Wovenhand - Mosaic (2006)

David Eugene Edwards blijft intrigeren met zijn gotische gospelfolk. "Mosaic" staat weer boordevol dreigende en donkere klanken omlijnd met zijn bezwerende prekende stem. Edwards drijft weer de nodige demonen uit en dit levert een gedreven set aan liedjes op. Persoonlijk vind ik "Consider the Birds" als album wat beter, maar luisterend naar "Mosaic" hoor ik een getergde Edwards die met zijn ziel en zaligheid de duivel op zijn hielen zit, of God? Dat weet je bij Edwards nooit helemaal precies als gevolg van zijn haat-liefde verhouding met zijn religie. Het levert in ieder geval muziek op waar je niet omheen kunt.

Een weemoedig man voelt zich niet thuis op deze aarde en verschanst zich in een blokhut. 's Nachts komt een eenzame wandelaar voorbij: de hut steekt als een zwarte schim af tegen de turquoise hemel – in de kleuren van de hoes van dit album. Binnenin de blokhut vermoedt de wandelaar een eenzame ziel, en inderdaad zit de bewoner in zijn eentje de meest prachtige maar ook de meest verdrietige muziek denkbaar te maken. Later mogen vrienden nog wat percussie en strijkers toevoegen, maar de plaat blijft hélemaal de zijne. Verlangend en onheilszwanger. Maar is het koninkrijk Gods niet al in je hart? De eenzame man is daar onkundig van en richt zijn blik naar boven: He gives a woman's touch. De nachtelijke wandelaar gaat zwijgend voorbij.