Kanye West - The Life of Pablo (2016)

Ultralight Beam is de geweldige opener waar je op hoopt. Inderdaad zoals Kayne West aangaf een song met een gospel inslag, alleen nog met weinig curses. Wat daarna volgt is wat wisselend in kwaliteit. Zo zijn Father Stretch My Hands, Pt. 1&2 hooguit wel aardig, maar zeker niet wat je had verwacht. Famous is veelbesproken vanwege de teksten over Taylor Swift, maar echt bijzonder is het nummer niet. Feedback daarentegen brengt wel de strakke hiphop die West kan brengen, zoals bijvoorbeeld op voorganger Yeezus. Low Lights daarna klinkt wel mooi, maar is een soort overdreven lofzang op West. Highlights is een R&B nummer, waar West wel weer sterk op rapt. Dat doet hij ook op Freestyle 4 wat wel goede hiphop is. Het wat rommelige eerste deel van de plaat, met allerlei stijlen door elkaar, wordt afgesloten met een klein dieptepunt I Love Kanye en het commerciële lieve Waves.

Het tweede deel van de plaat heeft veel meer samenhang: hier horen we een album met goede tot erg goede songs en Kanye West en gastartiesten die meestal overtuigen. FML vind ik een erg mooi nummer, met prachtzang van The Weeknd. Het wat lugubere sfeertje op het eind is fraai. Het wordt gevolgd door één van de beste nummers Real Friends. 'Gewoon' een erg goed hiphop nummer met een dijk van een beat en een sterk rappende West en Ty$.
En dan de prachtige zang van Caroline Shaw op Wolves, die samen met de raps van West en zang van Frank Ocean het nummer Wolves tot een fraai geheel vormen. Samen met oudgediende André 3000 volgt 30 Hours, één van de lekkerst lopende songs van het hele album, erg goed. Aan No More Parties In LA met mijn held Kendrick Lamar moest ik eerst wat wennen, maar inmiddels vind ik dit toch wel één van de hoogtepunten van deze plaat. Wat een lekkere breaks en flow zitten er in dit nummer. FACTS had op Yeezus kunnen staan en klinkt erg hard en goed. Slotnummer Fade is mij wat teveel 90's dance en te weinig hiphop, al is het zeker niet slecht.

Als je bijvoorbeeld Ultra Light Beam, Feedback, Highlights & Freestyle 4 neemt en alles vanaf FML dan heb je een meer samenhangende hiphop plaat van hoog niveau, die er zeker wezen mag. Jammer dus van het soms wat rommelige eerste deel, met een enkel wat minder nummer, maar desondanks is er meer dan genoeg te genieten.

Na de release in Madison Square geluisterd te hebben was ik skeptisch. Maar na een paar luistersessies vind ik het echt een solid album,

Ultra Light Beams zet gelijk de toon als het gospel-album zoals hij het zelf al aankondigde. Koren en een rustige zang van Ye werken toe naar een geweldige outro van Chance die mij aleen maar meer hyped kan maken voor het debuutalbum van deze Chi-city protegé.

Father Stretch My Hands Pt 1 vind ik zelf een beetje matig, teveel opvulling zonder pay-off, tevens heeft dit nummer de minst geïnspireerde line van het album (Now if I fuck this model / And she just bleached her asshole / And I get bleach on my T-shirt / I'mma feel like an asshole). De hook blijft dan wel weer lekker hangen en dit nummer werkt als een fijne opbouw naar het tweede deel. Part 2 knalt heerlijk terwijl Kanye toch persoonlijker wordt. Desalniettemin denk ik dat dit nummer beter kunnen werken als ze samengevoegd waren of iets minder rommelig hadden geklonken.

Famous, ja, wat een banger. Ik ben een sucker voor RiRi en die bijna-dancehall outro past daar natuurlijk perfect bij. Combineer dit met wat classic Yeezy braggadocio en je hebt een van de uitschieters van het album in my book.

Feedback is een lekker strak nummer, fijn om Kanye weer veel bars te horen droppen zonder teveel poespas. Dit nummer is ook meer exemplarisch voor dit album, met meerdere vergelijkingen met de Pablo's en andere genieën. Ik vind de line "Hands up, we just doing what the cops taught us" ook weer goed gevonden.

Low Lights voelde initieel aan als muzikale auto-fellatio maar Kanye zelf trekt het breder (via Twitter: "I put Lowlights on my album just thinking about all the moms driving they kids to school then going to work…") en als je het in die context bekijkt is het wel een mooie intermission.

