Ray LaMontagne - Ouroboros (2016)

Op openingssong Homecoming horen we de prachtige sfeer van Till the Sun Turns Black terug, die briljante plaat van Ray Lamontage. Het heeft iets weg van Be Here Now en dat is iets heel positiefs: wat een schitterend nummer is dit. En gelukkig zet deze mooie donkere sfeer zich door op het oh zo fraaie Hey No Pressure. Dit is eerder een hele mooie rocksong, met een dijk van gitaarriff trouwens.
En deze afwisseling van mooi en stevig, van donker en fraai, van rustig en hard, uitstekend neergezet door de band en natuurlijk prachtig gezongen door Ray gaat zo het hele album door. Daarbij ligt bij Part One de nadruk wat meer op iets steviger muziek en op part 2 horen we eerder de 'klassieke' Ray Lamontage terug.

Erg mooi vind ik trouwens ook While It Still Beats, zeker het einde van dat nummer. Maar eigenlijk is alles erg mooi. Wat bijvoorbeeld te denken van het rustige fraaie In My Own Way? Dit is het begin van Part 2, waar de songs erg mooi in elkaar overlopen en je - zeker door de gitaar op A Murmuration of Starlings - opvallend genoeg aan het beste Pink Floyd werk gaat denken. Ook afsluiter Wouldn't It Make a Lovely Photograph is alweer zo'n prachtig nummer met ook een opvallend mooie piano.

Ray heeft op dit album, samen met mede-producer Jim James van My Morning Jacket, duidelijk weer de combinatie van rock en folk opgezocht. En dan gelukkig ook weer die donkere mooi kant, waar zijn wonderschone stem het beste op uitkomt. Deze plaat ademt steengoede muziek en klasse uit al haar vezels, een juweeltje!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ray LaMontagne - Ouroboros - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ouroboros is al weer de zesde plaat van Ray LaMontagne en de opvolger van het in 2014 verschenen Supernova.

Op Supernova koos de Amerikaanse singer-songwriter samen met producer en Black Keys voorman Dan Auerbach voor een wat steviger en ook wat psychedelischer geluid. Met name de liefhebbers van de rootsmuziek op de eerdere platen van Ray LaMontagne konden deze stap maar matig waarderen.

Ouroboros werd geproduceerd door My Morning Jacket voorman Jim James en is een plaat die hinkt op twee gedachten. Ook de cd versie en de digitale versie van de plaat bestaan uit twee delen en het zijn delen die een duidelijk verschillend geluid laten horen.

Ouroboros opent met het ruim acht minuten durende en flink psychedelische Homecoming en wordt gevolgd door het wat stevigere maar net zo psychedelische Hey, No Pressure, dat ook op Supernova had kunnen staan; iets wat overigens ook geldt voor de twee tracks die volgen.

Nu vond ik Supernova persoonlijk helemaal geen slechte plaat en het is een plaat die ook nog eens beter is geworden naarmate je hem vaker hoorde. De psychedelisch aandoende openingstracks bevallen me dan ook wel, al missen ze het duidelijke stempel dat Ray LaMontagne op zijn eerste platen drukte. Hier staat een fraai 60s geluid met geweldig gitaarwerk tegenover en hoewel Ray LaMontagne misschien wat minder expressief zingt dan we van hem gewend zijn, is ook met de zang helemaal niets mis.

Na 23 minuten zit het eerste deel van de plaat er op en heb ik zelfs een aantal keren aan Pink Floyd moeten denken; een naam die bij beluistering van de eerste platen van Ray LaMontagne nooit bij me op is gekomen.

Het is een naam die ook bij beluistering van het tweede deel van de plaat nog wel eens opkomt, maar over het algemeen genomen laat het tweede deel van de plaat de Ray LaMontagne horen die we kennen van zijn eerste platen en dat is goed nieuws voor de liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek.

Het tweede deel van Ouroboros laat een meer akoestisch en roots georiënteerd geluid horen en imponeert weer met vocalen die dwars door de ziel snijden, precies zoals deze vocalen een onuitwisbare indruk maakten op de eerste platen van Ray LaMontagne. Het bevalt me uitstekend, al kan ik met het eerste deel van de plaat ook uit de voeten.

