Morte Macabre - Symphonic Holocaust (1998)

"Symphonic Holocaust" bevat vijf muzikale eerbetonen aan de componisten van de soundtracks van vermaarde, voornamelijk Italiaanse, horrors als "Paura Nella Città Dei Morti Viventi" ("City Of The Living Dead", 1980) van Lucio Fulci, "E Tu Vivrai Nel Terrore – L’Aldilà" ("The Beyond", 1981) eveneens van Lucio Fulci, "Rosemary’s Baby" (1968) van Roman Polanski, "Buio Omega" ("Beyond The Darkness", 1979) van Joe D’Amato en "Cannibal Holocaust" (1980) van Ruggero Deodato. Samen met een nummer uit de, mij uiteraard onbekende, pornofilm "Golden Girls" (1984) van Alan Vydra en twee eigen composities komt het totaal hiermee, geheel volgens de elementaire rekenkunde, op acht.

Zoals uit de albumtitel valt te herleiden, is de muziek op "Symphonic Holocaust" een mengeling van progressieve rock met horrorthema’s. Deze is overigens niet volslagen uniek, want volgens de tekst in het boekje kent het mengen van horror, seks en progrock zijn oorsprong in de jaren zeventig. Met bands als Museo Rosenbach, Celeste en, met name, Goblin (Dario Argento’s hofleverancier) is deze beweging voornamelijk in Italië zeer populair. Wat evenwel wel erg knap is, is dat Morte Macabre de herinterpretaties van deze muziek een hedendaags gezicht weet te geven.

Een wezenlijk onderdeel hierbij is het excessief gebruik van de onvolprezen Mellotron. De band telt maar liefst vier bespelers van dit antiek instrument! Het zacht golvende geluid maakt het een ideaal instrument op de achtergrond, waarbij het een zekere dreiging ten toon kan spreiden. De hevige, vaak hoge vioolachtige klanken zijn op hun beurt dan weer een zeer geschikte ondersteuning tijdens de wat meer agressieve stukken.

"Symphonic Holocaust" is geenzins een overdonderend album te noemen. Daarvoor hebben de vaak subtiele en wel degelijk sinistere melodieën te veel tijd nodig om aan de oppervlakte te komen. De sombere en depressieve plaat is daarmee duidelijk veel geschikter als soundtrack bij een fijnzinnige horrorfilm in plaats van de gekende bloedspillende slashers.

In wat voor bui moet je zijn om te kunnen aanhoren?!?

Een overdonderende plaat vol over-the-top melancholiek en mellotron.

Veel te zwaar voor mij. Ik zet nog een gezellige Hidria Spacefolk-plaat op...

Ik weet niet in wat voor bui je moet zijn om dit te kunnen aanhoren, tenzij het een bui is waarin je vatbaar bent voor mooie muziek. Kennelijk is (was) deze plaat te "over-the-top melancholiek [en] veel te zwaar" voor Ozric, maar ik hoor zelf alleen maar de prachtige melodieën, de subtiele begeleiding en de heerlijke mellotrons, net zoals ik bij een plaat van Joy Division altijd eerst (of zelfs alleen maar) de schoonheid van de muziek hoor en pas daarna de mogelijke deprimerende bijwerkingen (waarvan ikzelf eerder last heb bij het Nederlandse levenslied). Lange sfeervolle stukken (vier in de 6-7-minuten-range, de titeltrack zelfs bijna 18 minuten), maar toch gaan de nummers nergens vervelen, zelfs niet bij de vrouwelijke la-la-la's op het slaapliedje van Polanski's Rosemary's baby. Qua vergelijkingsmateriaal moet ik bij de ingetogener momenten soms denken aan de soundtrack van Air voor Sofia Coppola's The virgin suicides (bijvoorbeeld bij het begin van Opening theme) en natuurlijk aan de twee "moederbands" van deze gelegenheidsformatie Anekdoten en Landberk, terwijl de heftiger passages (zoals op het titelnummer) mij doen denken aan Godspeed You Black Emperor. Critici zullen zeggen dat er niet zoveel gebeurt op deze plaat, dat de arrangementen allemaal een beetje op elkaar lijken en dat driekwart van het materiaal natuurlijk sowieso op andermans al dan niet baanbrekende werk is gebaseerd, maar zelf kan ik er geen genoeg van krijgen.

Een samenwerking tussen leden van de Zweedse bands Anekdoten en Landberk. Verwacht vooral geen Abba, Aqua of Roxette achtige taferelen. Dit is een loodzwaar, deprimerend en uiterst duister album.

Maar man man wat vet. Alleen voor dat laatste nummer : A Symphonic Holocaust zou je de cd al moeten kopen. Als je Mellotron liefhebber bent en dat niet hebt gehoord, dan mis je wat. Werkelijk !!