Motorpsycho - Here Be Monsters (2016)

Staan een paar typische Motorpscyho grooves op Snah mag zich weer eens goed uitleven op guitar
Hebbeding voor de Psychonauts

...dat vinden wij helemaal niet vervelend, wereldgitarist!

Prima album van deze Noren. Drie epische tracks worden onderbroken door de twee luchtige popknallers. In wezen geeft de band ons nog een portie lang uitgerekte rock met swingende jams.Het proggehalte ligt hier echter weer eens een stuk lager. Ik heb weinig moeite met de twee interludes. Ze zorgen ervoor dat dit album als een eenheid aanvoelt! ik heb Motorpscyho wel eens spannender gehoord, maar hier zijn ze in ieder geval erg consistent. 4 sterren.

Mijn eerste Motorpsycho sinds Trust us.Meeslepend,soms hallucinerend en Pink floyd zijn drie woorden die me bij dit album te binnen schieten.I.M.S vind ik erg sterk.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Motorpsycho - Here Be Monsters - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Er zijn tijden geweest dat ik iedere release van de Noorse band Motorpsyche koesterde (in de jaren 90 was het zelfs een van mijn favoriete bands), maar de laatste jaren blijven de platen van de band wat langer liggen en dat bleek achteraf bezien niet altijd onterecht.

Ook het vorige maand verschenen Here Be Monsters heeft een tijdje op de stapel gelegen, maar dit blijkt weer zo’n Motorpsycho plaat die je na één keer horen niet meer wilt missen.

Het in een aan Bowie's Blackstar herinnerende hoes gestoken Here Be Monsters was oorspronkelijk een samenwerkingsproject met de toetsenist Ståle Storløkken, maar deze haakte uiteindelijk door een gebrek aan tijd af.

Of het met de oorsprong van het project te maken heeft weet ik niet, maar duidelijk is wel dat Here Be Monsters, zeker aan het begin van de plaat, wat minder stevig rockt dan veel andere platen van de Noren.

Here Be Monsters opent met een piano riedel, maar pakt vervolgens direct uit met een meeslepende en bijna 10 minuten durende track. Het is een track met volop invloeden uit de psychedelica en de prog-rock, die vervolgens zijn overgoten met de melancholie die over je wordt uitgestort wanneer het in de winter een aantal maanden nauwelijks licht wordt.

Het doet wel wat denken aan de muziek die Pink Floyd zo vaak heeft gemaakt, maar dan net wat donkerder en met meer ruimte voor experiment (mede hierdoor doet het ook wel wat aan Yes denken, maar dan zonder het muzikale spierballenwerk).

Na 10 minuten zweven op de mooie volle klanken van Lacuna/Sunrise is duidelijk dat Here Be Monsters een blijvertje is, maar Motorpsycho is dan natuurlijk nog lang niet klaar. Ook de tracks die volgen zijn langer dan gemiddeld en hebben invloeden uit de psychedelica en de prog-rock hoog in het vaandel staan. De ene track is wat steviger en lichtvoetiger, de volgende track gaat aan de haal met een beetje Westcoast pop (CSNY), maar het blijft allemaal prachtig zweverig of zelfs benevelend.

Na een volgend piano intermezzo sluit Here Be Monsters af met het bijna 18 minuten durende Black Dog, dat ingetogen opent, maar wanneer de donkere wolken verschijnen weet je dat het onweer vol Mouwai achtig gitaarwerk gaat losbarsten, waarna aan het eind toch nog even de zon doorbreekt. Het is een mooi slot van een volgende waardevolle toevoeging aan het imposante oeuvre van Motorpsycho. Erwin Zijleman

Mijn recensie voor iO Pages 135 (geschreven een week nadat de plaat uitkwam, door de strakke deadline; enkel in het fysieke blad, niet online te vinden, hier nu wel )

