menu

R.E.M. - Lifes Rich Pageant (1986)

mijn stem
4,04 (472)
472 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: I.R.S.

  1. Begin the Begin (3:24)
  2. These Days (3:21)
  3. Fall on Me (2:49)
  4. Cuyahoga (4:17)
  5. Hyena (2:48)
  6. Underneath the Bunker (1:24)
  7. The Flowers of Guatemala (3:53)
  8. I Believe (3:32)
  9. What If We Give It Away? (3:31)
  10. Just a Touch (2:56)
  11. Swan Swan H. (2:39)
  12. Superman (2:50)
  13. Tired of Singing Trouble * (0:59)
  14. Rotary Ten * (1:58)
  15. Toys in the Attic * (2:26)
  16. Just a Touch [Live in Studio] * (2:38)
  17. Dream (All I Have to Do) * (2:38)
  18. Swan Swan H [Acoustic Version] * (2:41)
  19. Fall on Me [Athens Demo] * (2:49)
  20. Hyena [Athens Demo] * (2:49)
  21. March Song [Athens Demo] * (3:45)
  22. These Days [Athens Demo] * (3:35)
  23. Bad Day [Athens Demo] * (3:26)
  24. Salsa (Underneath the Bunker) [Athens Demo] * (1:32)
  25. Swan Swan H [Athens Demo] * (2:38)
  26. The Flowers of Guatemala [Athens Demo] * (3:29)
  27. Begin the Begin [Athens Demo] * (3:33)
  28. Cuyahoga [Athens Demo] * (4:32)
  29. I Believe [Athens Demo] * (3:36)
  30. Out of Tune [Athens Demo] * (0:33)
  31. Jazz (Rotary Ten) [Athens Demo] * (1:12)
  32. Two Steps Onward [Athens Demo] * (4:24)
  33. Just a Touch [Athens Demo] * (2:30)
  34. Mystery to Me [Athens Demo] * (2:06)
  35. Wait [Athens Demo] * (2:10)
  36. All the Right Friends [Athens Demo] * (3:39)
  37. Get on Their Way (What If We Give It Away?) [Athens Demo] * (3:16)
toon 25 bonustracks
totale tijdsduur: 37:24 (1:46:18)
zoeken in:
avatar van brandos
5,0
Mijn favoriete REM album. Prachtig hoe ze tegelijk zo melodieus en ongepolijst, dynamisch konden klinken. Het mooie van REM was dat ze meer deden met minder, de tweestemmigheid en het melodieuze basspel van Mike Mills. Het vitale slagwerk van Dave Berry. Het functionele en ook veelzijdige gitaarspel (met solo's die je noot voor noot kunt meezingen) van Peter Buck. En die geweldige stem met dat prettige rauwe randje van Michael Stipe.

avatar van heartofsoul
3,5
brandos schreef:
. Het mooie van REM was dat ze meer deden met minder, de tweestemmigheid en het melodieuze basspel van Mike Mills. Het vitale slagwerk van Dave Berry. Het functionele en ook veelzijdige gitaarspel (met solo's die je noot voor noot kunt meezingen) van Peter Buck. En die geweldige stem met dat prettige rauwe randje van Michael Stipe.


Mee eens. Waarschijnlijk mijn favoriete album van de heren. Prachtig compositorisch geheel. Verder heb je me de woorden uit de mond gehaald. Cd ligt klaar ter herbeluistering een dezer dagen.
Kleine opmerking: de drummer heet toch Bill Berry? Vergis me ook wel eens, hoor.

avatar van oceanvolta
4,5
Ook mijn favoriet van REM, al kwamen ze met AFTP wel in de buurt.

avatar van rkdev
4,5
heartofsoul schreef:
Kleine opmerking: de drummer heet toch Bill Berry? Vergis me ook wel eens, hoor.
och ja, Little Things blijf je houden hè

avatar van brandos
5,0
heartofsoulschreef:
Kleine opmerking: de drummer heet toch Bill Berry? Vergis me ook wel eens, hoor.


