ANOHNI - Hopelessness (2016)

Een release om naar uit te kijken. Antony gaat nu onder de naam Anohni verder (de naam die ze al wat jaren in privé kringen gebruikte). Een andere geluid, alhoewel ze al vaker in dit genre bijdrages leverde op andere albums.
En ze wordt nu dus als vrouw aangesproken.

Zeer benieuwd naar deze release. 'Drone Bomb Me' is nu al één van de vooruitstrevendste liedjes van dit kalenderjaar.

Hier moest ik wel even aan wennen: Ik las die berichten en dacht de hele tijd: hebben we het hier nou wel of niet over Antony Hegarty? Zelf de hele Wikipagina is herschreven.

Afijn, ik ben wel heel benieuwd naar deze release

Benieuwd naar deze release, met productie werk van Hudson Mohawke een gewaagde combinatie.

Antony and the Johnsons. Wat was dat indertijd een ontdekking. In tijden niet zo iets moois en ontroerend gehoord.

Ook live wist Antony me kippenvel te bezorgen. Nooit meer vergeet ik het optreden in Carré met orkest. Ik zat behoorlijk vooraan (tout bekend Amsterdam zat daar en ik dankte mijn kaartje aan iemand die door zijn werk aan kaarten kon komen want dat lukte bijna niemand totdat er een tweede concert werd aangekondigd). Het was af en toe slikken tegen de tranen en dat voor iemand die over het algemeen vrij stoïcijns is op dat vlak.

En toen zagen we Antony overal opduiken als gastvocalist. Opvallend waren zijn bijdragen aan elektronische acts.

Helemaal verrassend is de richting die Hopelessness in samenwerking met Hudson Mohawke en Oneohtrix Point Never opgaat dus niet echt, zoals het ook niet verrassend is dat Antony nu als Anohni door het leven gaat en we nu over haar i.p.v. hem kunnen spreken.

One day I'll grow up, I'll be a beautiful woman. One day I'll grow up, I'll be a beautiful girl.
Die dag is nu aangebroken.

Een nieuw begin. Maar is dit nieuwe album dat ook, want de vocalen van Anohni in combinatie met elektronische klanken is nu niet bepaald nieuw voor de liefhebbers?

Drone Bomb Me ademt een beetje Björk, wat gezien haar samenwerking met haar in het verleden niet geheel vreemd is. Tekstueel donker, muzikaal helder. Een spannend contrast en daarmee een sterke opener.

Anohni maakt zich zorgen over wat er gaande is in de wereld, ook over het milieu. Dat liet ze al eerder horen en doet dat nu ook weer op 4 Degrees die we als eerste single leerde kennen. Een nummer dat me qua bombast nogal doet denken aan Woodkid. Het klinkt allemaal wat agressiever dan we gewend zijn, maar het lijkt dan ook of ze nu echt boos is.

Watch Me heeft een prachtige melodie met daaroverheen teksten die haast onaangenaam zijn om naar te luisteren. De 'daddy' moet ons beschermen voor alle naars in de wereld maar doet dat dusdanig dat hij ook meekijkt in je medische dossiers en meekijkt naar de porno die we bekijken. Het is zo herkenbaar. We willen allemaal beschermd worden, maar willen we onze 'vrijheiden' wel inleveren?! Behoorlijk actueel.

In Execution vraagt ze om geen medelijden te hebben met haar en haalt daar de American Dream bij. Een aanklacht tegen hypocrisie.

Zoals verwacht geen brok in de keel muziek tot nu toe en toch weet ze me nu op andere wijze te raken. Ik ben meer geboeid dan ooit aan het luisteren. Als de eerste klanken van I Don't Love You Anymore klinken voel ik wel weer wat van de oude emotie opkomen. Het voelt anders, maar ze verstaat de kunst te ontroeren, nog steeds, en niet zo'n beetje ook.

Op Obama druipt de teleurstelling er flink vanaf. Anohni zingt lager en dreigender dan ooit. Het zorgt er voor dat je je aandacht er enorm bij weet te houden. Ik voel bij dit nummer een soort opwinding die ik ook ervaar bij Massive Attack's Mezzanine, en dat is niet de minste zullen we maar zeggen. Ondanks haar teleurstelling voel ik ook een soort medelijden van haar kant.

