Ray LaMontagne - Ouroboros (2016)

Tijdens een TV programma (enige tijd geleden) kwam de naam Ray LaMontagne voorbij. In diezelfde periode bracht Ray ook de plaat Supernova uit en ik ging er eens goed voor zitten. Zeker omdat de beschrijving van zijn oeuvre overeen kwam met mijn smaak.

Supernova liet een divers geluid horen. Hier en daar raak, maar als geheel een onsamenhangende massa. Wellicht moet ik het nog eens goed beluisteren. Zijn andere albums gaan meer in de roots richting en dat ligt mij niet altijd. Ik begrijp dan ook dat liefhebbers van die stroming wellicht niet geheel blij zijn met Ouroboros. Voor mij is dit echter puur genieten: psychedelische geluidseffecten, dromerige en dan weer spannende landschappen komen voorbij in een trip van 40 minuten. Zoals ook de laatste albums van Jonathan Wilson, Israel Nash en in iets mindere mate 'Primrose Green' van Ryley Walker in mijn gedachten opkomen. Escapisme ten top.

Deze ligt mij een stuk beter dan voorganger Supernova, sterker nog, ik heb het album zojuist aangeschaft en ga er dit weekend eens lekker van genieten.
Komt wel goed tussen mij en deze plaat.

Zei ik toch.....

Vanavond dit album 3 x in zijn geheel beluisterd en slinger de plaat direct in mijn rotatielijst.
Wordt per draaibeurt beter.
Ik blijf mijn voorkeur houden voor de wat rustige kant van Ray want wat is de opener een geweldig nummer!

eerste nummer begint zo veelbelovend! die heerlijke spanning opbouw. Helaas vind ik ray echt kwa rocken de plank totaal misslaan. t past gewoon niet bij zijn stem.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ray LaMontagne - Ouroboros - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ouroboros is al weer de zesde plaat van Ray LaMontagne en de opvolger van het in 2014 verschenen Supernova.

Op Supernova koos de Amerikaanse singer-songwriter samen met producer en Black Keys voorman Dan Auerbach voor een wat steviger en ook wat psychedelischer geluid. Met name de liefhebbers van de rootsmuziek op de eerdere platen van Ray LaMontagne konden deze stap maar matig waarderen.

Ouroboros werd geproduceerd door My Morning Jacket voorman Jim James en is een plaat die hinkt op twee gedachten. Ook de cd versie en de digitale versie van de plaat bestaan uit twee delen en het zijn delen die een duidelijk verschillend geluid laten horen.

Ouroboros opent met het ruim acht minuten durende en flink psychedelische Homecoming en wordt gevolgd door het wat stevigere maar net zo psychedelische Hey, No Pressure, dat ook op Supernova had kunnen staan; iets wat overigens ook geldt voor de twee tracks die volgen.

Nu vond ik Supernova persoonlijk helemaal geen slechte plaat en het is een plaat die ook nog eens beter is geworden naarmate je hem vaker hoorde. De psychedelisch aandoende openingstracks bevallen me dan ook wel, al missen ze het duidelijke stempel dat Ray LaMontagne op zijn eerste platen drukte. Hier staat een fraai 60s geluid met geweldig gitaarwerk tegenover en hoewel Ray LaMontagne misschien wat minder expressief zingt dan we van hem gewend zijn, is ook met de zang helemaal niets mis.

Na 23 minuten zit het eerste deel van de plaat er op en heb ik zelfs een aantal keren aan Pink Floyd moeten denken; een naam die bij beluistering van de eerste platen van Ray LaMontagne nooit bij me op is gekomen.

Het is een naam die ook bij beluistering van het tweede deel van de plaat nog wel eens opkomt, maar over het algemeen genomen laat het tweede deel van de plaat de Ray LaMontagne horen die we kennen van zijn eerste platen en dat is goed nieuws voor de liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek.

Het tweede deel van Ouroboros laat een meer akoestisch en roots georiënteerd geluid horen en imponeert weer met vocalen die dwars door de ziel snijden, precies zoals deze vocalen een onuitwisbare indruk maakten op de eerste platen van Ray LaMontagne. Het bevalt me uitstekend, al kan ik met het eerste deel van de plaat ook uit de voeten.

Het in slechts twee weken opgenomen Ouroboros is een plaat met twee gezichten, maar het zijn wat mij betreft gezichten die elkaar versterken. De fans van het eerste uur zullen waarschijnlijk vooral voor het tweede deel van de plaat zwichten, maar ook met het eerste deel is helemaal niets mis. Integendeel zelfs. Erwin Zijleman

Dat heb ik ook (alhoewel het eerste nummer net wat te lang duurt is dat wel heel erg mooi). Gelukkig keren die nummers nog wel terug en zijn niet alle rockende nummers even vervelend, maar het zorgt er bij mij voor dat ik dit nog steeds niet boven 3,5* kan trekken jammer genoeg.