Bovenstaande tekening van twee vleermuisjes onder een zeshoek is geen alternatieve versie
van David Bowie’s Blackstar, maar een nieuwe dosis cinematografische psychedelica van
Motorpsycho. Tot zover de Bowie-gelijkenis. Motorpsycho is dat eclectische Noorse drietal,
gekend om hun onverwachte stilistische uithalen in een twintigtal albums (in een kwarteeuw).
Deze schijf rockt minder dan opgefokte voorgangers Behind The Sun en Still Life With
Eggplant, maar is met vlagen hypnotiserender, zoals in de 18 minuten durende afsluiter, over
de maandenlange Scandinavische winternacht, waar de titel een metafoor vormt voor
depressie en futloosheid (‘Sunlight, please find me…’). Here Be Monsters kent zijn oorsprong
in een unieke compositie die slechts eenmaal live werd opgevoerd in november 2014, maar
waar later nog duchtig aan werd gesleuteld. De plaat start met het slaapdeuntje Sleepwalking
op piano en gaat naadloos over in Lacuna/Sunrise, dat enigszins doet denken aan Pink Floyd’s
Breathe. Bent Sæther’s basspel is lekker vol en kraakhelder (net als de gehele albumproductie
zijner hand) en Snah’s atmosferische gitaarspel om duimen en vingers bij af te likken (maar
niet van de stroperigheid). Running With Scissors is een instrumentale jam die lustig
voortkabbelt op een dromerig fusionesque melodie, waarna I.M.S. na een
Moon Safari-pianodeuntje als opening, al snel de zwaardere Hiwatt-versterkers opendraait om
er een vlammende stoner-rocker uit te persen die niet had misstaan op Heavy Metal Fruit
(2010). Hier herkennen we weer die motorpsychedelische vocale signatuur (een harmonie van
zang/schreeuw tot in de hoogste spectra). De B-kant begint met een cover van Spin, Spin,
Spin, een zomers sixties-folkdeuntje met een sinistere twist waarin nog geen hipsters, maar
hippies de plak zwaaiden. Na een kort intermezzo (Sleepwalking Again), wordt afgesloten
met de bombastische hypnosesessie Big Black Dog. Een cleane gitaartokkel zal je in de eerste
minuten vredig doen mijmeren over die eerste lentezon op je huid. Niets is echter wat het lijkt
wanneer na enkele minuten een orkestraal amalgaam van gitaar, bas, mellotron, vele laagjes
atonale toetsen en akelig sterke harmonische zang (en opvallend rustig drumwerk) als een
kille wind zijn intrede doet en een eeuwige winter je in zijn inktzwarte greep houdt.
Motorpsycho slaagt erin na twintig albums nog even fris voor de dag te komen. Uniciteit in
diversiteit. En zeggen dat we later dit jaar onze dorst nog mogen laven aan een gelimiteerde
12” editie van het halfuur durende ‘Monsters’, een lied dat wegens plaatsgebrek uiteindelijk
niet op de hier beschreven plaat is terechtgekomen.

Als hier een magische random generator van een lay-out knop of een professionele InDesign-optie aanwezig was, had ik er surrealistisch kunstwerk van gemaakt, met als enige Groots Doel de Absolute Leesbaarheid.

Nee sorry Ik heb het geknipt en geplakt uit mijn Word document, want zo dienen we onze recensies aan. In het blad bestaat bij de rubriek 'Oordeel' een A4'tje uit vier kolommen, ook zonder witruimte.

Maar speciaal voor jou en iedereen:

Bovenstaande tekening van twee vleermuisjes onder een zeshoek is geen alternatieve versie van David Bowie’s Blackstar, maar een nieuwe dosis cinematografische psychedelica van Motorpsycho. Tot zover de Bowie-gelijkenis. Motorpsycho is dat eclectische Noorse drietal, gekend om hun onverwachte stilistische uithalen in een twintigtal albums (in een kwarteeuw). Deze schijf rockt minder dan opgefokte voorgangers Behind The Sun en Still Life With Eggplant, maar is met vlagen hypnotiserender, zoals in de 18 minuten durende afsluiter, over de maandenlange Scandinavische winternacht, waar de titel een metafoor vormt voor depressie en futloosheid (‘Sunlight, please find me...).

Here Be Monsters kent zijn oorsprong in een unieke compositie die slechts eenmaal live werd opgevoerd in november 2014, maar waar later nog duchtig aan werd gesleuteld. De plaat start met het slaapdeuntje Sleepwalking op piano en gaat naadloos over in Lacuna/Sunrise, dat enigszins doet denken aan Pink Floyd’s Breathe. Bent Sæther’s basspel is lekker vol en kraakhelder (net als de gehele albumproductie zijner hand) en Snah’s atmosferische gitaarspel om duimen en vingers bij af te likken (maar niet van de stroperigheid). Running With Scissors is een instrumentale jam die lustig voortkabbelt op een dromerig fusionesque melodie, waarna I.M.S. na een Moon Safari-pianodeuntje als opening, al snel de zwaardere Hiwatt-versterkers opendraait om er een vlammende stoner-rocker uit te persen die niet had misstaan op Heavy Metal Fruit (2010). Hier herkennen we weer die motorpsychedelische vocale signatuur (een harmonie van zang/schreeuw tot in de hoogste spectra).

