Katatonia - The Fall of Hearts (2016)

Toch maar even een 0,5 puntje erbij.

Briljante plaat wel.

Wat zijn de stemmen trouwens over de songs verdeeld: 8 songs hebben nu 2-4 stemmen. Je zou zeggen: kwaliteit in de breedte. Wat weer de hoge waardering voor de hele plaat mede kan verklaren.

Vast omdat elk volgende Katatonianummer klinkt als het vorige Katatonianummer.

Katatonia heb ik leren kennen middels het meesterlijke ‘Night Is The New Day’ en sindsdien kijk ik reikhalzend uit naar nieuwe releases van deze band. Nu ligt ‘The Fall Of Hearts’ alweer enige tijd met regelmaat op mijn draaitafel.

Eerlijk gezegd viel deze nieuwe LP mij bij de eerste luisterbeurt tegen. De opener ‘Takeover’ daargelaten kwam het album me eentonig over. De ervaring heeft me inmiddels geleerd dat dit album even de tijd vraagt om de muziek een plaats te geven.

Kant A opent gelijk sterk. ‘Takeover’ neemt je direct mee in de typische melancholische sfeer die zo kenmerkend is voor Katatonia. Het nummer ken een prachtige opbouw die richting het refrein tot een climax komt. Op ‘Serein’ verenigt men het beste van De latere Anathema en Paradise Lost met de eigen sound van de band. ‘Old Heart Falls’ is vervolgens een prachtig nummer met een hoofdrol voor de stem van Jonas Renske. Wat een mooie melodieën kent dit nummer!

‘Decima’ is een mooi nummer opgebouwd rond akoestische gitaren en de Mellotron. Het doet denken aan het akoestische werk van Anathema, maar dan zonder het overdreven Pathos waaraan de laatstgenoemde band zich steeds meer schuldig lijkt te maken. In het navolgende ‘Sanction’ worden we weer bij de les gebracht door een stevige openingsriff om vervolgens weer terug te pakken op het rustigere geluid van de band. Een mooi contrast maar gelijkertijd krijg ik op dit punt ook het gevoel dat de plaat te vaak in hetzelfde rustige tempo en geluid terugvalt. De band lijkt dit zelf ook te onderkennen in het navolgende ‘Residential’. Dit nummer kenmerkt zich door ongebruikelijke maatsoorten maar met name tekstueel lijkt het af en toe niet goed te passen waardoor het nummer ongemakkelijk overkomt. Een van de zwakkere nummers op de plaat. Al met al is kant B als geheel ook wat zwakker.

Op de tweede plaat wordt gelukkig weer hoog ingezet met ‘Serac’. Jonas zingt hier in een iets hoger register wat de afwisseling ten goede komt. Daarnaast is het gitaarwerk op dit nummer erg sterk. Met ‘Last Song Before The Fade’ wordt dit niveau lekker doorgetrokken waarna de luisteraar met ‘Shifts’ weer even wat rust gegund wordt.

Naar het einde toe ligt eentonigheid toch weer op de loer. ‘The Night Subscriber’ laat weer een tempo horen dat we zo vaak horen bij Katatonia. Ook de intervallen in de meerstemmige zang kennen we van eerdere nummers. ‘Pale Flag’ versterkt dit gevoel. Gelukkig revancheert de band zich met het laatste nummer ‘Passer’.

Uiteindelijk is voor mij de slotsom dat dit wederom een zeer sterk album is van Katatonia. Echter, de band balanceert af en toe op het randje van eentonigheid. Op dit album weet men gelukkig de balans nog goed uit te laten slaan.

Het artwork van ‘The Fall Of Hearts’ is prachtig. De hoes is gedrukt op mooi gesatineerd papier wat het geheel nog extra cachet geeft. Al met al is dit album een mooie aanvulling in mijn muziekcollectie.

Wow, wat een belangstelling hier voor de nieuwe Katatonia. Ik kwam erin met The Great Cold Distance waarvan ik nog steeds de eerste paar tracks heel tof vind. Night is the New Day ging een beetje op diezelfde vibe door, ook vrij tof. Maar om de een of andere reden kan ik er na Dead End Kings niets meer mee. Wordt je ooit uit die zelfde depri vibe gehaald met deze band?

