Kanye West - The Life of Pablo (2016)

Na 1 luisterbeurt;

Track 1 t/m 5 heeft potentie.
6 t/m 11 vind ik het tempo eruit halen. Al heeft Freestyle 4 qua productie heel veel potentie als het langer en harder was geworden.
12 t/m 18 is hoe ik het graag hoor.

Ik denk wel dat dit de zwakste plaat uit zijn carrière gaat worden.
Sowieso op track 1 t/m 11 te weinig rap.

De nummers die hij draaide in Madison Square Garden vond ik alvast allemaal goed tot fantastisch! Nu nog een weekje wachten tot het album ook beschikbaar is via andere kanalen dan alleen dat stomme Tidal.

Real Friends is dope.

Waves is ook heerlijk. Nog wel wat luisterbeurten nodig on hem goed op waarde te schatten.

Daar is 'ie dan hoor: de lelijkste cover van het jaar.
De eerste helft is een rommeltje, er zit geen enkele lijn in. I Love Kanye is het beschamende dieptepunt van de plaat. Hij kan er gelukkig zelf om lachen. Daarna volgt een leuk contrast met Waves. Hier maakt hij het waar en vanaf dat moment gaat het bergopwaarts.

Maar het album van het leven hoor ik er niet in. Daar is het te inconsistent voor.

Ook opvallend dat geen enkele van zijn samenwerkingen met Paul McCartney het gehaald hebben, terwijl er begin vorig jaar niet anders verscheen dan collabs tussen de twee. Alsof de samenwerking uiteindelijk niet paste in Kanye's visie voor het album. Paul McCartney zomaar aan de kant zetten, hij is volgens mij de eerste die het aangedurft heeft sinds John Lennon

Die nieuwe versie van facts, die beat is zo hard! Kanye heeft met dit album gewoon helemaal zijn eigen zin gedaan. Hij is teminste een artiest die geen slaaf is van z'n platenmaatschappij, ookal maakt hij niet altijd de juiste keuzes (de albumcover). Dit zorgt er voor mij bv. voor dat ik niet echt een vinyl wil. De features op Ultralight Beam zijn btw Chance the rapper, The-Dream & Kelly Price dus staat fout op MuMe.

Ik vind dat Peter de Potter wel goed werk heeft gedaan met de cover, al vond ik die eerste cover leuker.
Voor mij sowieso moeilijk om Yeezus te overtreffen, maar klinkt al zeker niet slecht.
Vooral Ultralight Beam, Feedback, Freestyle 4 en FML zijn vuurwerk.
Wel spijtig van die 17 tracks, denk dat hij beter voor een minimalistischere aanpak zoals bij Yeezus had gegaan, nu heb ik het gevoel dat er veel sketches of "snel bijgewerkte" nummers tussenzitten (zoals bv. Waves).
Waves klinkt als een 2009 one-hit wonder met een obligatory Chris Brown chorus.. Wat een kut track

Zo hee was dat even een zware bevalling vanochtend. Eerste indruk: Minimalisme, chaos, ongerichtheden, leuke aanzetjes zonder doorzettingsvermogen, veel te korte nummers gebaseerd op matige ideeen, tekstueel grotendeels oninteressant, interessante featurings waar veel te weinig uit wordt gehaald (muv Kendrick). Hopelijk kom ik binnenkort met mn 360 graden switch mening en hoor ik achter al deze gekkigheid het meesterwerk dat Kanye er ook in hoort. Voor nu is mijn diagnose; psychotisch en de gekte wint het van de genialiteit dit keer.

Inderdaad, cover is geweldig al was de eerste versie nog net wat beter.
Mening over de plaat volgt later, voor nu hou ik het op: Kanye flikt het hem weer!

Man, wat heb ik hier naar uit gekeken. Door alle wijzigingen en vertragingen aan het einde begon ik wel wat sceptisch geworden. Na 1 luisterbeurt heb ik het idee dat enerzijds de hoge verwachtingen worden ingelost, maar dat mijn scepsis ergens ook terecht was.

Er staat een aantal epische songs op het album. Opener Ultra Light Beam, Famous (die outro ) en eigenlijk bijna alles vanaf Waves is echt top. Ik hoor echter ook een aantal missers. Platen als Pt. 2, Feedback, Freestyle 4 maar ook de nieuwe versie van Facts vind ik vrij misplaatst en niet Kanye-waardig.

Een definitief oordeel volgt nog. Door fantastische tweede helft van het album ben ik voorlopig in ieder geval weer even zoet.

Wie is trouwens die Desiigner die op elke feature Future probeert na te doen? Hadden ze geen zin om de echte Future te vragen of..?

