Rihanna - ANTI (2016)

Ja, platen ken ik uiteraard wel. Ik volgde het nieuws over een nieuwe plaat niet

Deze redenering volg ik niet. Op de eerste twee albums liet ze zich niet omringen door topproducers (er even van uitgaande dat ze dat ditmaal niet doet) en Rated R (2009) was al dat album dat je hier omschrijft. Zowel artistiek als qua eigen inbreng én qua ontvangst door "muziekliefhebbers".

Rihanna heeft het altijd een beetje afgewisseld. De ene keer een banger, de andere keer meer een luister-/groeiplaat. De vorige, Unapologetic, was er ook een uit die laatste categorie.

Net tickets gekocht voor de ANTI World Tour. Ben benieuwd of ze tegenwoordig live een beetje kan overtuigen.

'Woo' is hier nu favoriet. Veel fijne elementen heeft dat nummer en die twee repetitieve gitaarakkoorden, die eerst vooral irriteerden, werken zeer verslavend.

Ik snap die cover ook totaal niet. Ik heb nog nooit een cover gehoord die niet alleen niets toevoegt, maar waarbij ook nog eens klakkeloos de muziek van het orgineel is overgenomen. Het is eigenlijk meer karaoke wat Rihanna hier doet, beschamend slecht ook nog eens, het nummer past haar totaal niet.

Ik was wel benieuwd naar het album, Rihanna is een beetje een guilty pleasure van me, maar met ANTI zou ze echt losbreken zo werd gezegd, dit zou de plaat zijn die ze zelf wilde maken. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt.

Na een aantal luisterbeurten kan ik zeggen dat Ik het nogal een wisselvallige plaat vind, alsof mevrouw het zelf ook niet helemaal eens kon worden met haar producers. Na een aardige wat donkere start krijgen we Woo. Tja wat moet ik hier van zeggen, veel slechtere nummers heeft Rihanna niet gemaakt. Daarna volgen wat nummers die ook niet blijven hangen. Pas bij Love On The Brain veer ik weer op. Het wordt nog beter met Higer, hier laat Rihanna horen echt iets in huis te hebben, prachtig gezongen, maar waarom duurt het nummer maar twee minuten?

Ik hoop maar dat dit een overgangslaat is naar een plaat die echt artistieke vrijheid laat zien. ANTI is een soort mengelmoes geworden van vreemde keuzes, (veel) matige nummers, een tweetal vreselijke nummers, en ook twee echt goede tracks. Dat laat me toch zitten met een onbevredigend gevoel, want een beetje een gemiste kans is ANTI wel geworden.

Je omschrijft exact mijn gevoel bij deze plaat. Tot op de titels nauwkeurig.

Enige verschil is dat ik tot nog toe nooit iets van rihanna beter vind dan gemiddeld. Op deze plaat is dat met een x aantal nummers wel het geval. Vandaar wel een voldoende.

Needed me wil ik nog even noemen. Dat is echt een dieptepunt. Op dit nummer is Rihanna letterlijk Boi1da en Drake van nothing was the same aan het kopieren. Van flow tot opbouw tot algehele sfeer.

Vreemde en nutteloze bijdrage op dit album...

Tot nog toe vind ik de openingsnummers en love on the brain het sterktst.

Wat is Woo een geweldig nummer zeg! Ik lees nu ook dat o.a. Jeremih en The Weeknd hebben meegeschreven en dat de productie komt van Hit-Boy (o.a. Niggas in Paris, Goldie en Backseat Freestyle).

Dat nummer van Tame Impala kende ik nog niet dus in eerste instantie had ik niet door dat het een cover was. Als je je daar niet bewust van bent is het ook één van de hoogtepunten op het album. Dat het een één-op-één-kopie blijkt te zijn is teleurstellend van Rihanna - trouwens idem voor Beyoncés Superpower - maar ik blijf er wel gewoon van genieten als hij langskomt op dit album. Al snap ik goed dat dat niet lukt als je het origineel al goed kende.

Gelukkig toch nog een medestander tussen alle haat!

Interessant dat het nummer omslaat van zelfverzekerdheid (''I bet she could never make you cry'', ''Tell me that she couldn't get this deep'') naar onzekerheid in het tweede couplet en naar wanhoop in het derde couplet: ''Maybe you just need to sin for me'' en het geschreeuw ''I don't mean to really care about you no more!''. En dan die twee heerlijke gitaarakkoorden, die het nummer net zo afstandelijk en kil laten klinken als de tekst dat doet.