Het in slechts twee weken opgenomen Ouroboros is een plaat met twee gezichten, maar het zijn wat mij betreft gezichten die elkaar versterken. De fans van het eerste uur zullen waarschijnlijk vooral voor het tweede deel van de plaat zwichten, maar ook met het eerste deel is helemaal niets mis. Integendeel zelfs. Erwin Zijleman

Het leven in de spotlights bleek de succesvolle Amerikaanse muzikant Ray LaMontagne meer moeite te kosten dan het schrijven en opnemen van sfeervolle folk & rock albums. Vanaf zijn debuut Trouble uit 2004 wierp zijn talent om ontroerende passages te versterken met fijnzinnige teksten en aangrijpende zang hem op tot een grote naam binnen de muziekindustrie. Ondanks dat zijn vorige album Supernova een stijlbreuk betekende met de muzikale weg van zijn voorgaande werk, bleken zijn successen des te groter te worden. Voor zijn zesde album Ouroboros werkte hij samen met zijn goede vriend Jim James van My Morning Jacket, waarbij een zoektocht door Ray’s albumfavorieten uit de jaren zestig en zeventig de basis vormde voor de opnames. Artiesten als Willie Nelson, Pink Floyd en Led Zeppelin kwamen veelvuldig voorbij en zijn terug te horen in de psychedelische en spacey klanken op het album. De Griekse naam Ouroboros verwijst hierbij naar het symbool voor de eeuwige kringloop, terug te horen in de doorlopende klanken van de acht nummers op het album. Naast Ray leveren verschillende muzikanten een bijdrage aan het klankrijke geheel.

De ruim 8 minuten durende openingstrack Homecoming start in alle kalmte met pianoklanken en echoes en opent tevens het eerste van de twee delen waaruit het album bestaat. De moog synthesizer zorgt voor de muzikale beleving uit de jaren zeventig, om vervolgens met de akoestische gitaarklanken de dromerige sfeerbeelden naar voren te halen. Ray weet met zijn zachte vocalen de zonnige klanken en bewoordingen te versterken. De harmonieën in zang worden met Alexis Marsh vormgegeven en maken de uiterst kwetsbare klanken des te aangrijpender. Wanneer Dave Givans zijn kalme drumspel als rustige voetstappen laat neerkomen ontvouwd de liefde zich. Vriendschappen bloeien op en worden met gitaren en orgels versterkt. Het ontspannende tempo verbindt voornamelijk de opkomst van de elektronische muziek met de folk. Hey, No Pressure breekt direct met de muzikale richting van het eerste nummer, de bluesrock doet zijn intrede met een pakkende gitaarriff. De fuzzy en intense klanken van de muziek staan wat verder van het stemgeluid van Ray vandaan. De druk wordt verlicht met korte gitaarsolo’s en laat je bewust worden van de stappen die je in je leven maakt. Naast Ray zijn Jim James en Seth Kaufman verantwoordelijk voor de verschillende lagen aan gitaarklanken. Meeslepend in de blues en licht psychedelisch in de geluiden van de bass en elektrische orgels. Waar Ray je vrij laat om je leven in te vullen zoals je dat wenst, zorgen de psychedelische klanken voor afwijkende gedachten.

Op The Changing Man wordt opnieuw gekozen voor de groovende blues van zijn voorgaande album Supernova. Dan Auerbach’s The Black Keys blijkt ook hier terug te keren in de muzikale richting van Ray. Het nummer is vooral opgebouwd rond pakkende gitaarsolo’s en psychedelische klanken van synths en orgels. Niet alleen de moog doet de jaren zeventig herbeleven, maar ook de klanken van elektrische orgels zoals de mellotron. De veranderingen vinden niet alleen plaats in de tekstuele uitingen, maar zeker ook in het toenemende volume van gitaren en synths. De oplopende psychedelica doet zich aan in de fuzzy gitaarklanken en onderhuidse spanningen. De muziek gaat zonder onderbreking over in het spacey While It Still Beats. Pink Floyd keert terug op aarde in de verwoestende klanken die het heeft achtergelaten. Meeslepend en euforisch met muzikale verwijzingen naar grootheden als The Beatles en uiteraard Floyd. Het ruimtewezen groeit in de overwoekerende synths, meeslepende pianoklanken en kwetsbare harmonieën. Het einde van het eerste deel openbaart zich als de ontdekking van een ander planetenstelsel, waar het moment van euforie zich voegt bij het onderliggende gevaar.

