Katatonia - The Fall of Hearts (2016)

Het zoveelste fraaie album van deze zweedse metalband. Ook ditmaal een sfeervolle mengeling van melancholische en meer stevige songs, prachtig uitgevoerd. De unieke, uit duizenden herkenbare stem van zanger Jonas Renske blijft de grootste troef, maar de hele band zet hier een topprestatie neer. Er worden weliswaar amper nieuwe paden bewandeld, maar zolang de band dit soort mooie albums blijft maken zul je mij niet horen klagen.

Katatonia heb ik leren kennen middels het meesterlijke ‘Night Is The New Day’ en sindsdien kijk ik reikhalzend uit naar nieuwe releases van deze band. Nu ligt ‘The Fall Of Hearts’ alweer enige tijd met regelmaat op mijn draaitafel.

Eerlijk gezegd viel deze nieuwe LP mij bij de eerste luisterbeurt tegen. De opener ‘Takeover’ daargelaten kwam het album me eentonig over. De ervaring heeft me inmiddels geleerd dat dit album even de tijd vraagt om de muziek een plaats te geven.

Kant A opent gelijk sterk. ‘Takeover’ neemt je direct mee in de typische melancholische sfeer die zo kenmerkend is voor Katatonia. Het nummer ken een prachtige opbouw die richting het refrein tot een climax komt. Op ‘Serein’ verenigt men het beste van De latere Anathema en Paradise Lost met de eigen sound van de band. ‘Old Heart Falls’ is vervolgens een prachtig nummer met een hoofdrol voor de stem van Jonas Renske. Wat een mooie melodieën kent dit nummer!

‘Decima’ is een mooi nummer opgebouwd rond akoestische gitaren en de Mellotron. Het doet denken aan het akoestische werk van Anathema, maar dan zonder het overdreven Pathos waaraan de laatstgenoemde band zich steeds meer schuldig lijkt te maken. In het navolgende ‘Sanction’ worden we weer bij de les gebracht door een stevige openingsriff om vervolgens weer terug te pakken op het rustigere geluid van de band. Een mooi contrast maar gelijkertijd krijg ik op dit punt ook het gevoel dat de plaat te vaak in hetzelfde rustige tempo en geluid terugvalt. De band lijkt dit zelf ook te onderkennen in het navolgende ‘Residential’. Dit nummer kenmerkt zich door ongebruikelijke maatsoorten maar met name tekstueel lijkt het af en toe niet goed te passen waardoor het nummer ongemakkelijk overkomt. Een van de zwakkere nummers op de plaat. Al met al is kant B als geheel ook wat zwakker.

Op de tweede plaat wordt gelukkig weer hoog ingezet met ‘Serac’. Jonas zingt hier in een iets hoger register wat de afwisseling ten goede komt. Daarnaast is het gitaarwerk op dit nummer erg sterk. Met ‘Last Song Before The Fade’ wordt dit niveau lekker doorgetrokken waarna de luisteraar met ‘Shifts’ weer even wat rust gegund wordt.

Naar het einde toe ligt eentonigheid toch weer op de loer. ‘The Night Subscriber’ laat weer een tempo horen dat we zo vaak horen bij Katatonia. Ook de intervallen in de meerstemmige zang kennen we van eerdere nummers. ‘Pale Flag’ versterkt dit gevoel. Gelukkig revancheert de band zich met het laatste nummer ‘Passer’.

Uiteindelijk is voor mij de slotsom dat dit wederom een zeer sterk album is van Katatonia. Echter, de band balanceert af en toe op het randje van eentonigheid. Op dit album weet men gelukkig de balans nog goed uit te laten slaan.

Het artwork van ‘The Fall Of Hearts’ is prachtig. De hoes is gedrukt op mooi gesatineerd papier wat het geheel nog extra cachet geeft. Al met al is dit album een mooie aanvulling in mijn muziekcollectie.

Wat is dit toch een fraai album. Ik blijf het maar draaien.

Het kan wellicht even duren, de fantastische melodieën ontvouwen zich maar heel langzaam, maar dan heb je ook iets dat niet zo snel verveelt en gelukkig klinken die paar momenten op dit album dat je nog 'metal' zou kunnen noemen dan juist weer als: "eventjes lekker die donsveren dekens opschudden".
Zo mooi als de harde en zachte, gevoelige passages worden afgewisseld, zo prachtig wordt er ook gemusiceerd, en laat ik dit vooral niet vergeten te vermelden: wat een toffe zanger!