Inderdaad, foutje bedankt. Dave Berry had "this strange effect on me"

avatar van heartofsoul
3,5
Leuk gevoel voor humor!

avatar van harm1985
4,5
Iets minder sterk dan de opvolger Document, halverwege kakt het een beetje in met Underneath the Bunker en The Flowers of Guatemala maar over de linie is ook dit weer een sterk album. Wederom een tijdloos album, ook grappig om te horen dat invloeden van R.E.M. terug te horen zijn in de muziek van The Decemberists.

avatar van bikkel2
4,5
De beste R.E.M tot dan toe imo.
Fantastisch geheel werkelijk.
Net even wat puntiger en meer verzorgdere composities.
Overduidelijk hoor je hier een groei en is de band ook niet wars van enkele uitstapjes die wellicht niet zo R.E.M zijn.
De sound, de zang ( Mills hoor je hier al prominenter naast Stipe) en de typerende gitaarsound van Buck, het wordt steeds doeltreffender.
In een tijd van Synths en drumcomputers, blijft de band dicht bij zichzelf en dat is alleen maar te bewonderen.
Het gevoel voor melodie en de basic aanpak is absoluut een pluspunt.
Diepte is er genoeg, en laten we dan ook de lyrics niet vergeten, want Stipe heeft altijd wel iets zinnigs te melden.
Een blijvertje, wat met dit album defintief gezegd kon worden.
Coherente plaat, zonder echte zwakke plekken.
Highlight uit de 2e helft van de 80's.

avatar van HansVon
4,5
Bedankt Harm dat je (is al weer een tijd geleden) me dit IRS album aanraadde.
Ik begon ooit moeizaam van achter met Monster en daarna schitterende Automatic for the People terug in de tijd naar deze ; dacht wordt steeds toegankelijker dan.
Nou dat niet, maar heerlijk directe nummers die toch redelijk snel bij me binnenkwamen.

Ik hou wel van groepen die zulk verschillende albums maken in hun carrière ! En dat zeg ik nu ik pas
3 albums heb beluisterd !

avatar van Niek
4,5
Cd gisteren aangeschaft. Ook ik kom pas rijkelijk laat achter de klasse van R.E.M. in de vroegere jaren (al blijft Automatic for the People voorlopig wel op 1 staan qua R.E.M.-materiaal). Kort vraagje: mijn tracklisting achterop de jewelcase is als volgt:
1. Begin the Begin
2. Hyena
3. Just a Touch
4. I Believe
5. These Days
6. THe Flowers of Guatemala
7. Cuyahoga
8. What if we give it away?
9. Fall on me
10. Swan swan h
(geen 11 of 12)
13. Tired of singing trouble
en dan nog wat previously unreleased

Echter, ik hoor net Stipe Hyena roepen, terwijl we toch allang voorbij nummer 2 waren en idd: we waren bij 5, zoals de tracklisting hierboven aangeeft. Weet iemand of die afwijkende tracklist ergens op slaat?

avatar van Sandokan-veld
3,5
Niek de band besloot op het allerlaatste moment de tracklisting nog om te gooien, ik geloof vanwege het toevoegen van 'Superman'. De hoesjes waren toen al gedrukt. Op latere persingen werd de foutieve tracklisting gehandhaafd, naar ik aanneem omdat dat wel goed paste in een traditie van excentrieke lolletjes door de band. De tracklisting hierboven is dus de juiste.

avatar van Niek
4,5
Ha Sander,

Dank voor je reactie. Grappig. Misschien dat er naast Superman nog een nummer op laatste moment is toegevoegd (aangezien 11 en 12 ontbreken)? De bonustracks staan in ieder geval wel in de juiste volgorde erop, dus dat sluit aan bij je uitleg .

avatar van Sandokan-veld
3,5
Ja, dat tweede nummer zal dus 'Underneath the Bunker' zijn. Ik heb momenteel de bron hiervoor even niet bij de hand helaas.