Niet alleen muzikaal maar ook tekstueel dus met afstand mijn grote favoriet.

Ik vond Pon De Replay helemaal geweldig destijds.
Daarna kwamen nummers als Umbrella, Don't Stop The Music etc en werd ik de grootste Rihanna hater die er was. Maar toen kwam ze opeens met Rude Boy. Meteen fan van dat nummer en sindsdien vind ik haar singles heel erg sterkt met als hoogtepunt Man Down. Naar mijn mening een van de beste nummer van het decennium tot nu toe. Vandaar dat ik ook maar eens ging proberen haar albums te luisteren, maar dat bleek niet aan mij besteed. Vaak een bij elkaar geraapte rotzooi. Tot dit album...

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik vind Anti gewoon echt een super lekker en goed album geworden.

Kiss It Better

Qua stijl-switch en sfeer doet mij dit veel denken aan BEYONCÉ, maar dan toch net een stukje minder. Ik kan erg geniet van de sfeer dit Rihanna hier neerzet, maar helaas vind ik haar op dit album net iets te vaak door de mand vallen als zangeres. Op vorige albums kon ze dit wel redelijk verbloemen, maar hier gaat ze een stapje verder en haar techniek is net niet toereikend. Wel gewaagd van haar. Verder is het niet echt storend is ANTI een sterk album dat ik met plezier luister.

Drake op Work staat echt al vanaf het eerste begin in m'n geheugen gegrift. Jezus wat een heerlijke verse is dat

'Sex with Me' ????. Lekker om mee te zingen. Had op Talk That Talk zeker niet misstaan!

Pas de 3e keer dat ik het volledig luisteren en nu begint er steeds meer te bevallen, vooral in de eerste helft.

In Kiss It Better is het net alsof ik Prince op zijn gitaar hoor... goed gejat of zou hij stiekem meegedaan hebben ipv die Nuno Bettencourt?

Wat een korte nummers allemaal zeg!

Globaal beluisterd en ik vind Woo, Desperado, Kiss it Better en Never Ending (alleen dit nummer klinkt heel sterk naar een Hilary Duff nummer die zij op haar laatste album had die ook niet super lang geleden is uitgebracht) tot nu toe het leukst!

De rest is of te kort of klinkt niet lekker. Helaas.
Ik denk niet dat dit mijn favoriete Rihanna gaat worden.

'Never Ending' klinkt vooral een beetje als 'Thank You' van Dido.

Er zit ook een sample in van 'Thank You' al hoor ik het er zelf niet in.

Het album is me net iets te lang - met al die zeemzoete nummers op het eind - om er een 4* aan kwijt te kunnen. Consideration is wel een heel erg gave track. Daarnaast vind ik het vreemd dat Needed Me zo goed als niet is aangevinkt, want dat is net als Work een ijzersterke single.

Ja, voor mij verpest het einde ook een nog hoger cijfer. Als enkel al Love on the Brain was weggehaald - wat sowieso een jammerlijke kopie is van Beyoncé's Superpower - had het sowieso 4,5* van me gekregen.

Love On The Brain vind ik juist een prachtig nummer. Vooral deze grandioze live-uitvoering:

Rihanna - Love On The Brain (Live From the 2016 Billboard Music Awards) - YouTube

'Love on the Brain' is inmiddels door Rihanna zelf bevestigd als de vierde single. Volgende week zal ze optreden tijdens de VMA's dus redelijke kans dat ze LOTB ook daar zal zingen.

Ik hoop dat de radiozenders hier in Nederland wat milder zijn voor LOTB in vergelijking met de vorige singles, want daarvan heb ik enkel 'Kiss It Better' langs horen komen, en dat was ook maar twee of drie keer.

Ik vond de meeste hits van Rihanna maar irritant, tot ik 'Diamonds' hoorde. Uit nieuwsgierigheid dit album meteen beluisterd toen het uitgebracht werd op Tidal en ik was aangenaam verrast. Wat een fantastisch album, dat overduidelijk gemaakt is vanuit eigen creativiteit en niet vanuit het oogmerk om mee te liften op de stijl van de huidige hitparade.

