menu

Lou Reed - New York (1989)

mijn stem
4,06 (416)
416 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Pop
Label: Sire

  1. Romeo Had Juliette (3:11)
  2. Halloween Parade (3:33)
  3. Dirty Blvd (3:29)
  4. Endless Cycle (4:03)
  5. There Is No Time (3:46)
  6. Last Great American Whale (3:42)
  7. Beginning of a Great Adventure (4:57)
  8. Busload of Faith (4:50)
  9. Sick of You (3:26)
  10. Hold On (3:24)
  11. Good Evening Mr. Waldheim (4:36)
  12. Xmas in February (2:57)
  13. Strawman (5:54)
  14. Dime Store Mystery (5:03)
totale tijdsduur: 56:51
zoeken in:
avatar van Cor
4,5
Cor
1989 was het jaar dat 2 legendes na een lange periode van wat minder spannend werk ineens hun klasse weer toonden: 'Freedom' van Neil Young en dit 'New York' van Lou Reed. Het moest ook wel bijna een plaat over die stad zijn, die Reed inspireerde om zijn kunnen nog eens een keer te tonen. Hij is goed bij stem (het blijft zijn stem) en bromt en knort en murmelt zich door een set strakke songs met veel onderhuidse spanning. Het is geen 'Berlin', maar die maak je maar één keer (mee).

avatar van Madjack71
Cor schreef: ...1989 was het jaar dat 2 legendes na een lange periode van wat minder spannend werk ineens hun klasse weer toonden: 'Freedom' van Neil Young en dit 'New York' van Lou Reed....


Maak er 3 legendes van, want ook Oh Mercy van Bob Dylan uit 1989 is er eentje waarbij zijn klasse weer getoond werd.

avatar van Rudi S
5,0
Mee eens met Madjack, enne de pers was ook behoorlijk blij met wat de drie öudjes plots uit hun mouw schudden".
Ik vind dit overigens een van de allermooiste van Lou.

kistenkuif
Toen dit album uitkwam woonde en werkte ik in die dolle metropool. De niet al te vrolijke atmosfeer van die tijd (Reagan aan de macht met alle gevolgen van dien....) is raak getroffen en de bezongen thema's speelden toen ook echt in de VS. Een fijn en sober geproduceerd en kritisch album van onze bemind stuk sjagrijn. (Blue Mask met gitarist Robert Quine is mijn andere favoriet)

5,0
Dit is een plaat die van de 1e seconde tot de laatste mij heeft gepakt en niet meer los heeft gelaten. De eerste cd die ik grijs heb gelaserd. Ik heb de "New York" -tour destijds in Carre A'dam gezien en dit was 1 van zijn mooiste optredens die ik van hem zag. Top plaat van top songwriter/performer en artiest.

avatar van freakey
4,5
janmons schreef:
Dit is een plaat die van de 1e seconde tot de laatste mij heeft gepakt en niet meer los heeft gelaten. De eerste cd die ik grijs heb gelaserd. Ik heb de "New York" -tour destijds in Carre A'dam gezien en dit was 1 van zijn mooiste optredens die ik van hem zag. Top plaat van top songwriter/performer en artiest.


Herken ik wel, maar Lou Reed - Magic and Loss (1992) vind ik eigenlijk NOG mooier....

Ten tijde van beide platen ook wat hele mooie optredens van Reed gezien....

avatar van GothicBowie
4,5
een van zijn meest onderschatte platen toch, net als inderdaad magic and loss

avatar van Madjack71
New York is m.i. niet onderschat. Het bracht destijds Lou Reed juist weer flink onder de aandacht. Zowel tekstueel als muzikaal is het Reed op zijn best. Denk eerder dat opvolger Magic and Loss meer moeizaam te verteren was, zowel wat onderwerpen betreft als muzikaal.

avatar van Tony
5,0
En daar tussen in zat nog Songs for Drella, waardoor ook weer veel aandacht voor de Velvet Underground was. Lou Reed was hot eind jaren '80 / begin jaren '90 en volkomen, helemaal terecht. Deze opleving (zowel qua aandacht als artistiek) was helaas, maar begrijpelijk, van tijdelijke aard.

avatar van viking1
Mijn favorite lou reed cd.
rauwe gitaren lekkere smerige sound, met de zwoele pratende lou.....heerlijk!
De cd ademd een rokerig bruin underground cafe sfeertje uit.

avatar van Lontanovicolo
5,0
Ook mijn favo van Lou Reed, en zelfs één van mijn favo's totaal. prachtige dynamieken en heerlijke gitaren.

avatar van "H."
4,0
The beginning of a great adventure. Een van eerste albums die ik op cd kocht. Kende Lou natuurlijk van walk on the wild side (een klassieker natuurlijk) Deze CD was voor mij reden om nog eens dieper in het werk van betrokkene te duiken. Interesante artiest met veel gezichten. 4 sterren van mij.

Zorrow
Een van de eerste cd's die ik kocht toen vinyl op de achtergrond begon te raken; inderdaad 1989....

