Van der Graaf Generator - Still Life (1976)

Mag ik mij bij de 5*-stemmers voegen? Heb net al mijn oude VDGG cd-transfers ingeruild voor de 2005 remasters en wát een verbetering bij dit album! Ik moet axel33 wel gelijk geven dat de Godbluff-remaster minder klinkt, zelfs wat verdovend werkt. Aansluitend bij Jumperjack: ik vind het genre ook absoluut niet te pruimen, maar VDGG is de enige waarnaar ik dus juist wél kan luisteren. Sterker nog, dat vind ik dan ook meteen absoluut briljant!

Overigens ben ik het ook eens met citizen en vind ik Still Life (i.t.t. de meesten geloof ik) nét een tikje beter dan Godbluff en World Record. Nét wat intenser, gevarieerder, extremer...

Mooi album van VDGG, vind het laatste nummer (niet gog) wel wat saai, maar dat kan ook aan mij liggen. Verder zeer mooi album!

Eerste drie nummers zijn perfect, daarna zakt het voor mij wat in. Maar dat zal komen omdat je bij de eerste drie zo verwent ben. Daarom van 4 naar 5 sterren!

Deze cd heb ik nu een paar dagen en ik merk dat dit heel best een groeier kan zijn. Het grijpt me niet meteen naar de keel als Godbluff en H To He, vooralsnog. Ik vind het zeker niet slecht maar het valt nog wat moeilijk te plaatsen. Het geeft zich niet snel prijs.

Geef het inderdaad wel de tijd. Dit album is echt een groeier. Ik had dat vooral met Godbluff, maar ondertussen vind ik dat een van de beste...

My Room vind ik sowieso al geslaagd, La Rossa begint ook al goed te komen. Voor de andere nummers heb ik wat meer tijd nodig, denk ik.

Kaztor, zo kom ik je tegen bij Zappa, dan weer bij Hammill en consorten!
Gewoon blijven draaien dus, komt allemaal goed...

En zo ga ik naar een 4 voor deze plaat. Het is een nogal statisch geheel, maar nu gaan er toch meer stukjes op hun plek vallen. Een gevoel van drama overheerst hier, lijkt me, en daarom is het niet bepaald toegankelijk. Maar des te vaker je het hoort, des te meer schoonheid komt er vrij.

Na het fantastische Godbluff in 1975 kwam Van Der Graaf Generator slechts een jaar later met dit album dat ik toch wel tot hun beste ooit reken. Met Godbluff werd al een totaal nieuwe (betere) koers ingeslagen en hier borduren ze daar op voort. Zowel de composities als de teksten zijn een stuk serieuzer geworden en Peter Hammill begint zich hier echt te ontvouwen tot het poetische genie dat hij vandaag de dag is.

Het album begint met een van de band's beste nummers ooit, ''Pilgrims''. Een nummer over de kracht eenzaamheid en over hoe je er als mens uiteindelijk toch wel alleen voor staat."I climb through the evening, alive and believing in time we shall all know our goals..." ''unknown in our purpose, alone, but not worthless,''

Daarna opent Hammill op zeer cynische wijze de aanval op het huwelijk en de manier waarop het in de maatschappij staat in het geniale titelnummer. Een onheilspellend nummer dat heel rustig begint met bijna geen instrumentatie maar bij het derde couplet losbarst. "Take away the threat of death and all you're left with is a round of make-believe..." Duidelijk een nummer dat geinspireerd is door een verbroken relatie van Hammill zelf. Verbroken liefdes zou vanaf hier een terugkerend thema worden in zijn gehele carriere.

Met ''La Rossa'' breekt de hel helemaal los. Hier gaat Hammill met zijn stem voluit en laat hij zien ook nog eens een zeer veelzijdig zanger te zijn die zo ongeveer alle kanten op kan met zijn stem. Wederom een zeer cryptische tekst die wederom lijkt te verwijzen naar Peter Hammill's verloren liefde. Hammill schreeuwt het uit over de metaforische ''organ monkey'' terwijl op de achtergrond heel toepasselijk een zeer onheilspellende orgel speelt.

Daarna een moment van rust met ''My Room (Waiting for Wonderland)''. Muzikaal gaat het er allemaal wat rustiger aantoe. Piano en saxofoon spelen rustig terwijl Hammill zijn tekst zingt die wederom lijkt te verwijzen naar zijn verloren liefde. Dit keer ontbreekt de woede van eerdere nummers en laat Hammill zich vooral leiden door verdriet en onbegrip. ''How could you let it happen? Dreams, hopes and promises, fragments out of time, all of these things have been spoken. Still you don't understand how it feels when I'm waiting for them to be broken.''