High Lights is ook weer een van de uitschieters. Via een weg van de bekende auto-tune, een poppy bridge gevolgd door een verse zoals alleen Kanye dat kan met de meest catchy hook van het album als ontknoping voelt dit nummer als een medley van de muzikale veelzijdigheid van Kanye.

In Freestyle 4 horen we Kanye ontsporen in drank- en seksgerelateerde verwarring. Dat thema komt bij Ye wel vaker voorbij, maar dit nummer onderscheidt zich door de panische ondertoon. Dit sluit ook weer aan bij andere nummers zoals o.a. No More Parties in LA en Real Friends waarin duidelijker naar voren komt dat Kanye klaar is met Hollywood-gezeik. Dan zie je toch weer een nieuweontwikkeling, wat hetgeen is waardoor ik het repetoire van Kanye West zo goed vind.

I Love Kanye telt niet echt mee, maar wil ik niet wegzetten als een komische skit, want ik voel hem opzich wel. Hij is niet dezelfde muzikant die hij was en er zijn mensen waarvoor hij de weg heeft geplaveid die op zijn oude stijl verder bouwen. Op deze manier rekent hij handig af met alle oude verbolgen fans maar neemt hij zichzelf ook dusdanig op de hak dat je er weer aan herinnert wordt dat het voor hem ook allemaal één groot spelletje is.

Over Waves ben ik nog niet uit. Het loopt wel fijn, en de tekst is niet slecht, maar het is net te uitgerekt en minimaal om er uit te springen. Minder Chris Brown, meer West.

Het duurde even voor ik FML kon waarderen, maar dit is wel weer een ijkpunt voor dit moment in zijn carriére, waarin hij net als in Freestyle 4 klinkt alsof hij genoeg heeft van de bombarie en gewoon rustig aan wilt doen. Mede door de goed uitgevoerde depressieve ondertoon en de hook van the Weeknd houdt dit nummer zich ook goed staande.

Real Friends, meer introspectieve en rustige Kanye. Dit is een van mijn favorieten. In dit soort nummers zie ik weer de ontwikkeling van Kanye op thematisch en muzikaal gebied.

Hetzelfde geldt voor Wolves, deze hernieuwde versie heeft net dat extra paranoïde kantje die dit nummer laat aansluiten bij de sfeer van de tweede helft van dit album. Deze schijnt dus nog wel op de werkbank te liggen voor de eventuele latere release.

Op 30 Hours hoor ik de Kanye die ik wil horen. Een nummer als dit had niet misstaan op een ouder album qua productie en flow, maar heeft wel genoeg vernieuwing dat het tussen deze tracks prima zijn plek vindt.

No More Parties in LA is een banger vanaf de dag dat hij gereleased werk en naar mijn mening laat Kanye hier zien dat hij als hij in een thuiswedstrijd zelfs Kendrick Lamar kan aftroeven. Ook thematisch is deze weer tekenend.

Over de nieuwe versie van Facts kan ik heel kort zijn, dar is namelijk een Kanye West Clubbanger zoals alleen hij ze kan maken. Die nieuwe beat is echt heel pro. Niet gedacht dat hij deze nog dusdanig bij kon sleutelen dat ik het een banger vind.

Voor Fade voel ik niet echt iets speciaals. De beat is heel erg lekker, de verses vind ik minder. Overall is het een decent laatste track.

Zoals ik eerder al noemde kan ik Kanye's muziek zo waarderen omdat ik zowel hijzelf als zijn muziek een constant veranderend 'fotoboek' zie waaruit je de loop van zijn carriére en persona kan teruglezen. In dat licht past TLOP chronologisch mooi in het rijtje als een album waarin we Kanye aan de ene kant groter zien denken dan ooit, maar dat combineert door aan de andere kant vermoeidheid met zijn leven en verwarring over de Hollywood-lifestyle te laten horen.
In het rijtje van de albums van Kanye West zie ik TLOP niet als de allerbeste, maar zeker als een legit kandidaat. Ik dacht tot vorige week dat de Kanye die mijn hart gestolen had hongeriger was en veel meer bars spitte, maar dit album heeft met haar afwisselingen tussende klassieke mr. West, poppy bangers en een andere introspectieve hoek voor mij bewezen dat er zeker nog een plek is voor Kanye aan de hiphop-top. 4*

Meh.

