's Music In A Doll's House ( wat geproduceerd werd door Dave Mason ) ......

Alleen al kwa geluid is de Island Remasters versie een dikke aanrader ten opzichte van de Island Masters CD en dan heb ik het nog niet eens over de toegevoegde waarde van de US versie, waarop ook Traffic's 2e single Hole In My Shoe. Da's in mijn boek het mooiste stuk fairy-tale-psych wat er ooit geproduceerd is, ik heb het singletje zelfs nog ........

Dit is echt een plaat die een heel goed beeld geeft van hoe de zaken er in 67 muzikaal gezien voor stonden.
Het is gewoon een feestje in de studio, luister bijv maar naar berkshire Poppies of House for Everyone.
No Face, No Name, No Number en Mr Fantasy zijn natuurlijk ook prachtige songs.
Dit is een van de juweeltjes uit 1967!

Nu ik weer even alle nummers afloop vind ik dat ze alleen al voor hun experimentele durf naast de klasse van de songs een 4,5 verdienen.

Dan zou je er nog een halfje bij moeten doen foggy, je staat nu pas op 4 namelijk

Oeps.... even vergeten Indiana!
Dank voor je oplettendheid.
Ik wil ook nog wel even kwijt dat the Beatles altijd de credits kregen voor hun psychedelisch studiowerk maar dit mag je van mij op dezelfde hoogte zetten.
Wat dat betreft maakt onbekend toch wel onbemind hoor.

Die gitaarsolo van Dear Mr. Fantasy

Oei, al die tijd vergeten een berichtje te plaatsen bij deze cult-klassieker.

Gevarieerd album, zowel qua stijlen als qua instrumenten. Het album vormt (mede daardoor) niet zo'n mooi geheel als bij de opvolger het geval is, maar de hoogtepunten zijn op deze plaat ijzersterk. Daarmee doel ik op 'Heaven Is in Your Mind', 'No Face, No Name, No Number' en 'Dear Mr. Fantasy'. Nogal een cliché rijtje, maar toch....

De overige nummers zijn toch net iets minder goed, terwijl op de opvolger het niveau vrij constant is. Deze is dan wel weer wat psychedelischer, wat ook punten oplevert.

Alleen 'Berkshire Poppies' en het begin van 'House For Everyone' doen het album niet veel goed. 'T is dat ik weet wat er nog volgt anders zou ik de cd meteen afzetten. Niet best om zoiets op een album te zetten als je toch serieus genomen wilt worden.

Leuk album, hier en daar toch een beetje gedateerd. Stond in 1987 in OOR's eerste top 100 albums aller tijden ('Plaat van de Eeuw'), zo ben ik 'm destijds op het spoor gekomen.
Een mooie bundeling van talent, maar als Steven Winwood zich er nadrukkelijk mee bemoeit, dan wordt het echt spannend. 'Dear Mr. Fantasy' is natuurlijk een fantastisch nummer. Voor mij geen 'klassieker', maar wel een lekker plaatje om weer eens op te zetten.

Het is eigenlijk een beetje bizar, wat men rond 1967 deed en dacht bij het uitbrengen van een nieuw album.

Een prima cd overigens, ik luister het nog wat vaker voor een uiteindelijke beoordeling.

Maar kijk nu eens naar bovenstaande tracklist. De nummers één tot en met tien betreffen de originele Engelse stereo-uitgave van Mr. Fantasy.

Tracks 11 tot en met 22 is de speciaal voor de VS uitgegeven mono versie. Dus met de Island remasters serie, heb je hier allebei de albums.

Waarom zijn in 1967 die verschillen ooit bedacht? Waarom hebben de Amerikanen in ieder geval de singles Paper sun en Hole in my shoe extra gekregen en de Engelsen niet? Waarom kregen de Engelsen een stereo-album en de Amerikanen een mono versie en bovendien, waarom moest er voor de Amerikanen geschoven worden met de originele volgorde van de nummers?

Wie bedacht dit allemaal en waarom, wat is de achterliggende gedachte? Ik durf maar niet te vragen welke versie we in Nederland bij de platenzaak konden kopen...

Wij hedden hier de UK versie. De amerikaanse platenmij wilde de singles op de LP, dat vond men in de UK geen plan omdat de fans de singles al hadden gekocht. De tracklisting werd nog verder doorelkaar gehusseld omdat tegen de tijd dat de plaat in de US uitgebracht werd Dave Mason de band ( voor de eerste keer ) verlaten had en bijna al zijn nummers er afgeknikkerd werden. Ze staan ook maar als trio op de US hoes ..........