Met het laatste nummer gooit Hammill het over een compleet andere boeg. Met ''Childlike Faith in Childhood's End'' trekt Hammill ons hele bestaan in twijfel, en dat toch wel op geniale wijze. Het is een zeer filosofisch nummer. Hammill's tekst zoekt naar antwoorden waarvan hij weet dat hij ze toch niet zal vinden, wat heeft dit hele gedoe nou eigenlijk uberhaupt voor zin vraagt Hammill zich af. En waar leid het naartoe? ''in light more mundane, thought rattles round my brain: we live, we die...and yet?''

Conclusie:

Een briljant werk en voor mij het beste wat Van Der Graaf Generator ooit heeft uitgebracht. Het is absoluut geen makkelijke zit en de gemiddelde luisteraar zal zich er geen raad mee weten. Dit soort muziek is een ''acquired taste'', iets dat je moet leren waarderen. Maar als je dat eenmaal hebt gedaan is het des te vermakelijker.

Met 'statisch' bedoelde ik trouwens 'statig'...

Ik kan mezelf beter verbeteren voordat een ander dat doet..

Af e toe schurkt het drama tegen het kitcherige aan, net genoeg om het gevoel dat deze muziek niet van deze wereld is, weg te nemen. De Jacksonsax is op dit album buitengemeen prachtig.

Ik heb ergens in de jaren tachtig een solo-concert van Peter Hammill meegemaakt waar hij enkel op piano een alles veschroeiende uitvoering van "My Room" ten gehore bracht. Er zijn maar weinig artiesten die zich vocaal zo binnenstebuiten kunnen keren als Peter Hammill

Ik vind de sax hierop ook een hoogtepunt, maar die dromerige akkoorden van My Room.... zucht...

en dan de teksten al zijn ze aarsmoeilijk , toch zijn ze van een meer dan hemelse waarde

ja en zeggen dat david jackson ( sax ) vroeger als gewone job na de nachtelijke r'epetitie's overdag gewoon iemand was die bij de reinigheidsdienst in londen werkte , ( vuilnisophaler ) maar geniaal met een sax op de lippen ,



de wereld is niet eerlijk en zeker nooit geweest voor die waanzinnige vdgg , wisten jullie trouwens dat puber johnny rotten op 14 jarige leeftijd een zware vdgg fan was , awel , nu weten jullie het !!!!

cheers

den beaster

Johnny Rotten was helemaal leip van prog, krautrock en meer van die snit. Jammer is het dan ook dat ie een tijdje heel stoer er tegenaan liep te schoppen... Maar dat weten we inmiddels: The Great Rock 'n Roll Swindle. Punk's rebellie bleek gedeeltelijk net zo onbetrouwbaar als meneer McClaren zelf.

ik heb gewoon weer een brok in mijn keel. dat betekend dat vdgg voor mij nu al hun 3de meesterwerk gemaakt hebben

Na al de lovende woorden die nog het meest bij deze en Godbluff werden geplaatst, moest ik ze natuurlijk 's gaan beluisteren. Ik heb ze al heel wat kansen gegeven, maar het geeft zich toch maar erg traag prijs. Hierbij begin ik te twijfelen of het kwartje nog zal vallen bij mij, want wat mij betreft bewandelt VdGG die fijne lijn tussen "briljant" en "vaag geneuzel". Vooral Hammill's zang werkt me nogal op de zenuwen, met dat constant veranderen van de ene seconde op de andere naar uitbundig en schreeuwerig naar stil en ingetogen en vice versa. Het doet allemaal nogal melodramatisch aan, hoe sterk de teksten dan misschien wel mogen zijn. Wel serieus vakmanschap, en dan vooral op de sax bij deze, iets wat deze voor heeft op Godbluff.

Ik blijf luisteren, maar ben voorlopig nog niet omvergeblazen. De score die ik deze (en Godbluff) toebedeel, kan nog alle kanten uit.

De stem van Hammill zal wellicht nooit wennen. Het is toch hét handelsmerk van zowel de band als het dolo werk. Nogal onbehouwen én niet nogal melodramatisch maar zeer melodramatisch en niet schuw van 'enige' pathos. Mooie aan dit album is juist die afwisseling. Op Godbluff is het vrijwel alleen maar alle hens aan dek, hier is er nog eens een rust moment. Beide albums briljant.