Veel potentie, een handvol hele sterke momenten, maar ook een aantal slechte momenten. Het meest betreurenswaardig is dat Kanye dezelfde fout maakt als bij Yeezus: op het laatste moment te veel aanpassen, wat resulteert in een slordig geheel en tekstuele stommigheden die met een beetje reflectie voorkomen hadden kunnen worden. Sowieso klinkt het allemaal te rommelig. Wordt hier niet warm van.

Buitenproportioneel uitstelgedrag, een megalomane launch party, onzekerheid creëren en vervolgens geen enkele moeite doen die weg te werken, en natuurlijk veel, heel veel online woede-uitbarstingen: de release van het nieuwe Kanye West-album The Life Of Pablo was op zijn zachtst gezegd behoorlijk grillig. Net als de plaat zelf trouwens. Zowel The Life Of Pablo als de aanloop ernaartoe zijn tekenend voor alles waar deze man voor staat. En omdat Kanye een raar, tegendraads ventje is, krijgen we ook een raar, tegendraads album. Dit is de plaat waarop Kanye voor het eerst probeert om alle facetten van zijn karakter, al zijn tegenstrijdigheden in feite, op dezelfde plaat te zetten. Met alle gevolgen van dien.

Wat is Kanye West eigenlijk allemaal? Een brulbeer natuurlijk, een boze, schuimbekkende, het contact met de werkelijkheid-verliezende superster (Yeezus), een opschepper (Watch The Throne). Maar ook een getormenteerde artiest die nooit lang tevreden is met zijn eigen geluid, op het onzekere af (The Collage Dropout). Een artiest die altijd vooruit blijft kijken (My Beautiful Dark Twisted Fantasy), en niet bang is om zijn geluid naar minder voor de hand liggende plaatsen te brengen (808s & Heartbreaks). Een entertainer voor wie een grote hit niet meer hoeft. Hij is ook een toegewijde familieman en tragisch moederskindje, hij is een vader, een wolf, een echte vriend. Met andere woorden, er lopen op The Life Of Pablo evenveel Kanyes rond als Wallys op een gemiddelde Where’s Waldo-prent. Opnieuw probeert hij de grenzen van zijn kunstenaarschap te verleggen. Maar hoelang voordat het elastiek van zijn carrière breekt?

Dat lijkt hier gebeurd te zijn, op het eerste zicht. De plaat klinkt wat rommelig en onaf, zelfs een beetje willekeurig. Maar dat is eigenlijk gewoon de grote kracht van The Life Of Pablo. De strakke lijn die Kanye normaal altijd aanhoudt, is een zigzagbeweging geworden. En waarom ook niet? Dit is een reis door ’s mans tegenstrijdige psyche, de versplinterde persoonlijkheid van iemand die het liefst tien dingen tegelijkertijd wil zijn. Dat kan sowieso niet coherent. En zo voert Kanye de klootzak het woord in nummers als Famous (‘I feel like me and Taylor might still have seks/Why? I made that bitch famous’) en Feedback, terwijl we de gevoelige Kanye aan het werk horen in 30 Hours (‘ik zat dertig uur in de auto om je terug te zien, maar je bleek me te bedriegen’) en Father Stretch My Hand Pt. II (‘godverdomme, ik maak gewoon dezelfde fouten als mijn vader’). FML en Real Friends zijn haast breekbaar introspectief. Vergis je niet, ook clowneske egomaniacs hebben gevoelens.

Maar wat is Kanye bovenal? Een topproducer die optimaal gebruik maakt van beats, samples en gastartiesten om een zo goed mogelijk eindresultaat te bekomen. Dat is zijn ware talent. De Bam Bam-sample in Famous! De beat en gastbijdrage van Kendrick Lamar op No More Parties In LA! De beat van Real Friends! Het knallende Waves! Het letterlijk goddelijke Ultralight Beam! Met zo veel goede nummers mag een gebrek aan continuïteit of een fijn karakter toch geen probleem zijn? Want hier zit hem immers de paradox. Wat Kanye vervelend en arrogant maakt in de echte wereld, maakt hem origineel, game changing, en potentieel onweerstaanbaar op plaat.

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!)

Tijd voor mijn eerste bericht op deze site, waar ik al langere tijd een vaste bezoeker van ben.