Ben nu aan het genieten van deze voor mij nieuwe band. Dit klinkt erg goed, zowel muzikaal als productietechnisch. Punten volgen.

Dat het venijnige labeltje "metal" je niet altijd hoeft af te schrikken als niet metal liefhebber, bewijst de muziek van deze voor mij nieuwe band. Gewoon even wat anders proberen en dan tot de ontdekking komen dat dit fijne muziek is. Eigenlijk maakt het meestal voor mij niet uit wat voor muziek het is, als er maar "mooi gezongen" wordt (én gespeeld). Een vleugje melancholie is dan wel voorwaarde en uiteraard mogen de mooie composities ook niet ontbreken. Met of zonder scheurgitaren!

Het is mooi om te zien hoe Katatonia wordt ontdekt door andere/niet-metal liefhebbers. Ik ben ten tijde van Night is the New Day gaan luisteren en ben sinds verknocht aan de muziek uit hun hele oeuvre. Ook deze plaat heeft de herkenbare Katatonia sound, maar wel met een andere inslag.

Dit weekend ontdekt een een fraai album!! Vooral de 1e 6 nummers vind ik nu zeer sterk!
Favoriet voor nu is Residual..

Een wiiziging van mijn top 30 van 2010 t/m 2016 zit er dik in ... Muziek >> Toplijsten en favorieten >> De MuMe Top 40 (editie 6): 10s

Voor nu vanaf nr. 8 toch minder pakkend en mede daarom nu nog geen wijziging in mijn top 20 ( en geen 30 ) in bovenstaande lijst.. Wie weet volgend jaar.

Favorieten hier nu Residual, Old Heart Falls en voor nu Sanction maar nr. 3 veranderd nog steeds!

Ik krijg de indruk dat Katatonia 'volwassen' is geworden. Op 'Night is ...' (nog altijd in mijn ogen hun beste album) kwam alles nog rechttoe-rechtaan over. Bij 'Dead End Kings' zochten ze naar een ander geluid maar was het volgens mij geen geslaagde tocht. Op 'The fall of hearts' zijn ze wat rustiger geworden zonder veel aan kracht in te boeten en hebben ze gevonden waar ze naar zochten.
4* voorlopig

Ik ga ook voor de 4*. Dit album heeft iets aparts over zich. Ik denk door de gelaagdheid van de muziek waardoor je nieuwe elementen blijft ontdekken. Mooie ontdekking.

Groeialbum is dit. Je moet er echt meerdere malen naar luisteren, en dan komt de schoonheid naar boven drijven. Persoonlijk vind ik "Serein" zo waanzinnig goed. Maar de andere songs zijn ook erg goed. Mooie aanwinst weer in mijn Katatonia verzameling.

De 1e 6 nummers zijn echt van zeer hoog niveau. Rond 4,5* per nummer met Serein als topper. Maar ook Residual is super.
Ook de 2e helft aan nummers kent een aantal mooie stukken muziek.
Mooie ontdekking voor mij Katatonia.

Ik kan er niet omheen. Groeiplaten zijn vaak de mooiste. Dit is er duidelijk eentje. Bij Leptop krijg je niet snel 4,5*.
De ijzersterke melodien, gelaagd in melancholie, steeds met urgentie, krachtig stemgeluid met genuanceerde emotie, duidelijke metalroots, warme volle gedetailleerde productie. Echt heel goed.
Ik zat gisterenmorgen de krant te lezen met ontbijt, dit album op de achtergrond. Volledig onverwacht kreeg ik kippenvel tijdens Residual. Terwijl ik toch echt aan het lezen was. Zo'n album is The Fall of Hearts.

Ik gooi er ook een halfje bovenop. Katatonia heeft met deze plaat een erg mooi album afgeleverd welke ook in huize Alicia met enige regelmaat rondjes draait.

Ben geen metalman, maar dit is meer dan ok. Melodie en af en toe een metaloprisping .

