Motorpsycho - Here Be Monsters (2016)

Grappig dat de MuMe frontpage nu twee zwart/witte album covers heeft staan

klinkt heel erg lekker weer, alleen wat ik erg erg jammer vind is dat 2 van de 7 tracks intro's zijn van 40 seconden en dan heb ik het over sleepwalking...

Ik heb heel erg weinig problemen met twee interludes van 40 seconden. Liever dat dan een extra nummer dat ik eigenlijk gewoon in de prullenbak kan gooien (ja, ik heb het over jullie: Ratcatcher en Hell, Part 4-6!). Hopelijk gewoon vijf ijzersterke nummers, 45 minuten lang fantastisch van begin tot eind. Tot nu toe lijkt dat wel te gaan gebeuren, de drie vrijgegeven tracks zijn namelijk heel sterk, het beste werk dat ik van ze heb gehoord sinds Heavy Metal Fruit.

Wow.
Erg fijne track.

Wat Don Cappucino zegt! De laatste twee albums lieten me helaas ijskoud, maar deze twee langere tracks bieden goede hoop. Spin x3 vind ik dan weer wat saai, lijkt ook meer een kort tussennummertje te zijn á la Close Your Eyes op Heavy Metal Fruit.

Het valt mij nu pas op (nu dit album op de homepage staat) dat de hoes erg lijkt op de hoes van de laatste Bowie.

Ik ben overigens wel erg gecharmeerd van het latere werk van Motorpsycho (HMF, Still Life en Blissard zijn mijn favoriete MP albums) inclusief nummers als Ratcatcher. Heerlijk

Dat heb ik ook wel oceanvolta. Ratcatcher vind ik een heerlijk opzwepende track met dan dat neuzelende intermezzo dat schijnbaar nergens naartoe leidt, maar ik kan er enorm van genieten. Heb Motorpsycho rond 2010 ontdekt met HMF en dat blijft mijn favoriete plaat van hen (ook bij m'n favoriete platen aller tijden van om het even welke artiest). Alles daarna spreekt me ook aan, SLWE, BTS en TDDU. Alsook eerder werk. Nog niet echt iets tegengekomen dat me niet ligt, eerlijk gezegd. Misschien It's A Love Cult of Barracuda... Zeker geen slechte platen, maar nog niet echt diep in gegraven. Net zoals pakweg Signify van Porcupine Tree geen slechte plaat is, ik kan er enorm van genieten, maar ik heb het meer voor een Deadwing of FOABP. Maar we dwalen af. Heb MP voor de eerste keer live gezien tijdens de tournee van SLWE, dat speelt misschien ook mee (in Tromso, Noorwegen dan nog, waarlijk hypnotiserend zo'n concert op die plek). Wat ik nu reeds gehoord heb van Here Be Monsters ligt me ook. Het is alsof deze gasten niks verkeerd kunnen doen. En dan is er nog Spidergawd... Die 3 tracks die ik vooralsnog nog maar gehoord heb van hun derde worp zijn om van te smullen (No Man's Land, wat een klepper van een riff). Super excited om ze aanstaande zondag te zien in Antwerpen, jammer genoeg echter zonder Bent (wel met Kenneth).

Soit, vrijdag valt deze hier hopelijk in de bus (met de Spin Spin Spin en Toys 7" singles) en dan kan de buitenwereld m'n bestaan een weekje vergeten en vice versa.

Ik heb op plaat ook niet zoveel met nummers als Ratcatcher en Hell pt 4-6, al werkte de laatste live wel geweldig als rustpunt tussen het geweld van de andere delen in het monster Hell pt 1-7. De tracks die nu zijn vrijgegeven beloven in ieder geval veel goeds, en dan is er ook nog het niet op de plaat terecht gekomen titelnummer van een halfuur om bij de optredens naar uit te kijken!

'Spin, Spin, Spin' is een leuk tussendoor-riedeltje; de langere reeds vrijgegeven nummers ga ik ook maar 'ns beluisteren.

Ik heb er wel een goed oog in!

