Lou Reed - New York (1989)

zeker eens beluisteren indien liefhebber. Enkel echte rocknummers op lou reeds old fashioned way.

Strawman

de eerste in de come back van ome lou in the nineties, meesterwerk en de beste tekstschrijver met dylan, kronieken van new york, klassieker , verplichte stuff voor iedere rockfan

Leuke plaat. 3,5

Nou, kocht 'm toentertijd en heeft me nooit helemaal kunnen pakken. Slechts enkele nummers (Romeo and Juliette, Dirty Blvd, Last Great American Whale) moeite waard, maar verder te doorsnee, met alle respect voor Rocker-Reed.
Misschien ben ik wel geen rocker...Berlin vind ik bv. weer wel te pruimen.

Ik geef impuls hiier gelijk, de nummers die je noemt zijn natuurlijk wel heel goed, de rest is minder, maar door de sterke songs ( weliswaar beperkt ) toch een 4 . Een plaat kan niet altijd van begin tot eind goed zijn

Heel erg goed Lou Reed album. Gezien in de tijds-context komt die na een reeks mindere albums & vooral daardoor is dit een erg goed album. Maar bevat ook zeer goeie nummers uiteraard. Eigenlijk moeilijk om hier een favoriet uit te kiezen: 4

Mijn favoriete lou reed album..
Bijna allemaal prachtige nummers.
Strawman mijn favoriet.
Fantastische gitarist deed mee op dit album (naam even kwijt)

Ja, zoals alle andere he. Romeo en Juliette ook orgineel gebracht: 'romeo, romeo wherefor art thou romeo? ... '
Een van de betere: Dirty boulevard.
En we maken kennis met Reed en blues in 'beginning of a great adventure'.
Het zit in mijn bibliotheek.

Staan wel een paar heel erg foute rocknummers op deze plaat, maar de gehele sfeer is wel aangenaam en de teksten natuurlijk ook zeer sterk.

Welke nummers bedoel je dan, Kaaasgaaf?

mike rathke. klinkt inderdaad goed.

Voor mij Lou Reed's laatste degelijke album; Niet zo goed als Transformer, maar het heeft zijn momenten;
Romeo Had Juliette natuurlijk, een sterke opener !
Halloween Parade, Dirty Boulevard, Beginning of a Great Adventure...
Na dit album vind ik dat hij er flink zijn broek aan veegde, zijn albums werden saaier en saaier, hij doet geen beetje moeite meer om het nog wat muzikaal te maken, puur gewauwel en geneuzel !

Maar hier lukt het hem wel nog ! 3.5 ster *** 1/2

Ik ben een groot Reed-fan, maar ik vind dit echt een overschat album. Ik denk dat hij zo gewaardeerd wordt omdat hij z'n sound min of meer weer heeft teruggevonden, na een aantal foute jaren '80 producties. Ook de teksten zijn dik in orde. Maar de songs zijn best wel zwak, een blije uitzondering als Dirty Blvd daargelaten. Maar een nummer als There Is No Time vind ik echt vreselijk!

'it needs a busload of faith to get by'..........tijdloos album dus van een grootheid in de pop-historie die inderdaad niet kan zingen maar geweldige nummers schrijft en zo ook nog eens geniaal muzikaal in elkaar steekt!

dit is idd een goed album

zeer goed => 3.5 stars

zeer goed < > 3,5

Ik heb 4.5**** 1/2 gegeven, het is en prachtige plaat

het is zeker een goede plaat

niet zijn beste natuurlijk => 3.5

ben het niet eens met de vaker gehoorde stelling dat Reed met new York zijn eerste goeie album afleverde sinds zowat Berlin. In de jaren 80 verschenen er drie die er allemaal mogen zijn, al stonden er geen grote hits op. Maar het werk werd wel persoonlijker, intiemer en de op een paar mindere na zijn de meeste songs dik okeee

Mijn meest favoriete Lou Reed-album van de jaren 70 is 'Transformer' en voor de jaren 80 is het dit fantastische album 'New York'.

Wablief? Shock-Herror ! Ik schreef nog niets over dit top-album klaarblijkelijk? Wat een onrecht! En dat dan nog voor een van de pronkstukken uit mijn toch al niet meer zo bescheiden muziekcollectie, tevens een van Reed's beste albums !

Toen het album in 1989 uitkwam, moest ik, na het horen van een aantal tracks in het programma "Domino" (deel 1, met Arnold Rypens, klassiek rock - in deel 2 deed Lux Janssen zijn ding met alternatieve stuff...), was het snel beslist: dit album zou en moèst ik hebben.. En dat was dus nog voor de single "Dirty Blvd." het zo goed begon te doen...
Met mijn zakgeld naar de platenwinkel.. trots met mijn exemplaar naar huis, de plaat uit de hoes, op de draaitafel, terwijl al eens gretige het dikke lyric-sheet erbijnemen, 'amai, in verschillende talen vertaald! (mja, niet in het Nederlands)'... en LP opzetten..;

"Romeo and Juliette"... Yearh! Meteen een topsong om mee te openen.. het kon niet meer fout gaan...

"Halloween Parade".. "Dirty Blvd.", de geniale single, met al even geniale lyrics... volgen... En dan "Endless Cycle"... weerom enorm sterk, en net zoals bij veel verhalen die verteld worden over/ op "New York": 'slik!'...