Violent Men doet me wederom wat aan Björk denken. Die kenmerkende stem, deze keer verpakt in sprookjesachtige tintelingen, maar ook lelijk verstorende interrupties, wat het geheel heel spannend weet te houden.

Why Did You Seperate Me from the Earth? klinkt wat lichter en zorgt dat ik haast in een soort trance raak, het bubbelt in mijn hoofd en ik moet zorgen geconcentreerd te blijven. Wederom horen we een prachtmens die zich oprecht zorgen maakt.

De drone bomb keert terug op Crisis. Allerlei wreedheden die mensen begaan worden weer genoemd (waaronder Guantanamo). Het nummer krijgt een schitterende opbouw wanneer Anohni overgaat op 'I'm Sorry'. Een ongelooflijk mooi nummer dat er best even inhakt. Toch die stem, maar hoe gaaf dat die stem ook zijn werk doet met een andere muzikale achtergrond.

Op titeltrack Hopelessness vraagt ze zich af hoe ze verworden is tot een virus. Het gaat niet eens om haar, maar om iedereen. We geven er 'geen shit' om blijkbaar. Woede en haast een soort berusting gaan hand in hand op dit schitterende nummer.

Marrow sluit het album af. Broeierig en wederom vol vragen. De hele wereld moet eraan geloven willen we alle onheil afwenden dat ons te wachten staat als we doorgaan zoals we nu doen. Een bevlogen mens laat van zich horen.

Apocalyptische pop? Misschien kunnen we Hopelessness zo wel noemen. Een album vol tegenstellingen. Het falen van Obama, milieukwesties en andere zaken die niet fraai zijn. Het is geen luchtige kost. De toon is anders geworden, maar Anohni weet net als vroeger nog steeds te boeien met deze gedurfde nieuwe stap die geheel tegen mijn verwachtingen in (die waren wat laag) enorm goed aanslaan. Sterker nog: ik sta een beetje perplex door dit muzikale avontuur.

Dit album was nodig. Ik was sceptisch vooraf en had nooit durven dromen dat ze met een album zou komen dat mij wederom echt helemaal weet in te pakken. Waar ik uitging van een teleurstelling daar is nu pure extase over het gebodene ook al is de toon deze keer behoorlijk bitter.

Wat een prachtplaat is dit geworden!

Dit is nu al potentieel eindejaarslijstje materiaal. De veelzijdigheid van Hudson Mohawke en Oneohtrix Point Never lijkt een gouden combinatie te zijn geworden met de zang van Anohni. Een indietronica plaat die sterk afwijkt van de standaard paden.

En goed dat Anohni deze weg is opgegaan, de koek was wel een beetje op na de vorige albums, hoe mooi ook. Dat kon nooit meer dezelfde impact hebben als er weer zo'n album uitgebracht zou zijn.

Het is me het release weekje wel met dit album, nieuwe James Blake, RY X en Radiohead.

Helemaal mee eens!!
Prachtig album, alleen jammer van Obama, de zang in dat nummer vind ik niet om aan te horen. De productie op dat nummer weet nog iets te redden, maar daar gaat ze toch wel echt zwaar de mist in.
De 10 overige nummers zijn gewoon erg goed gedaan, waar je dan ook vol van kunt genieten! Heel erg benieuwd hoe dit live gaat uitpakken.

Bij de lp (ongetwijfeld ook cd, die overigens bij de lp is ingesloten) zitten de teksten. Interessant om nu nog beter te kunnen volgen wat Anohni allemaal dwars zit.

Ongelooflijk spannende plaat: het contrast tussen de zang, het werk van Hudson Mohawke en Oneohtrix Point Never en soms de piano is echt geweldig.

Dit gaat met Bowie's Blackstar strijden om de eerste plaats aan het einde van het jaar.

Echt? Ik vind dat juist een buitengewoon intrigerend nummer, en de teleurstelling in de tekst druipt er vanaf.