Heel part 2 is vrij rustig en lekker dromerig. Dat moet je toch waarderen, Eric

Waarom denk je dat ik gewoon netjes 3,5* als beoordeling heb dan?

Z'n 'psychedelische rock' slaat gewoon minder aan: ik vind het hem niet passen en zoek dat liever bij andere artiesten. Als dat minder aanwezig zou zijn op dit album zou ik rustig kunnen uitkomen op 4,5 zoals bij Till the Sun Turns Black.

Maar misschien leer ik die rockende kant nog wel waarderen op dit album. De tijd zal het leren (ik sluit het niet uit en daarvoor vind ik Ray een te interessante artiest).

Het leven in de spotlights bleek de succesvolle Amerikaanse muzikant Ray LaMontagne meer moeite te kosten dan het schrijven en opnemen van sfeervolle folk & rock albums. Vanaf zijn debuut Trouble uit 2004 wierp zijn talent om ontroerende passages te versterken met fijnzinnige teksten en aangrijpende zang hem op tot een grote naam binnen de muziekindustrie. Ondanks dat zijn vorige album Supernova een stijlbreuk betekende met de muzikale weg van zijn voorgaande werk, bleken zijn successen des te groter te worden. Voor zijn zesde album Ouroboros werkte hij samen met zijn goede vriend Jim James van My Morning Jacket, waarbij een zoektocht door Ray’s albumfavorieten uit de jaren zestig en zeventig de basis vormde voor de opnames. Artiesten als Willie Nelson, Pink Floyd en Led Zeppelin kwamen veelvuldig voorbij en zijn terug te horen in de psychedelische en spacey klanken op het album. De Griekse naam Ouroboros verwijst hierbij naar het symbool voor de eeuwige kringloop, terug te horen in de doorlopende klanken van de acht nummers op het album. Naast Ray leveren verschillende muzikanten een bijdrage aan het klankrijke geheel.

De ruim 8 minuten durende openingstrack Homecoming start in alle kalmte met pianoklanken en echoes en opent tevens het eerste van de twee delen waaruit het album bestaat. De moog synthesizer zorgt voor de muzikale beleving uit de jaren zeventig, om vervolgens met de akoestische gitaarklanken de dromerige sfeerbeelden naar voren te halen. Ray weet met zijn zachte vocalen de zonnige klanken en bewoordingen te versterken. De harmonieën in zang worden met Alexis Marsh vormgegeven en maken de uiterst kwetsbare klanken des te aangrijpender. Wanneer Dave Givans zijn kalme drumspel als rustige voetstappen laat neerkomen ontvouwd de liefde zich. Vriendschappen bloeien op en worden met gitaren en orgels versterkt. Het ontspannende tempo verbindt voornamelijk de opkomst van de elektronische muziek met de folk. Hey, No Pressure breekt direct met de muzikale richting van het eerste nummer, de bluesrock doet zijn intrede met een pakkende gitaarriff. De fuzzy en intense klanken van de muziek staan wat verder van het stemgeluid van Ray vandaan. De druk wordt verlicht met korte gitaarsolo’s en laat je bewust worden van de stappen die je in je leven maakt. Naast Ray zijn Jim James en Seth Kaufman verantwoordelijk voor de verschillende lagen aan gitaarklanken. Meeslepend in de blues en licht psychedelisch in de geluiden van de bass en elektrische orgels. Waar Ray je vrij laat om je leven in te vullen zoals je dat wenst, zorgen de psychedelische klanken voor afwijkende gedachten.

Op The Changing Man wordt opnieuw gekozen voor de groovende blues van zijn voorgaande album Supernova. Dan Auerbach’s The Black Keys blijkt ook hier terug te keren in de muzikale richting van Ray. Het nummer is vooral opgebouwd rond pakkende gitaarsolo’s en psychedelische klanken van synths en orgels. Niet alleen de moog doet de jaren zeventig herbeleven, maar ook de klanken van elektrische orgels zoals de mellotron. De veranderingen vinden niet alleen plaats in de tekstuele uitingen, maar zeker ook in het toenemende volume van gitaren en synths. De oplopende psychedelica doet zich aan in de fuzzy gitaarklanken en onderhuidse spanningen. De muziek gaat zonder onderbreking over in het spacey While It Still Beats. Pink Floyd keert terug op aarde in de verwoestende klanken die het heeft achtergelaten. Meeslepend en euforisch met muzikale verwijzingen naar grootheden als The Beatles en uiteraard Floyd. Het ruimtewezen groeit in de overwoekerende synths, meeslepende pianoklanken en kwetsbare harmonieën. Het einde van het eerste deel openbaart zich als de ontdekking van een ander planetenstelsel, waar het moment van euforie zich voegt bij het onderliggende gevaar.