De B-kant begint met een cover van Spin, Spin, Spin, een zomers sixties-folkdeuntje met een sinistere twist waarin nog geen hipsters, maar hippies de plak zwaaiden. Na een kort intermezzo (Sleepwalking Again), wordt afgesloten met de bombastische hypnosesessie Big Black Dog. Een cleane gitaartokkel zal je in de eerste minuten vredig doen mijmeren over die eerste lentezon op je huid. Niets is echter wat het lijkt wanneer na enkele minuten een orkestraal amalgaam van gitaar, bas, mellotron, vele laagjes atonale toetsen en akelig sterke harmonische zang (en opvallend rustig drumwerk) als een kille wind zijn intrede doet en een eeuwige winter je in zijn inktzwarte greep houdt.

Motorpsycho slaagt erin na twintig albums nog even fris voor de dag te komen. Uniciteit in diversiteit. En zeggen dat we later dit jaar onze dorst nog mogen laven aan een gelimiteerde 12” editie van het halfuur durende ‘Monsters’, een lied dat wegens plaatsgebrek uiteindelijk niet op de hier beschreven plaat is terechtgekomen.

Mooie recensie Mindscapes met nuttige info. Ik heb al zin in 30 april.

Voor de liefhebbers: Ze verkopen bij de concerten nu de 12" van HBM met het titelnummer zelf. Hier in Noorwegen alleen bij de concerten zelf (rest in Europa weet ik niet). Voor de fans een absolute must have, denk ik zo. Tijdens het concert uitgesponnen tot een koortsdroom van een kleine half uur. Het hoogtepunt van 1 van hun beste concerten van deze makkers ooit (Stavanger, april 2016)

Binnenkort is die 12“ ook online te koop. De oplage die beschikbaar is bij de concerten is namelijk veel te laag, veel verhalen van mensen die achter het net hebben gevist.

Ah kijk, goed nieuws! Hoewel de noren een rustig volkje zijn, was het wel dringen bij de tafel met ditjes en plaatjes.

Heb wel eens eerder aan werk van Motorpsyche gesnuffeld maar dit is mijn eerste serieuze kennismaking met deze band. Prima plaat! Wordt de komende tijd vaker gedraaid

Hebben ze gisteren integraal gespeeld in Utrecht en morgen in Nijmegen. Gaan, zou ik zeggen Live is een heel andere bedoening dan op plaat (trippy exploration of the deepest space out there of zoiets).

Live komt het album inderdaad uitstekend uit de verf. Er wordt hier en daar uiteraard wat verbouwd aan de nummers, maar voor degenen die nog van niks weten zal ik nog niks verklappen. Het komt mijn waardering voor het album in ieder geval alleen maar ten goede! Het ontbrekende titelnummer zelf werd ook uitgevoerd en alleen dat was het kaartje al bijna waard, wat een monster van een nummer!

Wat was I.M.S. live moordend!

Drie ontzettend sterke nummers ('Lacuna / Sunrise', 'I.M.S.' en 'Big Black Dog'), twee interludes en twee wat mindere liedjes ('Spin, Spin, Spin' mag dan wel lekker klinken, daarmee hebben ze zich er toch echt wat te makkelijk mee afgemaakt). Ziedaar 'Here Be Monsters', alweer de twintigste (als we The International Tussler Society meetellen) langspeler van Motorpsycho. Het vorige album was wat minder, maar met 'Here Be Monsters' bewijzen de Noren dat ze het nog lang niet verleerd zijn, en nog voldoende inspiratie hebben. Het album klinkt echt als een album, als één geheel dus. Er wordt gejamd, de gitaar van Snah krijgt bij momenten vrij spel, waar hij op een heerlijke, onnavolgbare manier gebruik van maakt en de groove in de melodieën zijn weer om van te smullen; Motorpsycho in topvorm!

Doordat er toch een tweetal mindere broeders te vinden zijn, ga ik niet voor 4,5 sterren. Ik zet echter wel in op een mooie 4.