Een probeersel. Al vaker de de naam gelezen en nu maar eens dit album ingekopt.
Ik vind het aardig maar ook niet meer dan dat. Niet muziek die mij boeit.

Jammer ik had er meer van verwacht.

Ik ben blij dat ik de 100ste stem mag uitbrengen bij deze plaat. Een prachtig werkje en daar denken, gezien het fraaie gemiddelde, wel meer mensen het zelfde over.

Het enige nadeel aan deze plaat is de geluidskwaliteit van de bonustrack want die laat echt te wensen over.

Grappig. Toevallig opgezet om weer even een nummertje van deze band waar ik vaak gemengde gevoelens bij heb, maar ondertussen kwam wel stiekem het hele album voorbij. Heb dan ook gelijk maar even gestemd. Na een aantal luisterbeurten heb ik twee conclusies: 1. Van der Graaf Generator heeft kwaliteiten en 2. maar jammer genoeg komen die te weinig naar voren om met de groten mee te mogen doen.

Peter Hammill heeft een erge love/hate-stem die ik niet altijd trek en vooral in La Rossa komt het slome karakter van VDGG naar voren. Vooral het hoge speelgehalte speelt ze parten. Het is mij dan iets te frivool en wispelturig. Komt net iets te kort voor een 3,5*. Mijn favoriet is toch wel duidelijk My Room. Edit: Grappig om te zien dat alle nummers nagenoeg evenveel gewaardeerd worden.

Pawn Hearts vind ik (tot nu toe) overigens de beste.

Wispelturigheid - kan ik met iets bij voorstellen, maar is Iets dat ik ook zeker op Pawn Hearts zou plakken. Kun je uitleggen wat je bedoelt - want?

Over de Hammill-stem kunnen we kort zijn - je zutler nog niet voor gevallen zijn. Dan weet ik ook zeker dat er geen live versie van My Room zijn die je zult trekken, daar gaat het tot extreem met zijn stem. Blijft weinig schoonheid en rust over.

Tja Hammill zijn stem is nu eenmaal geen allemansvriend maar zodra deze je in zijn greep heeft is het er erg moeilijk weer vanaf te komen. Dat dit geen straf is lijkt me duidelijk

Nou, een (sterk) kenmerk van prog vind ik dat, ondanks het vrije karakter, iedere noot tot in de puntjes doordacht lijkt te zijn. Iets wat overigens geperfectioneerd werd door Pink Floyd. Maar bij VDGG heb ik het idee dat dit niet het geval is. Het lijkt (te) vaak in de waan van het moment gemaakt. Ook het verschil tussen de verschillende passages (zo kan ik het bij prog toch wel noemen) is af en toe zo groot dat het geen eenheid lijkt.

Klopt, VDGG was elke avond ook live anders van intens tot rommelig slecht. Maar dan snap ik niet da Pawn Hearts er uit zou springen. Man-Erg is toch een toppunt van wispelturigheid. Dit en met name de opvolger World Record zijn redelijk éénlijnig in mijn oren. World Record vind ik mede daardoor ook wel hun minste album.

Ik zeg ook niet dat Pawn Hearts het niet is (staat immers ook 'slechts' op een 3,5*).

Na het overdonderende Godbluff komt in hetzelfde jaar het ook al machtige still life uit. Veel nummers schijnen in de zelfde sessies opgenomen te zijn, toch is er een aanmerkelijk verschil in stijl. Hoewel dit album de gefocuste, droge instelling van Godbluff deelt, zijn de composities hier over het algemeen een stuk theatraler en, door de nadruk op het keyboardspel, een stuk symfonischer.

Tekstueel is dit wellicht wel het zwaarste album dat de heren opnamen. Nou zijn de heren nooit vies geweest om hun lyrics een filosofische draai te geven, maar hier durft VDGG het aan om de grote vragen des levens onder de loep te nemen. De thematiek van de albumafsluiter is al helemaal loodzwaar. De zoektocht naar de zin des levens is er een zonder antwoorden. Slechts de hoop om meer te betekenen dan een stel vlezen zandlopers blijft over. Tel daar de minst rechtlijnige, zelfs haast pawneske, compositie bij op en je hebt het de hardste noot van dit album te pakken. Het nummer is daarentegen wel bloedmooi.