Staan 4 mindere tracks op - hadden ze die weggestreept van de tracklisting, dan was dit album mij zeker 4 sterren waard geweest - of nog een halfje extra.....

avatar van Deranged
5,0
In een lokale platenzaak zei een redelijk psychotische gozer ooit eens tegen mij dat ik dit album moest kopen.

Dus ik zei.

Heb ik al.

avatar van Zuurmatje
Goed verhaal!

avatar van perrospicados
4,0
Met name dat einde...

avatar van EttaJamesBrown
5,0
Episch in zijn eenvoud. Toen New York nog 2 torens had. Een tijdsbeeld met tijdloze trekken.

avatar van davevr
4,5
Ik heb dit pas onlangs opgepikt, en kan niet stoppen met luisteren. Lou reed is zo rond 1976 gestopt met zingen en beginnen vertellen. Opeens doet hij in Romeo and Juliette dan iets dat op zingen lijkt, met een beestige gitaarlijn er onder. Wat is dit? Blues in een soort Reed-iaans universum? Dit is zo goed.

4.5*

avatar van Lontanovicolo
5,0
Transformer, Berlin ook prachtig maar deze heeft mijn voorkeur.

avatar van judgepaddy
5,0
Magic and Loss voor mij maar bovengenoemde natuurlijk ook.

Moffel
1. Berlin.
2. New York.
3. Transformer.

avatar van Cor
4,5
Cor
Moffel schreef:
1. Berlin.
2. New York.
3. Transformer.

Precies! Good pick! En dit 'New York' vind ik beter dan De Banaan (en die is ook best OK)

avatar van ohmusica
4,5
Ik vind dit misschien ook wel het beste album van Lou Reed, zo direct en vol zelfvertrouwen, met een scherpe boodschap, verhalend, croonend, dit alles gedrenkt in een heerlijk smerige losse NY rock&roll sound.
Op de 2020 editie staan alle live nummers in dezelfde volgorde, deed het erg goed op de podia dat is te horen met een inspirerende ome Lou.

avatar van WoNa
4,5
Het was een hele tijd geleden dat ik New York afgespeeld heb. Zoals misschien voor meer mensen was het nieuws dat de plaat een re-release heeft gekregen een reden om hem weer eens af te spelen. De herkennismaking was een uitermate plezierige. Zoals meer mensen hebben aangegeven was New York een terugkeer naar een vorm die Reed lang niet had gehaald, Op 'The Blue Mask' deels en een van mijn favorieten, 'Coney Island Baby' 100%. Daar kon ik mij helemaal in vinden, al vond ik de up tempo nummers veruit de beste op het album.

Wat mijn waardering voor New York heeft verhoogd, is dat eigenlijk alle nummers mij nu goed tot uitzonderlijk goed bevallen. In 2020 ging het album opnieuw voor me open en dat was een verrassing. De harde nummers vind ik nog steeds even goed, maar juist nummers als 'Xmas In February' en 'Dime Store Mystery' vind ik nu ook enorm goed.

Op New York creëert Lou Reed een geluid, waarachter niemand zich kan verschuilen. Ook de songs zelf niet. Zwakke broeders zouden direct door de mand vallen. Of een song nu refereert aan The Velvet Underground of een meer jazzy invulling krijgt, er zit, vrijwel, geen ballast in. Droge drums, zalvende bas en in en uit elkaar meanderende gitaren. Dat is het. Alle songs zijn zo goed dat er geen enkele keer een wens is om naar iets anders te luisteren of gedachten die afdwalen.

Is New York het beste album van Lou Reed? Dat durf ik niet te zeggen. Daarvoor zou ik de andere kandidaten allemaal eens achter elkaar moeten beluisteren. 'The Velvet Underground', 'VU', 'Transformer', 'Lou Reed Live', 'Coney Island Baby', 'Magic and Loss', 'Songs For Drella' en natuurlijk 'New York'. 'The Blue Mask' zit daar niet bij, maar daar staan een paar geweldige nummers op. 'Berlin' is zo donker dat ik daar niet goed naar kan luisteren.

Moest ik ouder worden om het album echt te kunnen waarderen? Het heeft er alle schijn van.

En dan. In 'Sick Of You' figureren Donald Trump, wie kende hem in 1989 in Nederland?, de U.S. president zonder hoofd en Rudy Giuliani. Lou Reed als Nostradamus? Maar ook de tekst van 'Common Ground', is nu zo enorm actueel. De tekst spreekt nu veel meer tegen mij nu dan toen. Dat is redelijk uitzonderlijk.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

avatar van itchy
5,0
Super-recensie, WoNa!

avatar van itchy
5,0
Gezien de actuele gezondheidstoestand van de POTUS is de volgende uitsnede uit Sick Of You wel heel profetisch:

They ordained the Trumps and then he got the mumps
(Mumps = a contagious and infectious viral disease causing swelling of the parotid salivary glands in the face, and a risk of sterility in adult males.)