Doet me nog het meest denken aan de samenwerking met Hercules Love Affair. Alleen is dit wel wat stemmiger en somberder.

Ik ben na een keer luisteren al diep onder de indruk. Kan gemakkelijk de beste plaat van 2016 worden!

'Obama' vind ik lachwekkend. Precies een opiniestuk in de NY Times, maar dan op een "melodie". Ik hou echt niet van zulke letterlijke protestsongs. Trap eens een open deur in.

Ik weet nog niet echt wat ik met dit album aan moet vangen.

Bij de cd ook, wel zo fijn. Dat zouden meer artiesten moeten doen, maar ik heb het idee juist dat het steeds minder wordt. En in een tijd dat je het product - de muziek- ook online kan vinden zou ik dat ook als verkooptruc zien door net wat meer cachet aan een cd (of lp) te geven. Ik hoef helemaal geen luxe versies, maar een boekje met wat info, songteksten en mooi art work is toch wel het minste.

Ja, daarbij deden de teksten ook niet veel goeds. Op spotify kun je de teksten mee laten lopen en ook tekstueel heb ik Antony / Anohni vele mooiere teksten horen zingen / schrijven. Dat ze teleurgesteld is in Obama is duidelijk maar als je dan leest op welke gronden voelt het meer als klagen om te klagen. Wat Jessensei ook zegt, een soort van opiniestuk in de NY Times maar dan zonder degelijke onderbouwing of interessante wordplay.

De rest van het album is en blijf ik overigens wel erg mooi vinden en nummers als Hopelessness en I don't love you anymore worden mooier bij elke luisterbeurt.

Ben het hiermee eens! Obama maakt voor mij het hele album een stuk minder. Zoals Oepsje ook zegt: dit nummer lijkt echt klagen om te klagen. Je kan veel zeggen over Obama, maar ik denk niet dat er veel presidenten meer hebben geprobeerd te doen voor de rechten van de transgender gemeenschap. Ik weet dat het nummer daar niet specifiek over gaat, maar aangezien hij de drone bombing al in twee andere nummers hekelt, lijkt het een beetje overbodig om ook nog eens een volledig nummer te wijten aan Obama en zijn aandeel in deze aanvallen, en in de behandeling van klokkenluiders. Het stoort me echt mateloos, en haalt me volledig uit het album. Zo'n irritante, kortzichtige maatschappijkritiek van een kicking-and-screaming kleuter.

Voor de rest vind ik bepaalde delen van dit album wel degelijk zeer goed, maar ik heb over het algemeen soms wat irritaties over de teksten. Voor nu zijn de twee vooruitgeschoven singles en Crisis mijn lievelingsnummers.

Dit is net wat ik nodig had betreffende de sound van Antony, waar ik inmiddels wel een beetje op uitgeluisterd was sinds het laatste album. Anohni klinkt verfrissend, spannend en sfeervol maar toch ook met dezelfde emotie die hij/zij met Johnsons wist te brengen. Ben erg onder de indruk van dit album. Hopelijk gooit ze er snel een tourtje tegenaan.

De kritiek op Obama mag (en is grotendeels ook terecht), maar mij stoort hier meer de manier waarop. Zo letterlijk, belachelijk "gezongen". Die tekst komt beter tot zijn recht op krantenpapier.

Gemengde gevoelens bij deze plaat. De Antony and the Johnsons formule leek misschien wel uitgewerkt, maar volgens mij was er nog genoeg ruimte voor mooie, gevoelige liedjes en net wat meer experiment.

Dat Antony zich nu Anohni noemt zal de bekendheid van deze plaat niet veel goeds doen. Anohni klinkt als een Russisch bandje, terwijl we toch gewoon de Antony horen uit de samenwerkingen van de afgelopen jaren en die schare fans hier best naar kan uitkijken.

Anohni is vrouwelijk, maar Antony heeft zelden mannelijker geklonken dan op dit album. Qua stijl en qua stem. Het is allemaal érg relaxt en met wat meer tempo. De elektronica worden zelden spannend en qua composities en emotie valt er niet zo diep te graven.