De aangrijpende muzieklandschappen krijgen een vervolg wanneer het tweede deel van start gaat met In My Own Way. De zes minuten van het nummer worden gevuld met ontspannende en zonnige melodielijnen. De invloeden van Pink Floyd zijn opnieuw herkenbaar, neem Us and Them of Breathe van het meesterwerk The Dark Side of the Moon. Ook hier zijn het die dromerige sfeerbeelden die veelvuldig voorbij razen. In zijn zang en teksten blijft Ray dichter bij de aarde, waar de plannen voor het doorbrengen van de dagen worden gemaakt, al dan niet in volledige isolatie. De fouten die je maakt worden goedgemaakt met de emotionele klanken van de slide gitaar. De harmonieën die worden gevormd door LaMontagne, James en Marsh blijven in evenwicht en ondersteunen de rustgevende muziek. Ray’s akoestische gitaar doet hierbij in klank nog het meest denken aan Neil Young ten tijde van Harvest Moon. Net zo wonderschoon is de combinatie van akoestische gitaar, piano en Ray’s zang in Another Day. De weg door de seizoenen wordt mede vormgegeven door de ambient muziek, traag in het ontstaan van de melodieën, maar emotioneel in het samenkomen van de klanken en Ray’s aangrijpende en zachte zang. Wanneer de donkere krachten zich over de wereld buigen lijkt de pracht even verloren, maar voordat je het weet begint er een nieuwe dag.

Een instrumentale intermezzo doet zich aan met A Murmuration of Starlings. Gitaargolven houden zich vast aan The Floyd, om met de zware synths en zonnige piano een moment van rust in te bouwen in het geheel. Zelfs de klanken van de vibrafoon, bespeeld door Dan Dorff, doen het geheel nog wat verder de schoonheid van het leven induwen. Wouldn’t It Make a Lovely Photograph zoekt als afsluiter de melancholie op, te vinden in Ray’s ontroerende zang en de warme omgevingsklanken. De zoektocht is ten einde en de liefde is gevonden, planeten zweven weer ergens ver in het universum. De akoestische gitaar draagt de aangeslagen Ray, wanneer hij toegeeft dat het nummer de radio nooit zal halen. De foto’s van deze rijkgevulde muzieklandschappen zijn echter meer dan voldoende om de gedachten aan vast te houden.

Ouroboros is een rijk gevuld album, waar de ontroerende melodieën moeiteloos aansluiten bij de warme zang en aangrijpende teksten van Ray LaMontagne. Het album mag dan boordevol verwijzingen staan naar de grootmeesters van Pink Floyd, nergens komt de talentvolle LaMontagne echt in de problemen om er zijn eigen draai aan te geven. Als artiest hoeft hij zich niet meer voor het grote publiek te bewijzen en het lijkt hem dan ook geen moeite te kosten om naar vernieuwing en verandering in zijn muzikale weg te zoeken. Waar de psychedelische klanken de boventoon voeren blijft zijn inspiratie uit de bluesrock toch ook aanwezig, resulterend in de afwisseling tussen gitaren, synths, orgels en harmonieën. De composities stralen mede door de vele instrumentatie van de muzikanten een ondoordringbare kracht uit, waar elk element nauw verbinding houdt met het andere. Op productioneel gebied is Ouroboros er één van de bovenste plank en mag Ray LaMontagne als Changing Man zijn muzikale foto’s inkleuren met tal van aangrijpende sfeerbeelden. LaMontagne voegt hiermee de invloeden van verscheidene musici bij zijn eigen ervaringen en ontwikkeld een muziekstuk dat als geheel de eeuwige kringloop ondersteund.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Sterke opener en een mooi Part Two gedeelte maken dit album ruim de moeite waard. Overige nummers van Part One trekken me wat minder maar dat kan nog komen. Favoriet blijft toch ht ingetogen album Till the Sun Turns Black. Weergaloos en zo nu en dan herkenbaar in Part Two. Back to your roots Ray

Dat dus Broem

Bel jij 'm ff?

'De plank totaal misslaan': toe maar, weer lekker zwart wit. Dat eerste nummer Homecoming bestaat uit een rustige drum en gitaar, een prachtige piano en een heel mooi zingende Ray Lamontagne. Met rock heeft het weinig van doen: het had zo op Till the Sun Turns Black kunnen staan.

