menu

Van der Graaf Generator - The Least We Can Do Is Wave to Each Other (1970)

mijn stem
3,79 (73)
73 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EMI

  1. Darkness (11 / 11) (7:27)
  2. Refugees (6:22)
  3. White Hammer (8:15)
  4. Whatever Would Robert Have Said? (6:07)
  5. Out of My Book (4:07)
  6. After the Flood (11:28)
  7. Boat of Millions of Years * (3:50)
  8. Refugees [Single Version] * (5:24)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 43:46 (53:00)
zoeken in:
avatar van musicfriek
Ik ken het nummer Refugees, echt een waar juweel, hoe is de rest van dit album eigenlijk?

avatar van axel33
4,0
*Stapt op zeepkist*
'Refugees' is inderdaad een heel mooi nummer, maar 't is niet representatief voor de stijl van de band. Albumopener 'Darkness (11/11)' komt daar dichter in de buurt, duistere rock met intense zang en een 'progressive' touch. Maar in tegenstelling tot de meer naar klassieke vormen refererende 'typische' progressive rock, is VdGG's stijl meer gebaseerd op een enigszins improviserende invuling van de arrangementen die meer naar jazz neigt (hoewel 't geen jazz is). Wel is het (Hammond-)orgel vaak prominent aanwezig, maar ontbreekt de electrische leadgitaar. Daarvoor in de plaats komt de saxofoon, of liever TWEE.... gespeeld door één man! Verder is VdGG veel minder gericht op het etaleren van enkel virtuositeit - iets waar zo'n beetje alle andere progressive bands zich bijna constant aan bezondigen - en meer op de totaalvorm, die qua ambitie weer wel vergelijkbaar is met progressive.

Maar om even terug te komen op dit album, het is een mooi voorbeeld van hun vroege stijl en meer dan de moeite waard. Ze zouden zich echter nog ontwikkelen, wat uitmondde in Pawn Hearts (1971), het beste album uit hun vroege periode (met name door het verbluffende 23 minuten-durende 'A Plague Of Lighthouse Keepers'). Maar pas vier jaar leter bereikten ze wat mij betreft hun échte hoogtepunt, toen ze met een afgeslankte en meer gefocuste sound een verpletterende comeback maakten met het 4 nummers tellende Godbluff en een half jaar later (!) met het al bijna even sterke Still Life. Daarna werd het, op een paar goede losse nummers na, wat minder en hield de band al gauw op te bestaan. Ze zijn echter onlangs weer bij elkaar gekomen en brengen eind april een splinternieuwe CD getiteld Present uit, gevolgd door geremasterde versies van de complete back-catalogue, die zonder twijfel een flinke verbetering zullen zijn op de middelmatig klinkende eerste uitgaven die nog stammen uit de relatieve beginperiode van de CD toen de meeste dingen zonder enige revisie op de glimmende schijfjes werden geschoven. Dus nog even wachten met eventuele aanschaf, it'll be worth it!
*Stapt van zeepkist*

avatar van thyson
3,5
Deze week twee Van Der Graafs gekocht. Pawn Hearts van hen was het beste luistervoer sinds maanden dus dacht ik mijn collectie wat uit te breiden. The Least We Can Do... vult na enkele luisterbeurten de verwachtingen in, maar ook niet meer dan dat.
Vergeleken met het verbluffende Pawn Hearts is deze meer mellow, minder dreigend en minder complex. Maar ja, dan kijk ik naar het bouwjaar van dit album en moet ik toch weer constateren dat Hammill en co verdorie een bende getalenteerde lefgozers waren.
Mijn tweede aankoop - Godbluff - moet me meer liggen na één keer te hebben gehoord. Godbluff's the stuff? I hope so...

avatar van schizodeclown
4,5
Qua stijl doet dit me een beetje denken aan Kate Bush's Lionheart,een beetje kitscherig,maar anders natuurlijk.
Op het eind van White Hammer heeft dat stukje wel veel weg van het nummer Pornography van The Cure,maar goed dat zijn maar allemaal vergelijkingen.
Af en toe is het een beetje eentonig voor Van der Graaf begrippen,maar alsnog een klein pareltje met Refugees als hoogtepunt 4*.

Davez
Een album met verschillende thema's: liefde, einde van de wereld, racisme,heksenrij en meer. Dat geeft ook behoorlijk wat verschillende ritmes en stijlen weer op het album, soms lieflijk soms beangstigend maar steeds intens.

After the flood vind ik het minst geslaagd, ik geraak nooit in de stemming voor het nummer. Het beste is Refugees.

3.5*

avatar van kaztor
4,5
De band klinkt bij vlagen nog wat zoekende op deze plaat, maar op het grootste gedeelte lijken ze het gevonden te hebben. Zoekende in de zin dat de muziek op sommige momenten -en hier trek ik m'n kogelvrij vest aan- lichtelijk 'poppy' klinkt en vindende in de zin dat de brute kwaliteiten van de bandleden zich, vooral in de meer epische nummers, manifesteren. Hier en daar krijgen we al flinke jazzy klappen voor de kanis te verduren en het einde van White Hammer laat Black Sabbath het zonder maar enige vorm van moeite in hun broek doen. Superplaat van een superband!!!