"There Is No Time", "Busload Of Faith" en "Strawman" zijn de stevigere, maar zekere niet vrijblijvende, rockers van het album.... Met een "There is No Time" dat muzikaal af en toe aan de hoogdagen van The Velvet Underground doet denken, en een gewoon goede rocksong 'pur sang'... " "Busload of Faith" is nog zo'n fantastische rocksong.... en dan hebben we dus "Strawman" met in your face lyrics...
Drie hoogtepunten met niet alleen prima lyrics, maar ook heerlijk gitaarspel van zowel Reed als Mike Rathke !!! Wow..

Maar vergeten we zeer zeker niet de ongeloofelijke goede songs die "Sick of You" (the president's dead, nobody can find his head, it's been missing now for weeks), het erg pakkende "Xmas in February" en.... natuurlijk de duidelijke hatesong/aanklacht over/geadresseerd aan Kurt Waldheim, dan president van Oostenrijk (van 1986-1992) en in opspraak omwille van diens verzwegen Nazi-verleden, maar even goed een boodschap aan het adres van VS-presidentskandidaat Jesse Jackson...

"Hold On" is best ook wel weer niet vrijblijvend, en een goede song... overall..

Maar, ook een heel mooie wijze om het album af te sluiten, zeg maar gerust in Mineur, de ode aan Andy Warhol, "Dime Store Mystery" (als ondertitel 'To Andy-Honey'). En voorbode voor het project dat later zou volgen, samen met John Cale "Songs For Drella"...

Het jazzy "Beginning of a great adventure" is gewoon "leuk", maar niet onvergetelijk wat mij betreft...

Op "New York", vertelt Lou Reed, 58 minuten lang verhalen uit New York en de wereld, en zijn visie daarop. Het resultaat mag er zeker zijn en ik kan deze plaat dan ook zonder blikken of blozen een 5 geven. Wat zeg ik: plaat? De LP - en dat is niet gelogen, was letterlijk zodanig versleten dat ik een paar jaar geleden wel moest overgaan tot de aanschaf van de CD-versie. En ook wel omdat het makkelijker was natuurlijk om dit prachtalbum op CD te hebben... !!

Het was een tijdje geleden dat ik de CD nog had opgezet, en nu ik terug van dit meesterwerkje aan het genieten ben, weet ik ook dat mijn mening sinds het album uitkwam (en ik het toen grijsdraaide) niet veranderd is: een fantastische plaat met een Lou Reed in topform...

Het zal u dan ook niet verbazen dat dit mijn favoriete Lou Reed-album is, op de hielen gevolgd door dat verhaal van die andere stad: "Berlin" en "Transformer"...

Helaas, als ik "Songs For Drella" - die ik ook heel sterk vind - niet meereken, heeft Lou dit meesterwerkje niet meer overtroffen, "Magic & Loss" had natuurlijk wel zijn momenten, en "Set The Twilight Reeling" vond ik wel een degelijk rock-album, maar "The Raven" vond ik ronduit vervelend, en "Exstacy" het zwakkere broertje van "Set the Twilight..;"

Geweldige album,geen enkele tegenvaller.

jaja, een redelijke verrassing toen ik dit vanavond hoorde, ik dacht na Berlin wel het meest essentiele werk van de beste man gehad te hebben, maar in mijn onwetende ogen is dit even goed

vooral de opener is een mooi staaltje muziekkunst

Voor mij zo'n beetje zijn laatste degelijke plaat, voor hij helemaal een neuzelaar en brabbelaar werd... ik bedoel de platen die hierna komen zijn gewoon niet door te komen; ronduit saai, geen songs die blijven hangen...
Hier lukt hem hem wel nog om hier en daar een muzikale vuist te maken, met Romeo Had Juliette, Dirty Bld, There is No Time bijvoorbeeld, de rest vind ik ook alweer naar geneuzel en gezaag neigend, ik heb het, een paar flinke uitzonderingen te ba gesproken (Berlin, Transformer, Coney Island Baby) nooit zo uitgesproken voor Lou Reed gehad; Maar hij heeft zo zijn momenten, deze plaat kan er zeker mee door;

***1/2

Heel goede plaat en ook met duidelijke politieke statements in zijn teksten over kriminaliteit, AIDS, Jesse Jackson, Kurt Waldheim en pope Johannes Paul II.

Wat die teksten betreft kan ik je geheel volgen, maar rock moet ook nog een beetje muzikaal interessant zijn, rock moet rollen, en dat doet Lou te weinig naar mijn zin, maar kijk, elk zijne meug, nietwaar?

Het beste album van Lou Reed in de jaren '80, waarin hij de schaduwkanten van zijn geliefde stad New York belicht en kritiek uit op de politieke toestand in de wereld in dat tijdperk, gegoten in vrij simpele maar degelijke rock'n roll-songs. Muzikaal is dat misschien niet zo opwindend, en Lou Reed is nu eenmaal geen begenadigde zanger, maar tekstueel is dat des te meer zoals Lou Reed in zijn beste dagen. Bovendien is zijn gitaarwerk ronduit schitterend.
Beste songs hierop vind ik : "Romeo Had Juliette", "Dirty Blvd" en "There Is No Time".

1 van de betere Lou Reed albums.Lekker ongepolijst,donkere visie en een ruwe produktie.
Zo hoor ik hem het liefst.Inderdaad jammer dat de constante lijn nadien weer ontbreekt.maar evenals een Neil Young doet Lou wat hij zelf wil.Dat moeten we maar respecteren.New York is een plaat om te koesteren.En zijn visie op dit album is van tijdloze aard.

Ik sluit aan bij Bikkel daar waar hij de plaat ongepolijst, donker en ruw vindt. Ik vind het botte geluid van deze plaat ook te gek. Ik verbaas mij er elke keer weer over dat Transformer en dit plaatwerk van dezelfde maker zijn omdat het geluid ervan mijlenver uit elkaar liggen.