De productie alsmede de smaakvolle synth-geluiden en eigenzinnig ritmes maken de aankleding zeer aangenaam. Het belangrijkste zijn natuurlijk de composities. Die komen gevarieerd en sterk op mij over. Rihanna klinkt zelfverzekerd en volwassen. Haar stem is rauwer geworden, en dat beschouw ik als een positieve ontwikkeling. De Tame Impala-cover Same Ol' Mistakes is mijn persoonlijke favoriet van het album. Het is misschien een buitenbeentje, maar ik vind het enorm goed bij Rihanna passen.

Hopelijk zet ze de creatieve lijn van dit album voort op haar volgende werk.

Ik geef toe, Rihanna zat voor mij in een hokje van commerciële inwisselbare zielloos klinkende pop zangeresjes. Zo let je even niet op, en stiekem begint ze toch wat interessanter te worden.
Ze is ontegenzeggelijk beter gaan zingen als je de live filmpjes vergelijkt met haar start, maar ook de stijl en productie worden spannender. Een soort R&B met wat Dancehall en een vleugje Frank Ocean.
Neemt niet weg dat ik Work een bloed irritant nummer vind, maar Kiss it better met die gitaar vind ik niet verkeerd. En ik vind d'r eigenlijk ook wel een tof wijf. Ik ben benieuwd naar haar volgende stappen en of ze nog meer in de buurt kan komen van een artieste als Janelle Monae.

Ze schijnt momenteel met deze dude aan nieuwe muziek te werken. Lijkt dus in ieder geval door te gaan in de R&B/soul. Ik heb ook het idee dat dat meer Robyn zelf is en de oude clubkrakers meer Rihanna/hippe producers.

Nu jaren later luister ik dit album opnieuw en besef ik me dat het een van haar minste albums is. Er zit niet echt een lijn in de nummers en er lijkt verder ook niet een diepgaande gedachte achter te zitten. De cover van Tame Impala is leuk alleen er is weinig aan veranderd. Toen ik het vroeger luisterde kende ik Tame Impala nog niet, ik kom er nu pas achter dat het een cover is. Ik hoop echt dat Rihanna snel weer een nieuw album uitbrengt en dat het wat meer van haarzelf laat zien want ik heb nog niet echt het idee gehad dat ze haar artistieke zelf helemaal heeft kunnen uiten. Want ook uit haar andere albums kan je niet afleiden wat nu precies echt Rihanna is. Ik ben er wel benieuwd naar om dat te leren kennen. Als klein meisje ben ik altijd al groot fan van haar geweest, maar nu ik ouder ben zie ik in dat er volgens mij nog veel meer schuil gaat in haar hoofd.

Vandaag opnieuw beluisterd, omdat ik Rated R, Good Girl Gone Bad, maar ook Talk That Talk en Unapologetic erg goed vind en dit album totaal niet. Met uitgezonderd een aantal leuke nummers. Ik kon dit album niet zo goed meer herinneren dus ik dacht, ik waag nog een poging.

Desperado, Woo, Kiss it Better en Never Ending zijn de leukste nummers! Daarna volgen Love on the Brain en Close to You. De rest is gewoon vreselijk!!!

Het nummer Higher spant echt de kroon. Ik heb nog nooit gehad dat ik een nummer zo snel mogelijk wilde afzetten. Wat is haar stem hier vreselijk om aan te horen. Wat een gekrijs. Bij Work hoor je niet eens wat ze zingt en is het een soort van gemompel wat continu doorgaat. Pose is ook net zo erg.

Goodnight Gotham had echt een te gek nummer kunnen zijn!! Maar nee, ze heeft ervoor gekozen om het als een soort tussennummer toe te voegen van 1 minuutje waardoor het niks toevoegt aan het album. Had dus gewoon weggelaten kunnen worden. James Joint voegt ook niks toe, alsof ze inderdaad stoned is als ze het zingt.

Sex with me begint leuk, maar daarna ook weer hetzelfde geneuzel als de andere nummers.

Same Ol' Mistakes begint ook leuk, maar daarna alleen maar hetzelfde. Geen variatie, geen uithalen, allemaal aan één stuk door gemompel alsof ze bijna in slaap valt of geen zin heeft.

Ik had een 2,5* gegeven, maar gaat nu naar 2,0*. Erg jammer.

Niet echt een boeiend album. Rihanna is vooral een artieste met hits en singles. En ook met ANTI levert ze niet echt een 'album' af. Er zitten wel leuke dingen in, maar als geheel is het eerder een verzameling met ups en downs dan een boeiend album.