The Fall of Hearts is, voor mij althans, tot nu toe een van de allermooiste platen van 2016. Zeker wat de schitterende, maar lang niet altijd voor de hand liggende, melodielijnen betreft.
Het is tevens dé ontdekking van de laatste tijd in dit 'genre', naast The Pineapple Thief en Antimatter (Sleeping Pulse).

In 1991 begonnen Jonas Renkse and Anders Nyström de band Katatonia als duo. Hun voorliefde voor de death metal bracht hen bijeen, resulterend in twee albums binnen dit genre. Stemproblemen voor Renkse was echter de reden dat de band een muzikale omslag maakte naar de heavy metal en aan het einde van de zero’s zelfs naar de progressive rock. De kwaliteit van hun muziek is echter gedurende al die jaren constant gebleven, te horen in hun atmosferische klanken, gedreven zangpartijen en zowel de zware als subtiele gitaarriffs.

Het zijn de kleine muzikale nuances die The Fall of Hearts tot een bijzonder fraai album maken. Deze verschillen zitten vooral in de gelaagdheid van hun muziek, van het donkere Takeover naar het muzikaal intrigerende Old Heart Falls. Emoties overwoekeren de donkere dagen van het bestaan in het schitterende Decima, sfeervol en licht qua toonzetting. Met de vernieuwde lineup (drummer Daniel Moilanen en gitarist Roger Öjersson) voeren ze een aantal nieuwe paden in, waarin vooral de schoonheid van de klanken centraal staat. Renkse’s warme stemgeluid voert onderwerpen als verlies, verandering en verlangen naar hogere regionen. De drumpartijen op The Night Subscriber voeren je mee naar loodzware gitaarriffs, maar ook hier zijn de subtiele klanken nog steeds aanwezig. Dit gegeven maakt dat de nummers op het album erg dicht bij elkaar staan en een constante kwaliteit garanderen.

De diepgang van de muzieklandschappen en de wil om veranderingen door te voeren in de muziek maken van The Fall of Hearts een krachtige ontdekkingstocht en maken Katatonia na 25 jaar nog steeds relevant.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Katatonia - The Fall of Hearts

Echt een prachtig album van Katatonia. Het voelt echt als één geheel aan, de nummers vullen elkaar goed aan. De mix is erg prettig omdat de gitaren en de stem nergens overheersen. Ook zijn alle nummers boven de 4 minuten, maar verveeld het niet, onder andere doordat refreinen nooit vaker dan twee keer worden herhaald. Daardoor is er ook genoeg tijd voor mooie instrumentale passages.
Het begint super met de opener Takeover, die veel tempo-wisselingen kent, met als hoogtepunt het stukje bij breathing under siege. Ook Serein is een prima nummer, die mooi vloeiend in het refrein overgaat. Dan komt Old Heart Falls, misschien wel het mooiste nummer vanwege dat prachtige refrein, dat overigens pas op de helft van het nummer begint. Decima is dan weer een rustiger nummer, die ik ook erg kan waarderen.
Sanction en Serac zijn waarschijnlijk wel de hardste nummers, en staan prima in dienst van het album. Residual lijkt in de eerste paar minuten één lijn te volgen, maar komt dan toch met een interessante twist halverwege het nummer. Last Song Before the Fade valt ook onder mijn favorieten, lekker hard en een mooie tekst. Als dit het laatste nummer was geweest, had ik dit album waarschijnlijk 5 sterren gegeven.
Maar Shifts vind ik wel een minder geslaagd nummer, beetje eentonig wel. Zelfde geld eigenlijk voor Pale Flag, hoewel ik die iets meer kan waarderen. Maar die voelt een beetje als een buitenbeentje op dit album, omdat er vrij weinig instrumenten worden gebruikt. The Night Subscriber en Passer zijn beide prima nummers, maar niet heel hoogstaand.
Het is dus wel een zeer genietbaar album geworden met een hele hoop sterke nummers en een goede balans.

4,5*