Ah hij is gelekt? Ik ga em zeker de komende weken beluisteren want Kanye heeft me eigenlijk alleen teleurgesteld op 808s en Yeezus. Allebei van dat experimenteel geneuzel, al groeide Yeezus wel nog bij mij.

Hopelijk kan hij mij nog eens verrassen zoals hij deed met MBDTF, al vermoed ik na het lezen van de comments hier, dat dat niet zo zal zijn. Hopen op een paar schijven dan maar...

Ik snap alleen de oppervlakkigheid van zijn teksten niet bij sommige nummers.
Father Stretch My Hand dan denk je echt van nu komt een diepgaande tekst en niets blijkt minder waar. Zelfde geldt ook bij bijvoorbeeld Famous, Highlights & Waves.

En die Bam Bam sample is echt zo slecht gedaan. Dat nummer is namelijk helemaal overplayed.

Wow, had de live rip op me iPod shuffle gezet (zonder display, dus kunt niet zien welke track/artiest) en dacht tot nu toe dat het Future was.

Owja Feedback

Met hoge verwachtingen, maar eigenlijk geen idee welke richting het album op zou gaan, vandaag het album aangezet. De eerste luisterbeurten laten me wat teleurgesteld achter. Yeezus beviel me ook al niet helemaal, maar tracks als Real Friends en No More Parties In LA deed mijn hoop op een soulvolle sound groeien. Toch is Kanye weer regelmatig aan het "zingen", zijn de producties hier en daar chaotisch, en zijn de raps niet altijd even doeltreffend.

Hoogtepunten: Ultralight Beam, Real Friends, 30 Hours, No More Parties In LA, Waves, Famous, en Wolves

Het album had wel zonder Facts, Feedback, I Love Kanye, Pt. 1, en Highlights kunnen doen.

Fantastische plaat, al een aantal keer beluisterd en het groeit momenteel best!

Je kan vinden van Kanye West wat je wil, maar wanneer hij zijn mond open doet luistert de wereld. Juist in een tijdperk waar onaangekondigde albums de standaard lijken te worden (zie recentelijk Rihanna, Beyoncé), kondigt West zijn nieuwe plaat op alternatieve wijze aan, dat blijft bepaald niet onopgemerkt. Donderdag liet hij tijdens een bizar schouwspel in Madison Square Garden zijn zevende plaat horen, hetgeen live te zien was in bioscoopzalen over heel de wereld. Een surrealistisch en bevreemdend schouwspel, waarbij honderden modellen als verstijfd op een platform stonden terwijl West rechtstreeks vanachter zijn laptop nieuwe muziek liet horen. Geniaal vond de één, amateuristisch vond de ander. Eén ding is zeker: de ogen zijn once again volledig op West gericht, en dat kun je alleen maar razend knap noemen.

Goed, dan nu over de muziek. Oorspronkelijk aangekondigd als So Help Me God, later veranderd in SWISH en Waves, maar op het laatste moment toch maar The Life Of Pablo gedoopt, bevat de plaat vooral véél nieuwe muziek. Achttien tracks, uitgesmeerd over bijna een uur. The Life Of Pablo voelt minder als een statement dan het baanbrekende My Beautiful Dark Twisted Fantasy (2010) en diens dikwijls onbegrepen opvolger Yeezus (2013). Kanye West vindt zichzelf hier niet opnieuw uit, maar dat betekent niet dat hij hier in herhaling valt. Integendeel. Deze plaat is net zo divers als zijn voorgangers en daarmee een creatieve samenvatting van alle muzikale gedaantes die Kanye tot dusverre liet horen. Zo komen old-school rap en futuristische autotune voorbij met een waslijst van gastartiesten.

Dat laatste mag inmiddels geen verassing meer heten bij Kanye West. Onder andere Young Thug, Rihanna, Chris Brown, The Weeknd, Caroline Shaw en Kid Cudi doen hun zegje op The Life Of Pablo. Het meest in het oog springt de hernieuwde samenwerking met Frank Ocean, waar de wereld na diens prachtdebuut Channel Orange (2012) al lange tijd niks meer van heeft vernomen. Ocean zingt mee op het vooruitstrevende 'The Wolves', waarop geautotunede wolven te horen zijn, één van de kippenvel momenten en prijsnummers van de plaat. Het beste verse is echter afkomstig van Kendrick Lamar, die Kanye op geniale wijze voorbij streeft in wereldnummer 'No More Parties in LA', een ander kippenvel moment van de plaat.