Op viny bij Stickman 23 euro (incl. verzendkosten) tegenover een grove 33 euro bij plato. SCHANDALIG!

jurado Negeren dus zo'n Plato. Beter bestel je 'm bij de beste platenzaak van Nederland, waar echte mensen werken met echt veel verstand en liefde voor muziek.
Weliswaar ook ietsje duurder dan bij Stickman maar onder het motto van 'support your locals' is dit verantwoord... MOTORPSYCHO - HERE BE MONSTERS - Sounds Recordshop Venlo - sounds-venlo.nl

Is inc verzendkosten dus ook 33 euris....Stickman is het label en je besteld rechtstreeks van hun zonder tussen handel. Overigens is Duitsland sowieso goedkoper en ligt Venlo er niet vlakbij?

Met Plato (Leiden) is niets mis mee, aardige lui en zeker verstand & liefde voor muziek!

Wat is Big Black Dog toch episch, De rest vind ik ook erg lekker

Moet er toch even op terug komen maar spin spin spin is toch eigenlijk wel verdomd lekker!! Verder ja toch wel te gek, Running with Scissors moet ik nog wel even inkomen, als ik er al in ga komen. Maar Lacuna / Sunrise, het knallende I. M. S. en vooral het machtige Big Black Dog pff wat een nummer is dat zeg. Wat mij betreft had de plaat nog wel wat langer mogen duren, enige minpuntje!

Na twee toch wat teleurstellende platen mag het dak er toch wel weer af hoor.

Het is een vrij ingetogen plaat geworden.

motorpsycho doet het weer
rustiger dan voorgaande platen met big black dog als allesverschroeiend en nietsontziend orgelpunt

zouden deze jongens ooit een slechte plaat kunnen afleveren?

Lacuna/Sunrise is wat mij betreft één van de betere zo niet de beste MP song van de afgelopen 15 jaar.
Wat een magistraal goed gelukte track.

ik zet voorzichtig in op 4 maar deze kan wel eens hoger gaan uitvallen.

op eerste zicht misschien wel de beste motorpsycho sinds Let Them Eat Cake.

oh me, oh my

Je hebt gelijk. Ik heb verder overigens niks gezegd m.b.t. de mensen bij Plato, ging me enkel om het bedrag. Net als jurado vind ik die prijzen voor vinyl tegenwoordig schandalig. De liefhebber is er de dupe van dat vinyl nu zo'n gewild item is. Plantenmaatschappijen maken daar misbruik van. Koop al jaren cd's en vinyl en nu moet ik ineens veel meer gaan betalen. Hou ik niet van en ga er minder van kopen. Ik verdien geen profvoetballerssalaris helaas...
Ik zal Lacuna/Sunrise nog maar eens opzetten om te kijken of deze laatste worp van Motorpsycho het aanschaffen waard is.

Hier, in het thuisland van Motorpsycho, is het album (omgerekend) voor 26 euro verkrijgbaar. Nu is alles hier duurder, vergelijkbaar bij Nederland. Dus dat valt nog wel mee. Neemt niet weg dat de vinyl prijzen schandalig gestegen zijn de laatste 7 a 8 jaar. Weet iemand een idee om dit te doorbreken? Ik ga bijna beginnen weer met illegaal downloaden.

Verder natuurlijk een goed album, vind ik. Refrein van Lacuna/Sunrise doet me denken aan een nummer van Oceansize. Maar dat is alleen maar een pluspunt

Behoorlijk enthousiast ben ik van deze nieuwe Motorpycho. Maar ik vind hem wat te kort... het lijkt nu vooral om Lacuna/Sunrise en Big Black Dog te draaien, met wat muziekjes daaromheen (die niet zo opvallen bij deze twee sleuteltracks maar op zichzelf best sterk zijn). Ietwat onevenwichtig dus. Maar wát een beest van een song is met name Big Black Dog. Met gemak het beste nummer sinds Heavy Metal Fruit.

Heb dit eens naast Ratcatcher gelegd (een song van vergelijkbare lengte die ik exemplarisch vind voor de laatste twee platen) en het verschil is schrijnend: waar die song doorslaat in nietszeggend en doelloos proggepiel zonder enige lijn of einde, staat Grote Zwarte Hond voor alles wat ik waardeer in deze band: majestues, stuwend, repetetief, opbouwend naar een mooie climax. Zonder al te veel gepiel. In de lijn van classics als The Wheel of The Golden Core. Met noisy gefreak op de achtergrond alsof Deathprod weer even meedoet. Wat heb ik hier zin an, 30 april in Tivoli!