Er staan maar twee echte rocknummers op:Hey No Pressure, wat echt een geweldig nummer is en The Changing Man, waar ik vooral de gitaarsolo sterk van vind. Je kan natuurlijk vinden dat de stem van Ray daar minder past, daar heb ik gelukkig geen last van.

Volgens mij staat er maar 1 enigszins psychedelisch (alleen de gitaar) rocknummer op en dat is dus (dat geweldige ) Hey No Pressure. Homecoming had 'ie nog liggen denk ik van Till the Sun Turns Black.

Ik zie deze plaat zo: het eerste gedeelte is wat meer (af-) wisselend in stijlen, deel 2 is één mooi rustig geheel. Goed gedaan, deze mooie mix, vind ik.

Edit: ik zie net dat dit album momenteel zijn hoogst gewaarde album is op RYM (voor wat het waard is).

Vooralsnog verschillen we hier van mening: ik vind het minder goed uitpakken.

Kunnen wij zomaar van mening verschillen?

Na nog eens luisteren via de Sennheiser ga ik voor de volle mep: 5* Fantastische plaat!
Ook The Changing Man is geland, zeker de solo en daarna de schitterende overgang naar het oh zo mooie While It Still Beats, met verderop het koor. Dat nummer weerhield mij eerst nog van de 5*.

De LP is trouwens speciaal gemastered voor vinyl en heeft echt erg mooi artwork.

Helaas kan ik geen 10* geven: ik doe mee met West voor 5*. Goed nieuws voor mij wb de speciale mastering voor vinyl; extra argumenten om nu toch echt de lp aan te schaffen.

En in tegenstelling tot wat andere vinden; Hey under pressure is prachtig naar mijn smaak!

Inmiddels bij de platenzaak langs geweest en het is inderdaad een mooie hoes. Verder klinkt de lp als een klok; dubbel genieten.
Vraagje aan West: Waar heb je de info van de speciale vinyl mastering vandaan?

'ouroboros' zag ik aanvankelijk als een -nostalgisch- album zwaar leunen op de grootse dagen van Pink Floyd, maar na het een aantal keren gehoord te hebben wen ik eraan en vind ik het wel een album om te onthouden. Het heeft toch wel iets aparts omdat LaMontagne er iets eigens aan geeft. En dat wordt opgemerkt, gezien zijn plek op de rotatielijst.

Blijf hangen op een ( acceptabele ) 4 sterren, dit geeft te maken met iets te hoge gehalte aan blues rock wat op dit album staat.
Van Hey No Pressure kan ik oprecht genieten, The Changing Man & While It Still Beats kan me iets minder bekoren, ik vind het ook niet goed passen bij Ray zijn stemgeluid.
De overige nummers vind ik van een ongekende schoonheid, vooral dankzij zijn fraaie stemgeluid.
De indrukwekkende opener is absoluut de moeite van het vermelden waard maar ook het geweldige instrumentale Pink Floyd georienteerde A Murmuration Of Starlings en de imposante afsluiter zijn grandioos.
Ray La Montagne revancheert zich hier mijns inziens overtuigend voor de tegenvallende voorganger Supernova.

Als je gaat kijken naar de stemwijzigingen, dan zie je dat iedereen omhoog gegaan is sinds de oorspronkelijke stem. Dat zegt toch iets over de kwaliteit van een album. Hier ook een half puntje omhoog.

Ik was Ray een beetje kwijtgeraakt, en vond de platen na Gossip in The Grain wat formulematig. Op Ouroboros vind ik hem weer schitteren, zowel op het eerste als het tweede deel. De link naar Pink Floyd en Jonathan Wilson is snel gemaakt, maar wat geeft het. Het is heerlijk wegmijmeren. Genieten deze plaat!

Hoorde ik west nou iets zeggen over een prachtige uitklap hoes en het goede geluid wat betreft de lp. Ik begrijp dat Ouroboros dus de moeite waard is op vinyl?

Jazeker, hij is speciaal gemastered voor vinyl en het artwork is erg mooi.

Goeie tip west heb Ouroboros aangeschaft op vinyl. Inderdaad een prachtige uitlap hoes, en de plaat klinkt erg mooi. Begin er echt verslingerd aan te raken, misschien wel zijn beste plaat tot nu toe.

Net niet zijn beste voor mij vinylbeleving. Dat is 'Till The Sun Turns Black.

Ik heb net vorig jaar ( eindelluk ) een Worm Ouroboros tatoo op m'n arm laten zetten en LaMontagne wordt me al jaren aanbevolen door een muziekvriendin, dus deze moest maar eens ingevlogen worden.............

Erg goede sfeervolle muziek. Alleen Hey, no pressure vind ik niks.
Maar dat is natuurlijk persoonlijk. ****