Als geheel is The Life Of Pablo best een milde en soulvolle plaat geworden. Hier en daar opvallend lief qua sfeer, maar West heeft daarbij - uiteraard - geen last van valse bescheidenheid (kan ook niet anders voor iemand die zichzelf 'Yeezy' en 'Yeezus' laat noemen). Zo is er halverwege een absurdistische skit die door het leven gaat als 'I Love Kanye' en schopt West regelmatig tegen heilige huisjes. Beste voorbeeld is het controversiële 'Famous', dat doorkan als een regelrechte middelvinger in de richting van Taylor Swift. "I made that bitch famous!" rapt West venijnig in het bizarre nummer. Zo heeft werkelijk ieder nummer wel iets opmerkelijks waardoor het blijft hangen. Tekstpassages, onverwachte gospeluitbarstingen, verrassende wendingen of andere knappe vondsten. The Life Of Pablo is een achtbaan van ideeën, waarbij de rode draad niet altijd even zichtbaar is. Dat maakt deze plaat licht onevenwichtig, maar niet vermoeiend. Je valt van de ene verbazing in de andere, maar de overgangen zijn clever genoeg om dit te verbloemen.

In de tweede helft van de plaat hervindt West de rust die met het James Blake-achtige openingsnummer 'Ultralight Beam' was ingezet. 'Real Friends', dat tussen de overige tracks uitblinkt in zijn kalmte en eenvoud, is één van de mooiste en meest oprechte liedjes die West ooit schreef. Het is één van de momenten op de plaat waaruit blijkt dat West als tekstschrijver nog altijd groeiende is. Ook '30 Hours', 'Facts' en het brute 'Feedback' zijn los van de albumcontext sterke nummers. Toch dient deze plaat in zijn geheel gehoord te worden. Eerlijk is eerlijk: West heeft nog nooit een plaat uitgebracht die oninteressant is, en dat is deze ook absoluut niet te noemen. Net als zijn albumpresentatie is The Life Of Pablo grotendeels bevreemdend. Het zal daarom een plaat zijn die gemengd ontvangen gaat worden, maar ook een ambitieuze plaat waarop West zijn status bevestigt als vernieuwend artiest, zonder al te veel uit zijn comfort-zone te stappen. Door het volgepropte, ambitieuze karakter is dit niet West's makkelijkste plaat, wel eentje die erg van deze tijd klinkt. De kans dat we het over een aantal maanden nog over The Life Of Pablo hebben is groot. De kans dat we Kanye West over dertig, veertig jaar nog herinneren als de dag van vandaag is nog groter.

Van: Daans Muziek Blog

Pas 1 keer geluisterd, maar tot en met track 11 vind ik het echt zeer matig. Daarna wel wat goede tracks met Real Friends, No More Parties in LA en 30 Hours. Alles bij elkaar te mager om echt van het album als geheel te kunnen genieten denk ik. Maar ga het nog wel een aantal keer goed checken.

Ik zie dit als MBDTF (4*) en Yeezus (5*) in een blender, zo ook mijn score.
Veel melodischer en soul-gericht als Yeezus, maar ook veel minder elektronisch, baanbrekend en experimenteel (in het genre der rapmuziek) als TLOP's voorganger.
Ook lyrics zijn veel minder catchy en meer kribbelkrabbel, maar qua sound is het toch weer een prachtig album. Productie's zijn divers en nergens klinkt een track hetzelfde, van de catchy pop-hit 'Waves' tot het duistere, onheilspellende en enorm diepe Freestyle 4.
TLOP is misschien niet even goed als Yeezus, maar zeker wel een waardige opvolger!

Vanaf Real Friends wordt het inderdaad wat gerichter en muzikaler allemaal, daarvoor vooral chaos, aanzetjes, halve ideetjes en uiteindelijk niks. Onsamenhangende plaat dus, gaat me verbazen als ik dit over een paar maanden niet z'n allerminste blijkt te zijn, al de ligt de lat bij Kanye behoorlijk hoog met Yeezus en Graduation als 'mindere' platen (nog steeds met gemak 4*)......

Ultralight Beam is de geweldige opener waar je op hoopt. Inderdaad zoals Kayne West aangaf een song met een gospel inslag, alleen nog met weinig curses. Wat daarna volgt is wat wisselend in kwaliteit. Zo zijn Father Stretch My Hands, Pt. 1&2 hooguit wel aardig, maar zeker niet wat je had verwacht. Famous is veelbesproken vanwege de teksten over Taylor Swift, maar echt bijzonder is het nummer niet. Feedback daarentegen brengt wel de strakke hiphop die West kan brengen, zoals bijvoorbeeld op voorganger Yeezus. Low Lights daarna klinkt wel mooi, maar is een soort overdreven lofzang op West. Highlights is een R&B nummer, waar West wel weer sterk op rapt. Dat doet hij ook op Freestyle 4 wat wel goede hiphop is. Het wat rommelige eerste deel van de plaat, met allerlei stijlen door elkaar, wordt afgesloten met een klein dieptepunt I Love Kanye en het commerciële lieve Waves.