Aquila
Samen met Van der Graaf Generator - H to He Who Am the Only One (1970) veel gedraaid de afgelopen tijd. Daar waar het begin vaak de meeste aandacht opeiste is het relatief rustige buitenbeentje (want: kort) Out Of My Book ineens omhoog geschoten in mijn lijst van favoriete VDGG-songs.

avatar van aarrtentonny
5,0
Vanaf het dreigende Darkness (11/11) tot en met het weergaloze After The Flood (wat en nummer!!) genieten.

avatar van crosskip
4,0
Dat einde van White Hammer, pure doom. Alsof Tony Iommi achter het orgel staat _0_ Verder is het weer een weergaloos album van deze band die toch langzaam aan het uitgroeien is tot mijn favoriete 70s progrock band.

avatar van IntoMusic
4,0
Geweldig album in een wat gelijkmatige toon dan het andere album uit 1970, die ik minder toegankelijker vind. Vooral het middengedeelte - White hammer t/m Out of my book - is van hoge kwaliteit.

Linus Van Pelt
Prog-rock voor de post-punk generatie, samen met vroege pink floyd altijd een band geweest die ook door de punk generatie geliefd was van de prog-rock. Donker, bezwerend en vooral rauw(die saxofoon in Darkness (11/11) ), ik ken maar weinig prog platen(naast godbluff en een handje vol king crimson) die zo geweldige sfeer kunnen neerzetten.

Misterfool
The Least We Can Do Is Wave To Each Other.

“The Least We Can do”, mag dan wel niet het debuut van deze band zijn, het is wel het album waar Van Der Graaf Generator hun kenmerkende geluid vestigde. Een stuk logger en minder gedetailleerd dan het latere werk, maar het begin is er. Gek genoeg draagt dat juist bij aan de charme van dit album. Enkele nummers op dit album doen mij zelfs denken aan de psychedelische hardrock die in schwung was eind jaren 60/begin jaren 70.
-
Al vanaf de eerste tonen is het verhoogde zelfvertrouwen van de heren te horen. Hier stapt Hammill als een soort onheilsprofeet naar voren. De vocalen en bijbehoorde teksten zijn op momenten zo theatraal dat kitscherigheid op de loer ligt. De grens wordt echter nooit overschreden. Als VDGG een meeschreeuwnummer heeft dan is het Darkness 11/11 wel.
-
Refugees is dan weer een bijzonder liefelijk en nostalgisch nummer, wat voor deze band nogal een rariteit is. Niet dat het iets deert! Dit nummer hoort namelijk zeker bij mijn favoriete nummers van Peter Hammill en maten. De fluitpartijen zorgen voor een pastorale sfeer.
-
White Hammer opent met een marsachtig ritme. Een redelijk interessant hardrocknummer lijkt te volgen. Het venijn zit’m echter in de staart. Op de laatste twee minuten van dit nummer geeft VDGG zelfs Black Sabbath nog een trap voor de kont. Een twee minuten lange slooptocht die indruk maakt! Dat de band hier nog lekker log is, helpt daarbij zeker mee!
-
Whatever Robert Would Have Said moest even op mij inwerken. Gek want vanaf het intro zit het tempo er gelijk lekker in. Halverwege volgt er zelfs een heerlijk jazzy, zoekend tussenstuk. Desondanks is dit toch wel een van de minder sprekende nummers op dit album. Het nummer mist net dat beetje magie.
-
Out of My Book vind ik ronduit slecht. Het nummer is mij veel te schetsmatig. Dat wil zeggen, het nummer is gewoonweg bijzonder slecht opgebouwd. Het is ook een van de weinige composities waar Hammill zich bezondigd aan overdadige potsierlijkheid. Dit is flauwe, koude drap, die ook nog eens extra hard afsteekt omdat de band op dit album wel degelijk pittige gerechten weet te bereiden.
-
Een nummer waarbij de wereld door een soort van zondvloed ten onder gaat? Kan het nog actueler met de klimaatveranderingsperikelen tegenwoordig . After the flood is het meest chaotische nummer op dit album; het heeft het geluid van Pawn Hearts al in het vizier. Alle geluidseffecten worden uit de kast getrokken; inclusief vervormde vocalen . Als op het eind het hoofdthema weer wordt ingezet, maakt kippenvel mij toch enigszins meester. Wat een nummer!
-
Op de volgende albums zuiden ze deze welhaast apocalyptische rockmuziek verder uitwerken. De jazzinvloeden die je hier en daar hoort ( o.a bij after the flood) worden nog verder doorgetrokken. Het fundament is echter al, zeer naar mijn tevredenheid, gelegd. Ik twijfel bij dit album tussen 3.5* en 4*. Er staat een slecht nummer op dit album en de band kan (nog) beter, maar amai dit is bepaald niet misselijk.

avatar van Rudi S
4,0
Misterfool schreef:

-

-
[i]Refugees
Dit nummer hoort namelijk zeker bij mijn favoriete nummers van Peter Hammill en maten.
-

+1

Gast
geplaatst: vandaag om 00:55 uur

geplaatst: vandaag om 00:55 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.