Op de één of andere manier klinkt het geluid van Angels and Daemons at Play door op deze plaat.
Ik ervaar dat vooral in Big Black Dog, fantastisch!

Inderdaad, die andere hond (d'espace) hoorde ik ook in BBD!

Voeg daar dan ook tracks als Dr. Hoffman's Bicycle en Go To California aan toe. Vind ik persoonlijk heerlijke nummers.

I.M.S. is ook een killer van een nummer hoor!

Track 6 heet trouwens Sleepwalking Again. Heb een correctie ingediend.

Ruim dertig jaar nadat de Noorse tieners Bent Sæther en Hans Magnus “Snah” Ryan elkaar voor het eerst hadden ontmoet voert Here Be Monsters hun intensieve samenwerking binnen het bestaan van Motorpsycho opnieuw de experimentele kanten van hun muzikaliteit op. Sinds de doorbraak van de band met Demon Box uit 1993 ging het snel met de ontwikkelingen binnen hun muziek, de ene keer wisselend tussen de space rock en psychedelica en de andere keer met muzikale keuzes die de band meer in de richting van de hard rock en metal duwde. De afgelopen jaren stonden in het teken van hun 25-jarige bestaan, waarbij onder andere het verzamelalbum Supersonic Scientists en een boekwerk kleur aan de feestviering gaven. Ter ere van het 100-jarige bestaan van het Noorse Teknisk Museum werd een concert gehouden in samenwerking met toetsenist Ståle Storløkken. Dit betekende het startpunt voor het door psychische trekjes gedreven Here Be Monsters, waar Storløkken wegens verplichtingen geen deel van uit kon maken. Het is een album waarop meermaals de verbinding wordt gelegd met met de muziek van hun rijke oeuvre.

Met pianospel opent Sleepwalking het album. Het is een intro dat de opmars vormt naar de de eerste lange track van het album. Het psychische aspect krijgt vorm in de droomwereld waarbinnen de muziek zich bevindt. Al slaapwandelend voert de muziek je naar de gitaarklanken van Lacuna / Sunrise. De zonsopgang doet je ontwaken in een andere wereld, op een plek waar de stilte wordt verstoort door een samenkomen van keyboardklanken, gitaarriffs en strijkers. Snah tilt zijn elektrische gitaarspel door de aangeslagen zang van Bent Sæther heen. Afwijkende gedachten dringen binnen wanneer de stilte zich tot diep in je bewustzijn voert. De bassriff draagt de onderlaag, waar de keyboardklanken van Snah als een warm deken overheen vallen. Melodieus en bij vlagen funky in klank, een nummer dat zich zowel progressief ontwikkeld als momenten van gefundeerde stilte laat vallen. Het psychedelische valt samen met het opbouwende, stuwend in Kapstad’s drumspel en sfeervol in de gitaarklanken.

Running with Scissors bouwt zich op met de gitaren en toetspartijen. De verschillende klanklagen slepen de muziek door herhalende melodieën. Versteviging komt met het drumspel van Kapstad, terwijl de fluittonen van Snah het achtervolgingsspel doen openen. De titel laat weinig heel van de afwijkende gedachten die de muziek laat horen. Melodieus en gestructureerd, maar met een donkere laag. Orgelklanken slepen het nummer naar de mellotron, waarbij de afwisseling tussen het licht en het duister de overhand neemt. De invloeden die door de muziek stromen leggen zowel de verbinding met de jaren 60 psychedelica als de opmars van de progressieve rock in de jaren 70. I. M. S. (Inner Mounting Shame) zoekt daarna de structuur in de rijke klanken van de piano en orgel op, om daarna met de in volume toenemende drumklanken de vernedering in te dringen. Verloren in de toegestroomde gedachten, aangezet door het furieuze gitaarspel van Snah en de harmonieën in zang. Het meeslepende ritme drijft je door een stijgende intensiteit, om je daarna weer tot rust te laten komen. Naar het einde toe haalt het nummer echter ongekend hard uit naar de droomwereld waarin je leven terecht is gekomen. Realiteit en fantasie worden door elkaar gewikkeld en een uitweg lijkt er niet te zijn. Voor Spin, Spin, Spin moeten we ver terug in de tijd, naar het tweede album van de pioniers uit de psychedelische rock: H.P. Lovecraft. Het nummer uit 1968 komt opnieuw tot leven in de wonderschone samenzang en de aangrijpende melodielagen. Zonnig in de klanken en afwijkend van het overkoepelende thema van Here Be Monsters. Spin, Spin, Spin sleept je mee naar de hippiedagen en de Summer of Love, waar de folk muziek wordt bijgestaan door de vroegere ontwikkelingen binnen de psychedelica.