Ja, inderdaad. Utterly simple en I hope I never find you there van de Engelse versie zijn vervangen door Berkshire Poppies en We're a fade you missed this. Had ik nog niet eens gezien.

Maar je zou zeggen dat het album tegelijkertijd in Engeland, de VS en de rest van de wereld zou verschijnen. Was er toen al een reden tot wijzigen rond de verschijningsdatum? En waarom de een mono en de ander stereo?

Bizarre gedachtengang trouwens, de fans hebben de singles al gekocht dus het hoeft niet meer op LP..Met een duur van slechts 34 minuten hadden die zeven minuten extra best gekund.

Tot nu toe moest ik het doen met een hele oude lp. Daarom kende ik sommige bonustracks nog niet en na het beluisteren blijken dat fantastische nummers te zijn. Heaven Is in Your Mind en Giving to You vind ik juweeltjes en de rest is ook van hoog niveau.
Samen met de de bekende hits Paper Sun, Hole in My Shoe en Smiling Phases zijn die bonustracks van heel hoge toegevoegde waarde.

Het is al weer drie jaar geleden, maar ik wil toch nog even inhaken op een bericht van musician hierboven:Was het niet zo dat al eerder uitgebrachte (en door de fans gekochte) singles niet op een latere elpee mochten omdat het als "consumentenbedrog" werd gezien om mensen op die manier twee keer voor hetzelfde nummer te laten betalen? Ik herinner me ook ergens gelezen te hebben dat Lennon en McCartney ernstig teleurgesteld waren toen ze zich plotseling realiseerden dat ze Strawberry fields forever en Penny Lane niet op Sgt Pepper's mochten zetten, want die nummers hadden ze eigenlijk de ruggegraat van dat album willen laten vormen. (Enfin, gelukkig werd dat alsnog wel een aardig plaatje.)
        Ik moet trouwens bekennen dat ik Hole in my shoe heb leren kennen via Neil's heavy concept album (net als Caravans Golf girl overigens). Ook daar vond ik het al een erg leuk nummer, hoewel het achteraf niet veel aan het origineel bleek toe te voegen.

En Traffic omzeilde dat axioma dan weer door een iets andere versie van Giving To You ( de flip van Paper Sun ) op de ozzinele UK LP te zetten. Ik ben dan weer jaaaaren op zoek geweest naar de single omdat ik het gezongen intro daarop een stuk aantrekkelijker vind dat het gescat en de free-form poetry op de LP Versie ( waar we dan wel weer de geweldige kreet: "But I mean jazzzzzzzzz" aan over gehouden hebben )

Ach ja, dat intro, ik kan er wel om lachen, voor mijn geestesoog verschijnen dan altijd meteen David Hemmings en Vanessa Redgrave in Blow-up wanneer die heel serieus naar een jazzplaat gaan zitten luisteren. Maar mijn tolerantie voor dat intro wordt misschien ook wel gevoed door het feit dat het nummer zèlf zo geweldig is...

Maandagmiddag met de psychedelica van Traffic op de bank. Gewoon volume goed instellen en laten gebeuren.
Een verlaat goed voornemen: vaker doen.

U is een bofbips. Maandagmiddag op de bank. Dat moesten meer mensen kunnen doen.

Mozeskriebel dat Hole in my Shoe is toch wel een psychedelisch meesterwerk zeg

Moet toch nog even kwijt dat ik de formulering van titan op 1 maart 2008 nog steeds erg treffend vind: "een echte toverballenplaat" die alle kanten opschiet en steeds weer andere kleuren (en smaken) oplevert. Raar dat een plaat uit de Summer of Love (volgens velen het beste popjaar ooit) hier zo weinig aandacht krijgt.

Omdat ik geboren ben in 1967 heeft de muziek uit dat jaar mijn meer dan gemiddelde aandacht waarbij dit album zeker één van de beste is.
Vooral het titelnummer gooit hoge ogen.

Je redenering snap ik niet, maar in het jaar 1967 zijn (naar mijn smaak) wel heel erg veel goede albums verschenen:
Best Albums of 1967 : Best Ever Albums - besteveralbums.com