De opener is gelukkig een stuk lichter van toon. Geen wonder, bij “pilgrims” staat de hoop centraal . Het marsachtige ritme geeft het nummer van meet af aan een prachtige drive; heel subtiel wordt de spanning opgevoerd. Op het moment dat Hammill dan echt zijn strot opentrekt staat de wereld even voor een moment stil. Er zijn maar weinig zangers die zo veel gevoel kunnen overbrengen. Het prachtige orgelspel en de vernuftige lyrics zijn daarnaast de kersen en slagroom op de spreekwoordelijke taart. Misschien wel het beste nummer wat VDGG ooit opnam. Ja, zelfs een stukje beter dan dàt grandioze nummer.



Jammer genoeg weet dit album dat torenhoge niveau niet vast te houden. Met name het titelnummer vind ik niet zo sterk. De keyboardpartijen spelen een slepende, lome melodie. Hammill legt gelukkig nog wat variatie in zijn stem, maar weet niet te voorkomen dat de eerste 2.5 minuten van dit nummer tergend saai zijn. De uiteindelijke uitbarsting- een nogal typisch progmomentje dat nergens imponeert. - valt daarnaast ook tegen Compositiegewijs een erg rechtlijnig nummer dat enkel leunt op die ene matige climax. Wel een geniale tekst, dat wel.

Hoewel het tempo van My room niet veel hoger ligt dan bij Still life, weet dit nummer mij wel voor de volle 100% te boeien. Grootse pluspunt is de heerlijk subtiele opbouw die ruimte biedt voor een aantal geniale saxpartijen. Een emotionele hartenknijper zoals Hammill die ook soms op zijn solo-werk heeft staan.

La Rossa heeft weer die heerlijke, haast agressieve drive die ik op godbluff ook al zo geweldig vond. Van Der Graaf Generator weet op zulk soort nummers een heerlijke intense sfeer te voorschijn te toveren. Goed, sommige zullen dit wispelturig of ongestructureerd noemen. De onverwachte wendingen zijn hier echter zo sterk dat ik nagelbijtend elke noot volg. De tekst is dan ook weer briljant. De thematiek van dit nummer sluit erg mooi aan bij Over- een solo-album van Hammill- en dus zal ik die daar verder bespreken.



Hoewel er absoluut geniale nummers op staan, vind ik dit als album wat minder geslaagd dan het geniale Godbluff. Het sterke aan dat album was namelijk dat de nummers vingers waren in een wel gemikte vuistslag. Dit album mist helaas die eenheid.

Samenvattend: best een sterk album van VDGG, maar het is verre van een foutloos werkstukje. Ik kan me niet met het titelnummer vereenzelvigen en deze Lp mist de sterke eenheid die Godbluff wel had. De prachtige, doch zware teksten doen hun best om de nummers samen te vlechten, maar slagen hier slechts half in. Wel staan op dit album een drietal-nummers(la rossa, pilgrims, childlike) die horen bij het allerbeste van VDGG. Dat alleen al maakt dit album een aanrader.

Dit vindt ik dan weer tamelijk onbegrijpelijk. Luisteren-Luisteren-Luisteren. Niet alleen de tekst is geniaal., of eigenlijk omdat het zo door merg en been gaat blijft die opbouw zo ongelofelijk belangrijk in het nummer. Lomp??

Zoek ook nog live-versies van het nummer op. Net als het vergelijkbare Last Frame (op The Quiet Zone) één van de meest onderschatte VDGG songs denk ik. Ik ben zelf net zo zol op La Rossa, vind ik het minste nummer. Childlike Faith is trouwens nog steeds bij de VDGG concerten een vast nummer op de setlist. Indrukwekkend tour-de-force. Eigenlijk zijn alle nummers hier veel lastiger te doorgronden dan op Godbluff.

La Rossa vind ik niet minder machtig dan de rest.

Integendeel.

Heerlijk dat gekrijs.

@ Aquila
Het titelnummer was ironisch genoeg een van de eerste nummers die ik ooit van VDGG hoorde. Eerst vond ik het een heel leuk nummer, maar geleidelijk aan werd ik steeds minder enthousiast. Wat Chevy juist zo naar vind aan VDGG, vind ik hun grootste kracht. Veel nummers lijken in de waan van het moment gemaakt en de overgangen zijn soms extreem, maar daardoor zijn de composities juist zo rete-intens en blijven ze ook meerdere luisterbeurten verrassend. Het titelnummer mist dat mijns inziens In plaats van Lomp had ik wellicht beter rechtlijnig kunnen neerzetten.

Overigens vind ik het lastig om een adequate score op dit werkje te plakken. 4.5* vind ik eigenlijk net iets te hoog en 4* vind ik weer te laag.