Toch is dit een prima plaat voor op de achtergrond. Netjes binnen de lijntjes, maar nooit plat. Mooiere melodieën en meer creativiteit zouden dit een klein meesterwerkje kunnen maken, maar dat beetje extra ontdek ik helaas niet.

Een album waar je absoluut de lyrics moet bekijken, de melodieën zetten je nogal eens op het verkeerde been.
Zo was ik bij Execution al vrolijk 'It's an American dream' aan het meeneuriën tot ik besefte dat the Chinese, North Koreans, Saudis & Nigerians erbij natuurlijk verwijzen naar landen waar de doodstraf nog wordt uitgevoerd. The American Dream klinkt ineens wat zuurder.
In Watch Me spreekt hij schijnbaar tot een liefdevolle Daddy, maar het is Big Brother. De overheid die ons op alle vlakken in de gaten houdt. Controledrang verpakt als beschermende liefde.

De elektronica van Oneohtrix Point Never klinkt geweldig en past perfect bij de stem van Anohni. Bovendien hoor ik de beste maatschappijkritische en relevante teksten in jaren.
Fantastisch album!

Indringende teksten die ik goed vond om te lezen en luisteren. De muziek past erbij. Maar is vervolgens voor mij niets om vaker te horen. Jammer, klaar en uit.

Het zit echt tussen een 3,5 en 4 in voor mij, maar ik rond hem toch naar beneden af. Dit komt vooral door het vreselijke Obama en er zitten te weinig echt steengoede nummers tussen naar mijn mening.

WAAAAUW! Antony past hier beter bij! Ik had niet verwacht dat dit zo goed uit zou pakken. Bijdrages bij Hudson Mohawke en Hercules And Love Afair bijvoorbeeld waren ook zeer tof.

Dit doet me ook heel veel aan Wild Beasts denken. Qua heel het plaatje!

Jeetje, volgens mij snap ik iets niet helemaal ofzo...

Drone Bomb Me is echt heel vet. 4 degrees en watch me zijn nog wel aardig, maar daarna stort het als een pudding in elkaar wat mij betreft.

Het lijkt wel alsof ie beetje aan beetje aan zoeken is naar onderwerpen waar ie een statement over wilt maken. Als ie dat dan doet, dan benoemt ie eigenlijk alleen het onderwerp zonder echt een boodschap uit te dragen, met als Obama als dieptepunt.

Maar goed, misschien snap ik het gewoon niet ofzo gezien de toch aardige recensies hier.

Waarom zou jij hier iets van moeten snappen? het is toch kwestie van "ieder z'n eigen mening" of ben ik nou...?

Wat is Obama toch een slecht nummer alleen de laatste seconden met alleen piano kan mij bekoren.
Dit doet me gelijk denken aan zijn eerste 3 albums, helaas moet er weer van muziek stijl veranderd worden. Ik ben bang dat dit de laatste CD is die ik gekocht heb van onze sympathieke vriend Anohni.

Mischien ben ik iets te voorbarig geweest. Het wordt langzaam beter vooral het 2e gedeelte, zeker als je Obama overslaar. Halfje erbij.

Ben ook wel heel benieuwd naar de 5 nummer die niet op de plaat staan, maar wel live worden gespeeld. Die horen we binnenkort in Brussel wel.

ANOHNI Concert Setlist at Park Avenue Armory, New York on May 18, 2016 | setlist.fm

Obama is een lekker schurende, dreigende track met halverwege die beat erin met de stem van Anohni die een soort mantra voortbrengt. Heerlijk.

Obama is echt ongelooflijk kut zeg. My god.

Ondanks de 'krantenkoppen tekst' vind ik Obama een van de hoogtepunten.
Dreigende sfeer, sterke beat en een heerlijk mantra van Anohni in de tweede helft.

Potentieel eindejaarslijstjesmateriaal. Staan weer prachtige dingen op. Obama intrigeert mij ook wel.

Dan mag Anohni god dankbaar zijn dat die laatste stap in het proces geslaagd is: "ongelooflijk kut" zal ze als een compliment opvatten.

Intrigerend album van een boeiend artiest(e).