Nu drie keer beluisterd, laatste keer met mijn dure oortjes maar het geluid is in mijn oren toch wat aan de vlakke kant. Ik heb het idee dat het daaraan ligt dat het mij nog maar nauwelijks weet te pakken. Ik geef het nog niet op, maar moet beginnen met 3 povere sterren...

De productie is toch alleszins meer dan redelijk. Ik kan het zeker niet vlak noemen. Op mijn set komt de gelaagdheid heel mooi tot zijn recht en met een mooie dynamiek. Het album vraagt wel de nodige luisterbeurten voordat het los komt.

Net even vergeleken met Pale Communion van Opeth en dan gaat mijn voorkeur toch naar deze wat betreft productie. Vooral de vocals staan er mooier op vind ik. De gitaren zijn niet zo clean als op PC maar dat lijkt mij een doelbewuste keuze... Over PC ligt dan weer een soort doffe laag die niet echt mij ding is.. ik vind b.v. ook de drums hier beter klinken

Pale Communion vind ik een matige opnamekwaliteit hebben. Beetje Pale.
Vanwaar de vergelijking?

Alle 2 uit Zweden en vroeger echt metal... Worden daardoor ook vaak met elkaar vergeleken.

Klopt.
Opeth heeft wat wisselende opnamekwaliteiten. Met name Ghost Reveries is geweldig. PC vind ik de minste. Van Katatonia heb ik momenteel alleen deze. Binnenkort vallen er 2 andere albums in de bus. De laatste albums schijnt het qua producties wel snor te zitten. Van dit album kan ik wel genieten qua geluid.

Als Steven Wilson fan kan ik ook Damnation, Deliverance en Blackwater Park zeer waarderen. Voor mij ook de 1e Katatonia voor mij..vind vooral ook de DVD Sanctidude via YouTube geweldig klinken. Al aantal andere albums van hun via YouTube beluisterd maar vind niet 1 zo goed als deze.

The Fall of Hearts vind ik een ronduit geweldig album! Een heerlijke melodische progmetalplaat. Samen met de nieuwe plaat van Haken behoort dit tot het beste wat 2016 aan progmetal te bieden heeft.

Met de opnamekwaliteit lijkt me niets mis. Is hooguit je smaak niet.

Wellicht is dat het. Ik heb ooit Ghost Reveries lekker stevig gedraaid, daarna Pale Communion. Een heel groot verschil. In het voordeel van de eerste.
Grappig genoeg checkte ik daarna de dynamiek op beide albums en ook van The Fall of Hearts via dr.loudness-war.com. En Pale Communion had de beste cijfers. By far. Ben nu nog aan het denken hoe dat zit; ik vind zo'n sluier over dat album hangen en bij deze laatste van Katatonia een stuk minder.

Het begint al iets meer te komen nu bij mij. Maar nog steeds lijkt het alsof de plaat niet gegrepen wil worden, er klikt gewoon bijna niets. Wel is er sprake van groei, dus ik laat hem nog in de rotatielijst staan. Ga deze jongens ook live zien binnenkort op het Epic Metal Fest, dus ben benieuwd!

Wat is dit toch een fraai album. Ik blijf het maar draaien.

Het kan wellicht even duren, de fantastische melodieën ontvouwen zich maar heel langzaam, maar dan heb je ook iets dat niet zo snel verveelt en gelukkig klinken die paar momenten op dit album dat je nog 'metal' zou kunnen noemen dan juist weer als: "eventjes lekker die donsveren dekens opschudden".
Zo mooi als de harde en zachte, gevoelige passages worden afgewisseld, zo prachtig wordt er ook gemusiceerd, en laat ik dit vooral niet vergeten te vermelden: wat een toffe zanger!

The Fall of Hearts is, voor mij althans, tot nu toe een van de allermooiste platen van 2016. Zeker wat de schitterende, maar lang niet altijd voor de hand liggende, melodielijnen betreft.
Het is tevens dé ontdekking van de laatste tijd in dit 'genre', naast The Pineapple Thief en Antimatter (Sleeping Pulse).