Edit zie ook het bericht van herman bij dit album van 27 januari 2005, 03:07.

avatar van Come On
3,5
Goed album maar overtroffen door Document, Green, Out of time en Automatic for the people. En dat van iemand die alles heeft van Murmur t/m Up. Toen heb ik het opgegeven. De 4 genoemde zijn goud.

avatar van galleryplay
4,0
Dit was de eerste REM plaat die ik kocht in 1986. Dit was voor mij de periode dat ik nog zowel cd's en vinyl aanschafte, afhankelijk van de beschikbaarheid. Deze plaat heb ik dus op vinyl. Heb er vreselijk spijt van dat ik niet veel later helemaal overstapte op CD, wat had ik een mooie vinyl collectie gehad als ik stug was blijven volhouden...

Anyway, mooie tijdloze (traditiegetrouw) plaat van REM. Waarschijnlijk daarna alleen door AFTP overtroffen, al vind ik Green en Document ook zeer behoorlijk.
Het enige dat me van Life rich pageant ietsje tegenstaat is dat REM wel heel nadrukkelijk zocht arena-waardig materiaal. Logisch overigens want de band zag de zalen steeds groter worden. Toch klinken de gitaren zo nu en dan net ff te zwaar, althans voor REM

Arbeidsdeskundige
The Flowers of Guetemala is mijn favoriete nummer op mijn favoriete album van deze in de jaren tachtig toonaangevende band.

avatar van DargorDT
4,5
Deze had ik nog geen stem gegeven, zag ik... 4,5 ****

De discografie van R.E.M. kun je eenvoudig in een aantal delen opsplitsen. Het deel als underground-bandje, het deel tot en met Out of Time, de R.E.M. van de miljoenenverkopen, de periode na het vertrek van Buck, etc. Iedereen zal er zijn eigen gedachten over hebben, maar ik vind de eerste vier (Murmur, Reckoning, Fables of the Reconstruction en Lifes Rich Pageant) wel bij elkaar horen.

Het is 1986 en de band is nog bezig aan zijn beginjaren. R.E.M. is nog een jong bandje uit Athens dat veel tourt, langzaam steeds meer aandacht krijgt en met Lifes Rich Pageant voor het eerst bewijst een wereldberoemde band te kunnen worden. Maar dat zijn ze nog lang niet. Pas met 'The One I Love' op Document (het volgende album, een jaar later) scoort R.E.M. zijn eerste grote hit in de VS (#9 in de Billboard Hit 100). Document is commercieel gezien het 'eerste' doorbraakalbum. Out of Time zou je met wat fantasie het 'tweede' doorbraakalbum kunnen noemen.

Terug naar Lifes Rich Pageant, van de eerste vier mijn duidelijke favoriet. De drie voorgaande albums bevatten enkele ijzersterke songs, maar zijn gemiddeld genomen iets minder dan deze. Hier zet R.E.M. een vol album lang de uiterst herkenbare R.E.M.-sound neer die op Out of Time een miljoenenpubliek zou bereiken. Puntige, krachtige liedjes, ingekleurd door Buck's heldere gitaargeluid en de stemmen van Mills en Stipe. Het opzwepende Just a Touch, Fall on Me, I Believe en Begin the Begin zijn voor mij klassiekers. Van start tot finish is dit een ijzersterk werkje dat de tand des tijds prima heeft doorstaan. Misschien is dit voor mij wel het ultieme R.E.M.-album, aangezien ik bij Out of Time (te vaak gehoord) en Automatic For the People (te gepolijst) kleine kanttekeningen plaats. Die heb ik hier in het geheel niet.

Arbeidsdeskundige
Laat ik me eens wagen aan mijn top 5 nummers van dit geweldige album.
1. Flowers of Guetemala
2. Fall on Me
3. What If We Give It Away?
4. Superman
5. Begin the Begin

avatar van Fathead
4,5
Ik denk bij deze hoes altijd dat de afbeelding nog niet helemaal geladen is.

avatar van Mr. Rock
4,0
Lekker gevarieerd album van R.E.M. Songs die tegen punk aan zitten als Just a Touch (dus daar heeft Green Day zijn American Idiot-riff vandaan) tot fraaie ballads, waarvan ik Swan Swan H de mooiste vind. Leuk gebruik ook van accordeon in dat nummer. En zo zijn er meer muzikale uitstapjes, naar het Wilde Westen (I Believe) en naar... tja, waar moeten we Underneath the Bunker situeren? Hoogtepunten zijn toch de meer rechttoe rechtaan rocknummers: Begin the Begin, These Days, What If We Give It Away. Echt zwakkere nummers staan er niet op, of het moet de afsluiter zijn.