De aangrijpende muzieklandschappen krijgen een vervolg wanneer het tweede deel van start gaat met In My Own Way. De zes minuten van het nummer worden gevuld met ontspannende en zonnige melodielijnen. De invloeden van Pink Floyd zijn opnieuw herkenbaar, neem Us and Them of Breathe van het meesterwerk The Dark Side of the Moon. Ook hier zijn het die dromerige sfeerbeelden die veelvuldig voorbij razen. In zijn zang en teksten blijft Ray dichter bij de aarde, waar de plannen voor het doorbrengen van de dagen worden gemaakt, al dan niet in volledige isolatie. De fouten die je maakt worden goedgemaakt met de emotionele klanken van de slide gitaar. De harmonieën die worden gevormd door LaMontagne, James en Marsh blijven in evenwicht en ondersteunen de rustgevende muziek. Ray’s akoestische gitaar doet hierbij in klank nog het meest denken aan Neil Young ten tijde van Harvest Moon. Net zo wonderschoon is de combinatie van akoestische gitaar, piano en Ray’s zang in Another Day. De weg door de seizoenen wordt mede vormgegeven door de ambient muziek, traag in het ontstaan van de melodieën, maar emotioneel in het samenkomen van de klanken en Ray’s aangrijpende en zachte zang. Wanneer de donkere krachten zich over de wereld buigen lijkt de pracht even verloren, maar voordat je het weet begint er een nieuwe dag.

Een instrumentale intermezzo doet zich aan met A Murmuration of Starlings. Gitaargolven houden zich vast aan The Floyd, om met de zware synths en zonnige piano een moment van rust in te bouwen in het geheel. Zelfs de klanken van de vibrafoon, bespeeld door Dan Dorff, doen het geheel nog wat verder de schoonheid van het leven induwen. Wouldn’t It Make a Lovely Photograph zoekt als afsluiter de melancholie op, te vinden in Ray’s ontroerende zang en de warme omgevingsklanken. De zoektocht is ten einde en de liefde is gevonden, planeten zweven weer ergens ver in het universum. De akoestische gitaar draagt de aangeslagen Ray, wanneer hij toegeeft dat het nummer de radio nooit zal halen. De foto’s van deze rijkgevulde muzieklandschappen zijn echter meer dan voldoende om de gedachten aan vast te houden.

Ouroboros is een rijk gevuld album, waar de ontroerende melodieën moeiteloos aansluiten bij de warme zang en aangrijpende teksten van Ray LaMontagne. Het album mag dan boordevol verwijzingen staan naar de grootmeesters van Pink Floyd, nergens komt de talentvolle LaMontagne echt in de problemen om er zijn eigen draai aan te geven. Als artiest hoeft hij zich niet meer voor het grote publiek te bewijzen en het lijkt hem dan ook geen moeite te kosten om naar vernieuwing en verandering in zijn muzikale weg te zoeken. Waar de psychedelische klanken de boventoon voeren blijft zijn inspiratie uit de bluesrock toch ook aanwezig, resulterend in de afwisseling tussen gitaren, synths, orgels en harmonieën. De composities stralen mede door de vele instrumentatie van de muzikanten een ondoordringbare kracht uit, waar elk element nauw verbinding houdt met het andere. Op productioneel gebied is Ouroboros er één van de bovenste plank en mag Ray LaMontagne als Changing Man zijn muzikale foto’s inkleuren met tal van aangrijpende sfeerbeelden. LaMontagne voegt hiermee de invloeden van verscheidene musici bij zijn eigen ervaringen en ontwikkeld een muziekstuk dat als geheel de eeuwige kringloop ondersteund.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.