Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

Couldn’t agree less. Geen enkel nummer van Pink Floyd hoort volgens mij thuis in om het even welke top. Pink Floyd maakte - meer dan welke andere band - geen nummers maar albums! In de pop- en rock is dat voor mij de hoogst haalbare kunstvorm. En handvol Californische strandjongens en vier kerels uit Liverpool hadden al eerder de bakens uitgezet maar PF wist dit - opnieuw als geen ander - te finetunen.

In Vlaanderen hebben we verschillende top-allertijden lijsten, maar de muziek bereikt de woonkamers dan niet via de kijkbuis. De Tijdloze op de oudere jongerenzender Studio Brussel en te beluisteren rond de Kerst, volg ik al twintig jaar niet meer. De meer serieuze zender Radio 1 heeft ook zo’n jaarlijkse aftel-lijst, te beluisteren rond Hemelvaart. Die volg ik ook niet bewust maar soms vang ik er flarden van op. Daar scoren twee PF-nummers (grom, grom) erg hoog: ’Wish you were here’ en ’Comfortably Numb’.

Indien ik consequent wil zijn, moet ik aanvaarden dat er niks van het magistrale DSOTM in die lijst zit. Dus ook geen ’Time’ met z’n krankzinjig makend klokkenspel als prelude, z’n dreigende intro, z’n intelligente teksten, ... ”There is time to kill today” draagt voor jou en mij op een luie zondag een totaal andere boodschap uit dan voor een militair op missie of een vos die op een lief klein konijntje jaagt. Als ik het dan toch numeriek moet uitdrukken, is DSOTM voor mij één nummer van 43 minuten. Top vijf materiaal voor eenieder met een paar goed afgestelde oren.

Heerlijk, ik houd wel van deze uitspraak want ook bij mij is dit album zeker niet slecht en heb ik waarschijnlijk een afwijkende mening over “de beste albums van Floyd”. Final Cut hoort daarbij. Met DSotM heb ik nooit echt een enorme wooowww gevoel gehad, in tegenstelling tot bv Animals, WYWH, Meddle, MLoR en dus FC. Maar dat vind ik het mooie van deze band.
Beste van dit album is toch wel Great Gig, Money en Brain Damage. Rest is leuk, teveel gehoord of meer een interlude/outtro.

Ik vind deze plaat nogal overschat, maar ach, wie ben ik?

Maar wat lees ik vandaag in de NRC?
'Noem de achterkant dus nooit dark side of the moon, ingeburgerd sinds het gelijknamige Pink Floyd-album uit maart 1973. De achterkant is niet duister, onverlicht. Gedurende een maand ontvangt ze net zoveel licht van de zon als elk ander deel. Bij nieuwe maan, als de maan zich tussen de aarde en de zon bevindt, staat de achterkant in het volle zonlicht. Dan is ‘onze’ kant de dark side.'

"There is no dark side
of the moon really.
Matter of fact
it’s all dark.”

Ik koop nog steeds cd's, zowel nieuw als ouder werk. Maar soms vergeet ik dan zo'n topklassieker als deze te draaien. Ik heb deze al oneindig aantal keer beluisterd en toch blijf ik elke keer met verbazing achter.
Luister bijvoorbeeld eens naar de intro van Time, dat laat horen hoe goed Mason zijn drums daar plaatst. Schitterend !
En The Great Gig in the Sky is ook zo betoverend mooi. De eerste keer dat ik deze song hoorde , was ik totaal overdonderd. Onaards en sacraal . Dat gevoel had ik toen ...
Tja. Het is niet voor niks dat deze plaat door miljoenen mensen is aangeschaft.

Ik denk dat ik Dark Side of the Moon 48 jaar geleden voor het eerst hoorde.
Ik moet mijn 10 jaar oudere broer eeuwig dankbaar zijn dat menig klassieker die hij kocht op eerst lp en daarna cassette,(zeeman, veel en lang weg en daarom in bezit van een cassettedeck) mij hebben bereikt.
Soms vergat ie ook wel eens wat en dan kon ik naar hartelust luisteren naar oa. Pink Floyd, Supertramp, Queen, Kate Bush, Stones en Moody Blues.
Ik was al op jonge leeftijd bovenmatig (denk ik) geïnteresseerd in de betere popmuziek (denk ik) en kreeg in ieder geval een solide basis mee op deze manier.
Ik denk dat met mij ook heel veel musicMeter users begrijpen waar ik het over heb.

Nu zul je denken waar lult die bikkel2 nu helemaal over, welnu: ik luister hier eigenlijk nooit meer na en dat heeft puur te maken met het feit dat bepaalde hooggewaardeerde albums zich in je hoofd nestelen, je slaat het als ware op op een harde schijf in je bovenkamer.
Ik heb dat hetzelfde met The Wall bijvoorbeeld. Op een bepaald moment is het niet meer nodig, maar blijft de waardering er wel. Nu heb ik op spotify playlijstjes gerust wel songs afhankelijk van de groep en dat is verder helemaal ok.
Het geeft mij tijd en ruimte om andere verborgen schatten te ontdekken.

Ervaring met muzieksmaak wat betreft oudere broers is mij wel bekend en ben daar wel enigszins door beïnvloed, zeker inzake deze plaat.
Blijf deze “ oudere” muziek wel met grote regelmaat draaien, sta wellicht als “ ouwe man” wat minder open voor nieuwe muziek, althans hoor maar weinig nieuw werk waar ik bij opveer.
Dus geef mij nog maar een rondje Dark Side, Hotel California, Rumours, Low, Exile, Revolver, The River of Harvest

En dan ontdek ik “ nieuwe muziek “ dan blijken dat krasse zeventigers te zijn zoals Steve Earle of Nick Lowe

Voor zover de discussie nog binnen de kaders van dit album valt: klassiekers zijn niet per definitie beter dan latere en nieuwere albums, maar ze hebben de tijd mee gehad, het juiste moment waarop ze het tot onverslijtbare verkooptoppers wisten te schoppen. En heel toevallig zijn wij dan weer de generatie die die tijd, als kleuter, dan wel iets oudere scholier, bewust heeft meegemaakt. In 1973 waren er een paar muziekbladen, de lokale platenboer waar je kon voor-luisteren met twee van die telefoons aan je oor en verder Hilversum 3 en Caroline. Meer kennis had je er niet van. Maar wat goed was en niet goed was, wist je vrijwel intuïtief.

Dan nog even terug op dit album van Pink Floyd: geen hits natuurlijk, maar wel zag je de plaat graag op je Dual platenspeler liggen, met je Teleton versterkertje en het liefst twee Wharfedales strategisch in de kamerhoeken opgesteld. De elpee, dat was wat. Het is ook wel dit soort rijkeluisliefhebberij en gearriveerdheid waar de punk en new wave zich enkele jaren later tegenover stelde. Een klein beetje begrijpelijk ook wel.

Zullen we ons allemaal inschrijven in hetzelfde verzorgingstehuis, nemen we onze favoriete plaatjes mee, praten we daar verder....

Daar mag alleen André Rieu binnenkomen.