Ach wat is REM toch een geweldige tijdloze band: zo organisch en menselijk, zonder pretenties maar met zoveel diepgang. Voor mij een van de beste bands allertijden met als hoogtepunt: 'Lifes Rich Pageant' uit 1986. Hier zijn ze op de toppen van hun kunnen; wat 'n ongebreidelde energie en klasse etaleren ze op dit meesterwerk. En 'Fall On Me' is zonder meer een van de beste songs uit de popgeschiedenis. Gevoelsmatig is 'Murmur' mij vanwege de verstilde melancholieke sfeer nog dierbaarder, maar rationeel beschouwd is 'Life Rich Pageant' een van REM's beste platen.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
Life's rich pageant de beste van R.E.M., zoals veel gebruikers hier vinden? Als ik antwoord geef op de vraag naar de beste van Bowie's studioplaten van tussen 1971 en 1977 is dat in de praktijk de plaat die ik het meest recent heb gedraaid, want al die platen zijn zó goed dat ik bij èlke plaat denk: "O ja, nee, dít is toch wel de beste." En hetzelfde heb ik eigenlijk bij de eerste zes R.E.M.-platen (inclusief Chronic town), dus of ik dit de beste vind kan ik gewoon niet zeggen. Wel vind ik het de meest consistente, met drie geweldige openers gevolgd door een trio dat daar nauwelijks voor onderdoet, en een tweede helft die iets minder is maar toch ook zulke hoogtepunten als I believe en Swan swan H bevat. Jammer van die flauwe afsluiter, hoewel AllMusic durft te zeggen dat "even with excellent songs like I believe, Flowers of Guatemala, These days and What if we give it away, it's ironic that the most memorable moment comes from the garage rock obscurity Superman". Echt commentaar dat nergens op slaat wanneer de rest van de plaat zoveel moois en zoveel serieuze momenten herbergt. Hoe dan ook, fantastische plaat, met teksten die een politiekere Stipe dan ooit laten horen en nóg urgentere muziek.

avatar van luigifort
4,0
R.E.M. - Lifes Rich Pageant (1986)

