Wovenhand - Mosaic (2006)

zijn geen woorden voor... subliem!!!

Beklemmend, bezwerend en duister. Met een sprankje optimisme zoals in het instrumentale 'Bible And Bird'. Edwards heeft z'n demonen nog niet van zich afgezonden en dat is voor de muziekliefhebber maar goed ook. Aangrijpend album.

afgezonden = afgeschud

David Eugene Edwards heeft het voor elkaar.... zit niet alleen de duivel op z'n hielen, maar mij ook !
Manman wat verslind ik zijn werk momenteel. Allereerst 16 Horsepower en nu akker ik door Wovenhand heen.
Ik krijg maar niet genoeg van dat heerlijke duistere werk van die man.

Met dit album keert Eugene terug op het niveau van 16 HP. Slota Prow - Full Armour is echt een topnummer. Andere favo is Swedish Purse.
Alleen jammer van het slotnummer. De rest is beslist van hoge kwaliteit.
4*

In 2001 bleek Sixteen Horsepower gestopt en was er opeens Woven Hand. Die stop leek aanvankelijk tijdelijk, terwijl David Eugene Edwards het inmiddels als één woord geschreven Wovenhand voortzette, maar in 2005 kwam dan toch het bericht dat 16Hp definitief was gestopt, zo vertelt de bio van Wovenhand op mijn streamingkanaal.

Ik schafte Mosaic pas in 2022 aan, nadat ik in 2012 weer aanhaakte bij The Laughing Stalk. Nu ik mijn collectie Wovenhand voor het eerst van voor naar achter doorga, komt het in context te staan. Mosaic ligt in het verlengde van voorganger Consider the Birds zonder in herhaling te vallen.
Zo zijn de dronenummers gebleven, getuige onder andere de korte opener Breathing Bull en het afsluitende Little Raven / Shun, dat uit twee delen bestaat, gescheiden door een lange stilte. Liever dan die monotonie hoor ik Winter Shaker. Daarin zitten weliswaar ook drones, maar nu met percussie van Ordy Garrison, die net als de tekst verwijst naar native Americans.
In Swedish Purse zit een Middeleeuwse melodie verwerkt, door Edwards op een orgel gespeeld, fraai in combinatie met banjo is Twig als een Gregoriaans gezang, de tekst een bewerking van een gebed en lofzang van kerkvader Ambrosius (339 - 397). Dan is er het lichtere Whistling Girl, dankzij banjo en piano en de tekst "It falls to us from his holy hill by his perfect will". Met Elktooth wordt donker geëindigd, mede dankzij een waarschuwende tekst over "a double minded man", percussie en een monotone orgellijn.

De tweede helft begint verrassend licht met het instrumentale Bible and Bird - het is zowaar vrolijk en de country van Sixteen Horsepower keert terug! Voor even dan, want in Dirty Blue maken de viool van Elin Palmer, de drums van Garrison en de akoestische gitaar en zang van Edwards het ernstiger - en alweer sfeervol.
Verrassend is de overgang van het dronende Slota Prow naar de percussie van Full Armour, samen een kleine zes minuten durend: "In full armour he turns my cheek". Net als op vorige albums zijn de afsluitende nummers stemmig van aard. Eerst de elektrische gitaar en zang van Truly Golden, geschreven door filmcomponist Peter van Laerhoven, dan het sfeervolle Deerskin Doll, mede dankzij de viool.

Passend is stijlomschrijving 'gothic americana' die ik bij een bio van de groep tegenkwam. Muziek waarin je je met het tekstboekje in de hand moet onderdompelen.