Body Count - Body Count (1992)

Heb dit album een paar weken geleden voor het eerst weer uit de kast getrokken. Was er niet zeker van of het me nog wel zou bekoren, zeker ook gezien de negatieve reacties hier, maar dat viel me reuze mee. De muziek is prima in orde: metal in de stijl van tijdgenoten Suicidal Tendencies, met fijne solo's en grappige skits tussendoor. Verder eist Ice T natuurlijk alle aandacht op en dat gaat hem goed af. De rapper geeft, zoals gebruikelijk, een scherpe blik op de (Amerikaanse) samenleving, uiteraard met een knipoog en een flinke dosis sarcasme. Het resultaat is misschien niet hoogstaand, maar wel uiterst amusant en moeilijk te weerstaan. Althans, voor mij dan.

Dit heb ik altijd al een heerlijk harde plaat gevonden. Lekker!
Beetje treurige hoes, maar ach. Goede herinneringen aan deze muziek...

Favorieten zijn "Body Count's In The House" en "There Goes The Neighborhood"...

Je moet imo toch wel een enorme zuurpruim zijn wil je de moeite nemen om hier te gaan klagen over simpele en kinderachtige teksten.

Vind zelf de benadering in een track als KKK bitch weer eens wat anders dan te lopen klagen over discriminatie. Gewoon vol in de aanval op een leuke, creatieve manier. Momma's gotta Die Tonight lijkt Eminem aangezet te hebben tot het schrijven van Kim en tracks 2,4 en 15 zijn leuke anthems. Na dit album 1 keer geluisterd te hebben, weet je in ieder geval voor altijd wie het zijn.

There Goes The Neighborhood en The Winner Loses hoor ik toch echt als klassiekers en Evil Dick is zo slecht dat het gewoon heel goed is. Al met al uitstekend album en leuk dat ze in Nederland de zalen nog steeds vol krijgen. Halfje erbij.

Had deze al jaren niet meer gedraaid maar doordat de laatste twee Body count toch echt goed waren heb ik deze ook maar weer eens uit de kast getrokken.Muzikaal klinkt het nu (en toen natuurlijk ook al) allemaal behoorlijk simplistisch maar door de wel erg dik aangezette teksten wordt het allemaal wel erg vermakelijk.Het titelnummer kwam ook al voor op Ice T's O.G. Original gangster en samen met KKK Bitch,The Winner Loses,There Goes the Neighborhood en het inmiddels verwijderde Copkiller zijn dat de enige nummers die tegenwoordig nog goed overeind blijven.
Van de rest van het album is nu de glans wel behoorlijk af,maar als je er met de juiste instelling naar luistert is wel allemaal nog erg plezierig en zelfs komisch.Ice T zal het allemaal wel niet zo serieus bedoelt hebben en daardoor is het vooral lachen geblazen als hij zijn 'over-de-top' teksten de speakers uit zingt/rapt.
Blijft toch een erg amusante combinatie van Hiphop en Metal.

Een combinatie van metal en rap dat in de meeste gevallen hervalt tot nu-metal, maar hier duidelijk metal blijft waarin gewoon gerapt wordt. Heerlijk hard, al is het soms wat gedateerd. Ook wel een buitenbeentje dat uiteindelijk de mix van de 2 genres al in 1992 deed. Body Count was zijn tijd vooruit en het album is ook niet slecht.