Het tweede deel van de plaat heeft veel meer samenhang: hier horen we een album met goede tot erg goede songs en Kanye West en gastartiesten die meestal overtuigen. FML vind ik een erg mooi nummer, met prachtzang van The Weeknd. Het wat lugubere sfeertje op het eind is fraai. Het wordt gevolgd door één van de beste nummers Real Friends. 'Gewoon' een erg goed hiphop nummer met een dijk van een beat en een sterk rappende West en Ty$.
En dan de prachtige zang van Caroline Shaw op Wolves, die samen met de raps van West en zang van Frank Ocean het nummer Wolves tot een fraai geheel vormen. Samen met oudgediende André 3000 volgt 30 Hours, één van de lekkerst lopende songs van het hele album, erg goed. Aan No More Parties In LA met mijn held Kendrick Lamar moest ik eerst wat wennen, maar inmiddels vind ik dit toch wel één van de hoogtepunten van deze plaat. Wat een lekkere breaks en flow zitten er in dit nummer. FACTS had op Yeezus kunnen staan en klinkt erg hard en goed. Slotnummer Fade is mij wat teveel 90's dance en te weinig hiphop, al is het zeker niet slecht.

Als je bijvoorbeeld Ultra Light Beam, Feedback, Highlights & Freestyle 4 neemt en alles vanaf FML dan heb je een meer samenhangende hiphop plaat van hoog niveau, die er zeker wezen mag. Jammer dus van het soms wat rommelige eerste deel, met een enkel wat minder nummer, maar desondanks is er meer dan genoeg te genieten.

Zitten er hier geen kleine foutjes in de tracklist. Is deze niet de echte? Ook die cover...dat was een vraag cover op twitter is die vorige zonder which one niet de echte?

01. Ultra Light Beams (feat. The-Dream and Kirk Franklin)
02. Father Stretch My Hands Pt. 1 (feat. Kid Cudi)
03. Father Stretch My Hands Pt. 2 (feat. Desiigner)
04. Famous (feat. Rihanna)
05. Feedback
06. Low Lights
07. Highlights (feat. Young Thug)
08. Freestyle 4 (feat. Desiigner)
09. I Miss the Old Kanye
10. Waves (feat. Chris Brown)
11. FML (feat. The Weeknd)
12. Real Friends (feat. Ty Dolla $ign)
13. Wolves (feat. Frank Ocean and Caroline Shaw)
14. Silver Surfer Intermission
15. 30 Hours (feat. André 3000)
16. No More Parties in L.A. (feat. Kendrick Lamar)
17. FACTS (Charlie Heat Version)
18. Fade (feat. Post Malone and Ty Dolla $ign)

Volgens Tidal niet. En dat lijkt me de meest officiele release momenteel...

1e beurt klinkt goed. Maar heb wel iets te hoge verwachtingen gehad merk ik nu.

Belangrijkste: blij dat Frank nog leeft.

Zo klopt het; Twitter van de artiest zelf is niet per se 100% betrouwbaar (waar iTunes etc. dat wel zijn), en al helemaal niet als het om Kanye gaat die bijv. de albumtitel alleen al drie keer heeft gewijzigd.

Wat was de aanloop naar dit album een hele trip.
Beefs met Amber Rose en Wiz Khalifa, 4 verschillende aangekondigde albumtitels en nog meerdere tracklists, tweeten dat Bill Cosby onschuldig is, een gestoorde live voorstelling van zijn (dan nog onafgewerkte) album, slordige release door Tidal 2 dagen na de aangekondigde releasedatum, controversie in verband met lyrics over Taylor Swift, Rhymefest die denkt dat Kanye mentaal niet in orde is...

Dat Kanye geen goede entertainer is kan in elk geval niet gezegd worden.

Dat zijn ook muzikaal mindere nummers.

Ik ben het grotendeels met je eens alhoewel ik waarschijnlijk iets minder positief ben over de 2e helft, of me veel meer stoor aan de eerste helft van het album want een 4 vind ik het zeker niet waard. Een album waarbij de helft van de nummers gewoon zwaar onder de maat is (de meeste artiesten zouden het niet eens durven zulke nummers op de markt te brengen) verdient mijns inziens maximaal een krappe voldoende.