Plots worden we teruggedreven onze droomwereld in, met Sleepwalking Again. Opnieuw voeren de aangrijpende pianoklanken je naar een lang muziekstuk op het album toe, ditmaal het epische slot Big Black Dog. Het ruim een kwartier durende nummer bouwt zich gestaag op, beginnend met de gitaarriff van Snah. De harmonieuze zang en melodieuze klankenregen vormen de koude winterdagen, waar de gure buitenlucht en opkomende donkerheid je in haar greep houden. De intensiteit van het nummer neemt gestaag toe, met gitaren, orgels en drums. De afwezigheid van Storløkken’s synths wordt goedgemaakt door de kracht van de keyboards en orgels, meeslepend in de verschillende passages en climaxen. Terwijl de dagen in het hoge Noorden steeds korter worden nemen de lange donkere nachten de overhand en wordt de muziek ruiger en intenser. De mellotron en symfonieën vormen een onuitputtelijke kracht voor de opmars van de vervreemde gitaarklanken. Hypnotisch en aangrijpend tegelijkertijd, waar de psychedelica de post-rock en hard rock ontmoet. Het trio van Motorpsycho weet de muzikale lagen met elkaar te laten communiceren en de diepte uit elk instrument te halen. Het levert een zinderend kwartier op, waar meermaals wordt opgebouwd naar de climax, om daarna vanuit de stilte weer toe te werken naar ontwrichte klanken. De depressiviteit druipt er vanaf en laat de donkere nacht over je heen dwalen, om het levenslicht voor eens en altijd uit te blazen. Snah voert met zijn gitaarspel als een ontspoorde maniac over de melodieën van de mellotron en basgitaar heen. De inkomende klappen van de drums ebben nog na wanneer de akoestische gitaar de opkomende zon over het winterlandschap doet schijnen. De donkere kant lijkt verdreven, maar ergens ver weg weet je dat het gevaarte zal herrijzen.

Het trio van Motorpsycho legt de focus met Here Be Monsters op de afwisseling tussen ontroerende muzikale passages en ontwrichte en intensieve instrumentale stukken. De afwezigheid van de diepzinnige synthpartijen van Ståle Storløkken worden op het album goedgemaakt met gestructureerde melodielagen en intensieve gitaarriffs. Motorpsycho blinkt op het album uit in de opbouwende psychedelische composities, waar de harmonieën je in de greep van de tekstuele ontwrichtingen houden. Daarmee blijven ze de kracht van hun vele muzikale kunststukjes trouw en slagen ze er met Here Be Monsters in de donkere tijden en momenten van opleving samen te smeden tot een pakkend en kwalitatief hoogwaardig geheel.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Een ratjetoe aan stijlen op meesterlijke wijze samengevoegd op dit laatste album.
Ik volg Motorpsycho al vanaf het begin, en heb vrijwel ieder album van ze in huis, en ik ben geneigt te zeggen dat ik dit misschien wel hun beste album vind, en dat is verdomd knap na 25 jaar puike albums afgeleverd te hebben.......

kort maar erg goed. Wederom vele stijlen en de lange lijst van goede nummers is weer verder uitgebreid.

Eén keer geluisterd en ik moet eerlijk zeggen dat - gezien de reacties - mijn verwachtingen hoger lagen. Wil niet zeggen dat het niks is, maar ben er nog niet helemaal uit. Nog maar een paar keer draaien. We beginnen met een 3,5je. Heb daarna Black Hole Black Canvas weer opgezet en ja, dat blijft toch wel hun meest toegankelijke, wat lichter verteerbare.