Nog even probeer ik me voor de geest te halen hoe Motorpsycho op de eerste albums klinkt. Best lastig, aangezien die luisterbeurten al weer enkele maanden achter me liggen, maar dat het verschil groot is, mag duidelijk wezen. Aangezien het einde nu eindelijk nadert, hebben we een goed beeld kunnen krijgen van hoe Motorpsycho veranderd is. Verandering is goed, want vijftien tot twintig albums van hetzelfde moet ongelooflijk zwaar zijn.

De Noren vallen weer wat terug op de Pink Floydverheerlijking. Fijne soundscapes vullen de woonkamer. Het luistert weer prima weg, maar nog vaak klinkt het wel wat gemakkelijk. Het is Big Black Dog dat me overtuigt. Wat een mooi, spannend epos. Normaliter ben ik niet zo van de moderne effecten, maar hier bevalt het goed. Duidelijk een van de beste platen van Motorpsycho

Tussenstand:
1. Heavy Metal Fruit
2. Here Be Monsters
3. Angels And Daemons At Play
4. Little Lucid Moments
5. Behind The Sun
6. Phanerothyme
7. Trust Us
8. Still Life With Eggplant
9. Black Hole/Black Canvas
10. Blissard
11. It's A Love Cult
12. Lobotomizer
13. Child Of The Future
14. Let Them Eat Cake
15. 8 Soothing Songs For Ruud
16. Barracuda
17. Demon Box
18. Timothy's Monster

Vriendelijke Motorpsycho. De Floydiaanse invloeden zijn fijn, de stoner/psychedelica /west-coast sound is vertrouwd en er is flink wat aardig gitaarwerk te vinden. Here Be Monsters heeft ook een bescheiden (aantrekkelijke) speelduur en nergens inkakmomenten. Het is wel erg veilig en mist misschien wat van de spanning die ik op een Little Lucid Moments of Heavy Metal Fruit wel hoor. Buiten dat helemaal neits mis mee.

Tussenstand:
1. Little Lucid Moments
2. Behind The Sun
3. Heavy Metal Fruit
4. Trust Us
5. Still Life With Eggplant
6. Blissard
7. Here Be Monsters
8. Phanerothyme
9. Black Hole / Blank Canvas
10. Child Of The Future
11. It's A Love Cult
12. Angels And Daemons At Play
13. Timothy's Monster
14. Demon Box
15. Barracuda
16. 8 Soothing Songs For Rut
17. Lobotomizer
18. Let Them Eat Cake

Deze band pas na "the all is one" ontdekt. Nu vluchtig door de discografie aan het scrollen en ik ontdek dat de band zich muzikaal ontwikkeld heeft; ook in muziekstijl. Op het eerste gehoor past dit bij mij en ik herken de vergelijking.

De laatste weken begin ik me langzaam aan Motorpsycho te wagen. En dat is een gok die me tot nu toe gelukkig erg goed aan het bevallen is. Tot dusverre is deze plaat, tezamen met Heavy Metal Fruit, m'n favoriet van de band. Ik moet nog erg veel, en ik ben ook erg benieuwd hoe deze platen zich in mijn muzikale belevingswereld gaan nestelen na ze enige maanden niet te hebben gehoord, maar desalniettemin durf ik deze plaat op dit ogenblik als één van de favorieten te bestempelen.

De eerste dikke tien minuten, met het korte intro gevolgd door Lacuna / Sunrise, zijn werkelijk subliem te noemen. Dat de band Pink Floyd hoog in het vaandel heeft staan, moge duidelijk zijn. Vele muziekliefhebbers knappen af op dergelijke 'worship'-praktijken, maar ik vind dit echt geweldig. Dezelfde tergende, beklemmende, psychedelisch-bezwerende (maar toch ook super relaxed en laid-back) vibe die Pink Floyd zo kenmerkt brengt Motorpsycho ook op deze plaat ten gehore. Ik breek altijd bij dat refrein wanneer dat orgel binnenvalt. Zo hemeltergend godsgruwelijke mooi. Niet normaal.