Nieuw album, nieuwe stad, nieuwe producer. Plaats van handeling: Belmont, Indiana.
Man achter de knoppen: Don Gehman, tot dan vooral bekend van zijn werk met John Mellencamp, waar de leden van R.E.M. van onder de indruk waren. De bandleden hadden het prima naar hun zin in Indiana en bezochten er in hun vrije tijd veel concerten. Welke dan vraag je je af De band wilde een harder hitting 'rock' album, wilden een beetje af van de murkiness van Fables of the Reconstruction. Een wat meer pristine productie met Michael's vocals duidelijker en vooraan in de mix. Ook wilden ze meer gebruik maken van verschillende instrumenten en nieuwe opnametechnieken zoals overdubs en layering in de studio waar ze tot dan nog niet echt bekend mee waren. En dat kon allemaal onder Gehman in Mellencamp's studio in Indiana. Hun meest uitdagende album tot dan toe, meest diverse ms ook wel. Een album ook voor mij waar ik nog steeds niet helemaal goed mijn vinger op weet te leggen. Minder een geheel ook voor mijn gevoel en ook minder evenwichtig. Dat zou je eigenlijk niet zeggen als je het eerste kwartet songs hoort. Het begint met het begin zullen we maar zeggen De opener is meteen een van de beste tracks van het album. Heel rauw en rockish, eigenlijk heeft het op een bepaalde manier dezelfde vibe en cadans van een Cant Get There From Here, zeker in het gitaarwerk. Standout is hier voor mij Michael's vocals en zijn delivery die heel achteloos raspy, maar ook gedecideerd klinkt. Ik ga hier hartstikke lekker op, draai 'm vaak hard op straat via mijn smartphone inclusief Stipe dansjes Op YT is een heerlijke versie te vinden samen met Eddie Vedder (überfan ook). Kan het beter? Eigenlijk niet, maar de power en vaart en boodschap van These Days doet je twijfelen of deze song niet nog beter is. Misschien wel Life-affirming jeugdanthem, wat een energie! Meteen three, three, three redenen waarom toch wel Dan komen er 2 environmental songs back to back, om te beginnen met het lieflijk hoge en ijle Fall on Me, een song die zo'n mooi refrein heeft dat lange verzen helemaal niet nodig zijn. Popgem in al zijn eenvoud. Laten we ons vervolgens meedrijven in de rivier Cuyahoga, maarja helaas vervuild. In songs als deze kan ik al een beetje de sound en zang horen van het volgende album Document. Cuyahoga heeft ook een heerlijk meezingrefrein. Een kwartet songs om u tegen te zeggen dus. Hyena doet mij eerlijk gezegd niet zo heel veel, een beetje de Second Guessing en Auctioneer van vorige albums. De straightforward snelle rocksong van het album, niet verkeerd, maar ook niet echt heel bijzonder. Underneath the Bunker is a fun little ditty, helemaal niks mis mee. Met een beetje samba/bossanova vibe (ik ben geen expert) en zorgt voor een mooie overgang naar het 2e deel van het album. The Flowers of Guatemala vinden veel mensen mooi. Ik vind 'm zeker wel aardig, maar niet verheffend mooi als een Perfect Circle of een Camera bv. I Believe is dan wel weer een klasse apart, ook in mijn persoonlijke top 10 stond ie ten tijde van de gezamenlijke R.E.M. top 200. Hier weer zo lekker positief heerlijk jangly, heerlijke drive ook en vooral Buck's shimmering gitaar in het refrein dat doorjengelt, prachtig! What If We Give It Away? is zeker een goede song, maar niet direct een topper. Past wel qua sfeer bij Bunker hiervoor. Het heeft wel een heel fijne en herkenbare riff. Just a Touch is voor mij ook weer redelijk anoniem, rechttoe rechtaan weer. Ik ben denk ik niet zo'n punker ook bedenk ik me nu Swan Swan H met zijn oorlogssymboliek valt dan wel weer perfect in mijn straatje. Michael brengt dit prachtig. Een kleine song wel, maar wel met veel zeggingskracht. Een manier van zingen van Michael die we ook op Green gaan tegenkomen.
Superman, een cover van The Clique is zeker wel een fijn en catchy nummertje, apart om daar het album mee af te sluiten. Voor het eerst Mike Mills op vocals, oa door het feit dat de overige bandleden er niet zo kien op waren om dit nummer überhaupt op te nemen.
En dan zijn we alweer bij het moment van beoordelen aangekomen. Het album heeft een zeer sterk openingskwartet dat zeker, maar voor mij gaat het om de albumexperience in zijn geheel. En het 2e deel van het album is voor mij over het algemeen een stuk minder en een minder geheel ook, soms kom ik er ook niet zo heel goed doorheen. Daarom komt ie net onder Murmur terecht

4,25 *

1. Fables of the Reconstruction
2. Murmur
3. Lifes Rich Pageant
4. Reckoning
5. Chronic Town

avatar van johan de witt
4,5
Inderdaad, eerste vier tracks hemels en een dikke 5****
De volgende 8 tracks wat wisselender van kwaliteit, als geheel zeker wel een dikke 4****
Samen toch een ruime 4,5***** voor mij

avatar van luigifort
4,0
Maar ik heb 'm ook niet op vinyl, ms klinkt ie dan beter

avatar van Rudi S
5,0
Booster album.
De eerste bij mij met een upgrade (5 sterretje is het geworden) want hij komt bij herbeluistering toch akelig dicht van mijn favorieten ( Green, Hifi en OoT).
Het einde van album vind ik ook helemaal het einde met de energie just a touch ( die piano) het o zo mooie Swan Swan en Superman.
Mijn vinkjes zitten dan wel weer bij de eerste 7 nummers.

Gast
geplaatst: vandaag om 10:46 uur

geplaatst: vandaag om 10:46 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.