De volgende zin luidt:

And died being treated at Mt. Sinal

Ik verhoog gelijk naar 5*.

avatar van erwinz
4,5
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lou Reed - New York, Deluxe Edition - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lou Reed - New York, Deluxe Edition
New York van Lou Reed verscheen 31 jaar geleden, maar klinkt na die 31 jaar op de deze week verschenen reissue nog net zo rauw, scherp en urgent als op de dag van de release

Lou Reed zijn beste jaren leken in 1989 achter hem te liggen, tot het album New York verscheen. Op het album bekeek Lou Reed zijn woonplaats en hij zag dat deze er slecht aan toe was. De kritische observaties op het album zijn vlijmscherp en dat geldt ook voor de muziek op het album. Het is muziek zonder opsmuk. Bas, drums en twee gitaren, meer niet, en iedere noot is raak. Het past prachtig bij de uit duizenden herkenbare stem van Lou Reed die zijn teksten zo nu en dan bijna voordraagt. New York is dit jaar alweer 31 jaar oud, maar is deze week prachtig gevangen op een fraaie reissue, die uiteraard de nodige interessante extra’s bevat.

De afgelopen week was natuurlijk de week van de spectaculaire reissue van Sign ‘O’ The Times van Prince, maar er was nog een onbetwiste klassieker die de afgelopen week opnieuw werd uitgebracht in een luxe editie.

Lou Reed maakte in de jaren 70 zijn bekendste albums, maar ook in de eerste helft van de jaren 80 verkeerde de Amerikaanse muzikant nog in een uitstekende vorm. Zijn beste album uit het betreffende decennium was echter het in 1989 verschenen New York, dat ik persoonlijk schaar onder de allerbeste albums van de in 2013 overleden muzikant. New York verscheen na een aantal magere jaren, waarin Lou Reed zijn inspiratie leek verloren, maar het slotakkoord van Lou Reed in de jaren 80 was zeer indrukwekkend.

Op New York bezingt Lou Reed het wel en wee van zijn woonplaats New York en bekijkt hij zijn thuisbasis met een zeer kritische blik. De Amerikaanse metropool verkeerde aan het eind van de jaren 80 in een deplorabele staat. Acht jaar Reaganomics had een kleine elite in de stad grote rijkdom gebracht, maar een veel grotere groep werd getroffen door zware armoede. Of het nog niet erg genoeg was werd de stad ook zwaar getroffen door de AIDS-epidemie, die aan het eind van de jaren 80 dood en verderf zaaide en verder had de stad absoluut een drugsprobleem en te maken met een onevenredige hoeveelheid criminaliteit en geweld.

Het maakt van New York een aardedonker album, maar ook een album waarop Lou Reed als een waar protestzanger misstanden aan de kaak stelt, waarbij de Amerikaanse muzikant zich overigens niet beperkt tot New York, maar ook de Amerikaanse politiek van dat moment fileert. Lou Reed doet dat in prachtige teksten die het lezen meer dan waard zijn. In deze teksten duikt ook de familie Trump op, maar Lou Reed kon onmogelijk vermoeden hoeveel ellende een lid van deze familie drie decennia later nog zou veroorzaken. Het zijn teksten die zich deels in een compleet andere tijd afspelen, maar zo nu en dan blijkt New York nog verrassend actueel.

New York is een album zonder veel opsmuk. Het is een album met een lekker rauw gitaargeluid, dat prachtig combineert met de uit duizenden herkenbare en bijna gesproken zang van Lou Reed, die in de wat meer gezongen passages ook zeker aan Bob Dylan doet denken en de woorden steeds vol venijn uit spuugt.

De Amerikaanse muzikant speelde op New York met een nieuwe band, bestaande uit gitarist Mike Rathke, bassist Rob Wasserman en drummer Fred Maher, en dat pakt geweldig uit. De band speelt rauw en betrekkelijk sober, maar de ritmesectie is uitstekend, terwijl de gitarist prachtig ruw speelt hier en daar los mag gaan in wat meer blues-georiënteerd gitaarspel. Oud The Velvet Undergound maatje Moe Tucker draagt tenslotte nog wat extra percussie bij.Het levert een serie songs op waar de urgentie in 1989 van af spatte en wat mij betreft is dat 31 jaar later nog steeds zo.

Het originele album klinkt prachtig in de deze week verschenen luxe editie en uiteraard biedt deze editie het nodige bonusmateriaal. Allereerst is er een integrale live-versie van het album uit 1989 en hierna komen nog de nodige ruwe versies van de songs van New York voorbij, die goed laten horen hoe de songs in hun meest elementaire vorm klinken. Het is misschien niet zo’n schatkist als de reissue van Prince deze week, maar ook New York van Lou Reed mag best ontdekt worden door een nieuwe generatie muziekliefhebbers. Erwin Zijleman

avatar van Lost
4,0
Geen weer om een hond buiten te laten... Corona die de pan uitswingt...
perfecte tijd om het rauwe New York nog eens te beluisteren... Blijft een machtig tijdsdocument...

Gast
geplaatst: vandaag om 17:06 uur

geplaatst: vandaag om 17:06 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.