Dan komen er aantal songs waar ik zo snel nog niet de vinger op kan leggen waarom ik het eigenlijk zo goed vind. Want dat ik het enorm prettig vind om naar te luisteren staat vast. Maar wat het precies zo goed maakt, weet ik eigenlijk niet. Running With Scissors heeft bijvoorbeeld een heel herkenbaar leadmotiefje dat de hele dag in het hoofd blijft zitten (dat bedoel ik als een compliment...), om vervolgens te vervallen in een psychedelisch, door toetsen gedomineerd trippend werkstukje. Erg sfeervol en ontzettend fijn om naar te luisteren. Met I.M.S. pakt de band steviger uit, een lekkere hardrocker met een stuwende / pompende bass, heerlijke gitaarsolo'tjes en denderende drums. Lekker!

Met Spin, Spin, Spin heb ik tot nu toe het meeste moeite. Niet dat het slecht is, maar in het licht van wat de rest van de songs biedt is dit toch een beetje de vreemde eend in de bijt. Toch ook wel weer die stoner/psychedelica-inslag, maar dan compleet ten dienste van een country-compositie. Apart, niet vaker gehoord, en prettig naar te luisteren, maar toch vraag ik me wel af of dit nummer nu echt hier thuis hoort.

Een kleine noot over Sleepwalking Again. Wat een briljante keuze zeg, om vlak voor le grande finale even gas terug te nemen en terug te vallen op het intro waarmee dit album van start is gegaan. Het past allemaal perfect binnen de sfeer, context en opbouw van Here Be Monsters. En daarnaast is het pianoriedeltje uiteraard niet van hoogstaande muzikale complexiteit, maar het kom zo echt, oprecht, breekbaar en subtiel over. Subliem gedaan, Motorpsycho!

Dan het slotstuk, de klapper op de vuurpijl, de kers op de taart; de Grote Zwarte Hond. Een track die begint met voorzichtige samenzang en cleane gitaarakkoordjes, wat langzaam aangevuld wordt door toetsenpartijen en strijkersarrangementen. Vanaf 4:00 slaat de sfeer om. Dreigende percussie, lage gitaren, diepe bass en nog een enkel pianoakkoord op de achtergrond: waar gaan we heen? Motorpsycho weet die spanning de rest van het nummer goed vol te houden, waarbij er volop geëxperimenteerd wordt met verscheidene toetsenlagen en soundeffects. Wel had ik gehoopt op een echte climax op het einde, om echt met een 'bang' af te sluiten. Het rustige outro is erg mooi, dus niets ten nadele daarvan, maar ik had liever een iets ander einde gezien van dit nummer. Toch een beetje een gemiste kans.

Al met al is dit een heel fijn, sferisch album waar weinig op af te dingen is. Hét grote hoogtepunt voor mij is Lacuna / Sunrise, wat ik echt een machtige track van enorme schoonheid vindt, en ook Big Black Dog is een spannend epos waar van alles in gebeurt. De overige songs zijn allemaal zeer constant en het niveau kakt nergens in, alhoewel deze nummers niet het niveau van laatstgenoemde twee weten te bereiken. Tot dusverre een zeer fijne en aangename kennismaking tussen mij en Motorpsycho. Of deze Noren mijn muzikale hart helemaal weten te veroveren om consequent richting de 4,5* (en misschien de 5*) weten te gaan, zal de tijd uitwijzen. Op dit moment geniet ik van de psychedelische Pink Floyd hardrock-stonerstijl, voor zover dat een muzikale benaming mag heten, die deze band op mij afvuurt.

Door naar de volgende, zijn er suggesties vanuit de zaal?

4*

Ik zie dat je al op Blissard en Trust Us hebt gestemd maar nog niet op het tussenliggend, even te gekke Angels and Daemons At Play. Dus Angels and Daemons At Play

Omdat je Heavy Metal Fruit en Little Lucid Moments beluisterd hebt, is Still Life With Eggplant een goede optie. Dat album valt er tussen (chronologisch). Is een tikkeltje anders en ligt in het verlengde. Eigen favoriet is slotnummer Afterglow.

Sinds " The All Is One" is het kwartje gevallen. Ondertussen mijn 6de cd van deze heren. Vraagt best wat luister tijd, maar zoals steeds de moeite waard. Ben nu al aan het denken wat de volgende aanschaf gaat zijn......

Sorry MM liefhebbers ... Rest mij nog 1 vraag . Waar blijven zij deze inspiratie en tomeloze creativiteit halen ??? Keer op keer weten zij mij te verrassen met mooie prog, stone rock , pop en andere muziek stromingen. Noorwegen en natuurlijk iedereen mag trots zijn op deze band....