The Mothers of Invention - We're Only in It for the Money (1968)

Vanwege de teksten wel grappig dit, maar ik vind veel solo-werk van Zappa muzikaal toch een stuk hoogstaander en interessanter (en bij dat werk valt over de humor in de teksten vaak ook niet te klagen).
Kan hier niet meer dan een 3* aan kwijt.

“Hi, boys & girls, I'm Jimmy Carl Black, and I'm the Indian of the group.”

Toch eventjes lachen met deze (alternatieve) hoes van dit derde album in mijn Zappa trip vol met politieke satire. Ik vermoed dat deze keer de hippies aan de beurt komen. Muzikaal vind ik het redelijk, niet meer dan dat. Als conceptalbum kan ik bepaalde stukken matig waarderen (Telephone Converstation, Hot Poop, Nasal Retentive Calliope Music, The Chrome Plated Megaphone of Destiny), echt memorabele songs ontdek ik ook niet hoewel het lachen is met een aantal teksten, die hippies toch. Flower Punk is grappig en muzikaal geïnspireerd door Hey Joe. Hierop onthoud ik vooral Let's Make The Water Turn Black. Iets te raar en experimenteel voor mij. Bizar zelfs.

Dit album heb ik vroeger een paar keer gehoord. Vermoedelijk door het fragmentarische karakter van dit album - veel korte zinnetjes, geluidseffecten, korte muzikale fragmenten die elkaar afwisselen - niet gekocht.
Mijn broer kocht Uncle Meat op LP in 1969 en hebben we samen wel grijs gedraaid.
Gek nu ik dit album (op CD met de identieke LP hoes en op Zappa Records uitgebracht) een paar keer heb beluister, hoor ik dezelfde muzikale grapjes, geluidsversierselen en superkorte vocalen. Maar ook de uitstekende songs!
Mom And Dad, een indroevige song lijkt met vooruitziende blik, op de gebeurtenis die Crosby, Stills, Nash & Young inspireerde om het indringende nummer Ohio te maken nav het geweld door de National Guard tegen de Vietnamoorlog demonstranten, te zijn geschreven.
BowTie Daddy, een grappige vaudeville song
Absolutely Free, met een prachtig intro op een concertpiano, Suzy Creamcheese en waarin de hippiecultuur wordt becommentarieerd.
Flower Punk uptempo song met licht sarcastische satire op de hippie popscene,
Nasal Retentive Calliope Music mooie geluidseffecten dat gaande weg in antieke rock and roll song verandert en direct afgebroken, gaat naadloos over in Let's Make the Water Turn Black waarin puber humor ala Dumb and Dumber wordt beschreven, muziek en tekst lopen als een trein en als laatste zou ik graag de The Idiot Bastard Son willen noemen. Een idoteske ballade.
O ja in Lonely Little Girl hoor je een fijne rockgitaar riff, mocht van mij wel ff doorgaan, maar ja zo is Zappa natuurlijk niet.
Take Your Clothes Off When You Dance rock en doowob door elkaar en met een prettig chaotisch einde. Geen moeite teveel om de hippies nog even te karakteriseren.
Mother People is vocaal een kunststukje met een mooi georkestreerd middenstuk zoals alleen Zappa dat doet en kan.
The Chrome Plated Megaphone of Destiny begint met een fijne piano improvisatie en wordt gaande weg een experimenteel muziekstuk met veel geluidsfragmenten en band intermezzo's met een uitstervend piano slotakkoord, zodat je enigszins van je stuk gebracht op je stoel blijft zitten.
Kortom, wat een prachtig verrassend album.

Het loont de moeite om van de songs de tekst erbij te pakken.

Maar wat waren de Mothers toch uitstekende muzikanten. Bemerk ik, verdorie, 50 jaar later!!
Op Uncle Meat blijken ze dit kunststukje te kunnen herhalen.
Van mij krijgt dit album (ook) 5 sterren.

Onder alle satire zit wel een verdomd geniaal portie muziek verscholen. Luister bijvoorbeeld maar eens naar het duo Let’s Make the Water Turn Black / Harry, You’re a Beast op het album Make a Jazz Noise Here. Maar ik ben het met je eens dat de satire hier soms te veel de overhand neemt. En soms wat te makkelijk en/of flauw is.