En waar anders dan bij Kanye West, de meest veelbesproken artiest van dit moment kunnen we toch wel stellen. De ene groep verafschuwt hem, de andere groep draagt hem op handen. Ik zit eerder in dat laatste kamp, want wat een producties levert deze man weer af!

Ik schrijf deze recensie op basis van de als eerst uitgebrachte versie, dus zonder alle aanpassingen die later nog volgden. Zoals velen hier boven mij, voelt ook voor mij dit album eigenlijk aan als 2 albums, gescheiden door de I Love Kanye skit. In het 1e deel zijn goed de gospel invloeden te horen, iets dat mij niet heel erg trekt. Toch begint de eerste helft mij na een paar luisterbeurten meer te boeien. Echt uitschieters kan ik nog niet noemen. Over dit 1e deel zal ik daarom niet verder uitweiden.

Voor mij zit de pracht van dit album vooral in het 2e deel. Dat begint meteen lekker met één van mijn favorieten, Waves. In Waves en de nummers die daarop volgen, hoor ik weer de geniale producer van My Beautiful Dark Twisted Fantasy. Ik ben niet echt heel erg thuis in de hiphop, dus mijn referentiekader is zeer beperkt. Maar in vergelijking met de artiesten die ik ken, vind ik de producties van Kanye zo verfrissend en origineel. Het is niet voor niks dat hij zowel hiphop liefhebbers als hiphop leken zoals ik weet te boeien. Misschien is Waves een ontzettend cheesy track, maar daarom niet minder lekker. Ik blijk toch een zwak voor de stem van Chris Brown te hebben. FML begint goed, maar na 2 heerlijke coupletten en refreinen komt er helaas een minder, elektronisch stuk. Dat had van mij niet gehoeven, dit doet helaas afbreuk aan het nummer. Real Friends en Wolves zijn wel van begin tot eind weer lekker. Real Friends heeft echt een hele vette beat en bij Wolves wordt de autotune lekker ingezet. In deze vorm vind ik autotune prima. Na de intermissie komt mijn favoriete track van deze plaat, 30 Hours. Wat is dit nummer verslavend! Zo simpel, die constante herhaling van 30 Hours op de achtergrond, maar het werkt zo goed. No More Parties In LA is ook een lekkere track, maar ik kan mij er wel in vinden dat deze track misschien niet helemaal op dit album past, zoals anderen al opmerkten. Facts vind ik echt een gedrocht van een track, daar wil ik niet teveel woorden aan vuil maken. Gelukkig wordt de plaat hier niet mee afgesloten en volgt nog de housy Fade. Ook deze plaat past niet echt op het album wat mij betreft, maar met zo'n lekkere beat maakt mij dat niet heel veel uit. Voorlopig zet ik dit album op een 3,5 door de ijzersterke 2e helft en de 1e helft die potentie tot groeien heeft.

Dit is oké.

Niet slecht maar ook niet goed. De lelijke hoes schildert goed af wat ik van dit zevende studioalbum van Kanye West vind. The Life of Pablo klinkt voornamelijk als een paar concepten en ideeën die de superproducer had maar zelden tot nooit tot een mooi afgewerkt product weet te maken.

De dieptes van Yeezus heeft dit gelukkig niet, maar diezelfde hoogtes ook niet. Ultralight Beam, Waves, Real Friends, Wolves, No More Parties in LA en bonustrack Saint Pablo vind ik de beste nummers. Vergeleken met wat we in het verleden voorgeschoteld kregen vind ik ze echter niet wauw.
Pt. 2 is leuk maar ik zet veel liever het originele Panda van Desiigner op. Famous heeft een geweldige beat. The Weeknd schittert op FML maar is voor de rest een redelijk saai nummer. 30 Hours had veel meer steek gehouden als dit de slottrack was, de outro is te langdradig... zeker als er daarna nog 4 nummers komen. De oorspronkelijk versie van Facts vind ik een stuk harder en beter dan deze versie.

Freestyle 4 en I Love Kanye zijn niet best.

De teksten van Mr. West en manier van rappen zijn ook niet om mee naar huis te schrijven op deze plaat.

The Life of Pablo doet me gewoon niet veel. Het klinkt niet verkeerd maar voornamelijk saai en onafgewerkt. Heel vreemd ook dat dit een aantal keer opnieuw uitgebracht is met telkens een paar kleine tweaks. Daar ben ik geen voorstaander van, maarja, artistieke vrijheid zeker?

3*