The Waterboys - A Pagan Place (1984)

Mooi album in het kader van de Big Music. Red Army Blues is het fraaiste nummer.

Live in Utrecht:

Rags

The Thrill Is Gone

"I've heard the big music and I'll never be the same"

Een mooiere regel kan ik niet verzinnen waarom muziek je zo in je ziel kan raken.

Dit album heb ik nu met de bonustracks. Gepassioneerde rock met folky tintje, soms groots en bombastisch. De lyrische teksten staan vol symboliek met avontuurlijke en gevarieerde instrumentatie, dit album blijft overeind en verveelt nooit. Hoewel ik This is The Sea een fractie beter vind, verdient dit album ook 4,5*

Weinig berichten hier voor zo n fenomenaal album met inderdaad superbonusnummers..is The Big Music niet het mooiste nummer dat je ooit gehoord hebt..ik vind van wel!

Achter 'All Things She Gave Me' en 'The Thrill Is Gone' staat '(unedited)'.
Ik begrijp niet wat daarmee bedoeld wordt. Kan iemand mij dat uitleggen?

Ik heb deze op cd en op mijn exemplaar duren deze nummers resp. 4.34 min en 4.33 min. Volgens wikipedia is er in 2002 een reissue geweest van dit album waarop de nummers langer duren.

Dat klopt. Maar de term unedited zegt me niets in die verband. Onuitgegeven. Maar dat hebben ze nu juist wel gedaan.

Een edit is ook een ingekorte versie van een nummer. Unedited betekent in dit geval niet ingekort.

Och ja! Tuurlijk. De eerste uitgave gaf kennelijk de wat ingekorte versie weer en de heruitgave geeft de langere versies weer.

Scherpzinnigheid is duidelijk niet altijd aan mij besteed!

Toen ik deze plaat leerde kennen vond ik altijd dat hij in één bepaald opzicht het spiegelbeeld van het debuut was: waar ik op The Waterboys de laatste twee nummers een stuk minder dan de rest vond, haalden op A pagan place juist de eerste twee nummers het gemiddelde omlaag. Inmiddels ben ik daar wel van teruggekomen, hoewel ik het met dat steeds herhaalde trompetloopje na de refreinregel van het openingsnummer op een gegeven moment wel een beetje heb gehad. Verder als geheel een zeer sterke plaat zonder zwakke nummers, misschien iets minder gepolijst en iets minder vol gearrangeerd dan z'n opvolger en bovendien zonder een fantastisch uithangbord als The whole of the moon, en daardoor zonder de klassieke status van This is the sea, maar voor mijn gevoel eigenlijk net zo goed: de grote muziek waar Mike Scott van droomde is hier toch dikwijls al in z'n volle glorie aanwezig. (Overigens staan op de voorkant van het boekje van de CD die ik in de jaren 80 kocht –dus de oorspronkelijke versie zonder bonustracks en helaas ook zonder enige vermelding van de muzikanten– de belettering en het logo niet in rode maar groene letters.)
        Mooie persoonlijke associatie: een vriend van mij trok door India, en op een dag zat hij in zo'n overvolle trein met mensen in en bovenop de coupé, en die enorme mensenmassa waar hij op dat moment deel van uitmaakte (en als buitenstaander en observator toch ook weer niet) en die hij bovendien vanuit zijn raampje op de akkers zag werken fascineerde hem in hoge mate en gaf hem een gevoel van verbondenheid. Dat was in de tijd waarin dit album uitkwam, en (de tekst van) Somebody might wave back is voor hem met die ervaring verbonden gebleven: als hij naar buiten had gewuifd was er ongetwijfeld terug gezwaaid, door één hand, of tientallen. (Ik ben hem al jaren geleden uit het oog verloren – zou hij dit lezen?)
        En wat Red Army blues betreft, beter dan dat worden verhalende nummers niet (en niet-verhalende nummers ook maar zelden).

Mijn favoriete album van ze denk ik. Heerlijke feel. This Is The Sea ook erg mooi hoor

Vooral kant 2,met Red army blues als absoluut hoogtepunt,is uitermate sterk.In zijn totaliteit vind ik A Pagan place toch een fractie minder dan This is the sea.

The Madness Is Here Again (bonustrack) is volgens mij een vroege versie van Be my enemy dat later op This is the sea terecht kwam.

Soms kun je gewoon weinig aanvangen met een publieksfavoriet van een bepaalde band, een bepaald album, etc. en soms verandert dat ineens. Dat overkwam mij gisteravond (bij integrale beluistering van dit album) met Red Army Blues. Op voldoende hoog volume kwamen, tekst, Mike Scotts zang en de saxofoon ineens binnen. Hij neemt meteen maar een blauw sterretje van het titelnummer over (Rags had en heeft de andere).

Wat blijft dit een briljant album! Na al die jaren nog altijd kippenvelmomentjes. Ik leerde Waterboys echt kennen via een veel later album (Dream Harder), die ik toen ik tiener was heb verslonden. Maar dan is de impact van de oudere albums nog groter!

Knap werkje toch wel. Red army blues torent er wel heel ver bovenuit en is onmiskenbaar top20- materiaal voor de top2000. Pagan place zou zomaar een vergeten klassieker van U2 kunnen zijn terwijl Down through the dark streets geen bonus-, maar tot het betere werk gerekend kan worden. Verder nog een eervolle vermelding voor Big music. De skipper is hier The thrill is gone.

Some of My Best Friends Are Trains stond niet eens op de reguliere release maar is maar mooi één van de mooiste poppareltjes die ik recentelijk heb mogen ontdekken.

Ik heb deze plaat nu opstaan en na al die jaren ontroerd deze LP/CD mij nog steeds. Het is echt prachtige muziek, zo uit het hart.
Ik ben een enorme fan van Mike Scott/Waterboys maar het niveau van deze plaat heeft hij nauwelijks meer geëvenaard. "Church not made with hands" en "Rags" doen nog steeds hetzelfde met me als in 1984 , geweldige songs.

Ja, Church Not Made with Hands nog altijd geweldig, doet voor mij niet onder voor Whole of the Moon op dat andere album. Pagan Place ook een geweldige afsluiter. Daartussen wel een beetje hit and miss.
Die extra tracks zijn wel fraai. Met een iets andere tracklist had dit zomaar even goed als This Is the Sea kunnen zijn.

Ik ga mee met luigifort, pure klasse dit!

I have heard the big music
And I'll never be the same
Something so pure
Hey!
Has called
My name!

Het was een hele tijd geleden dat ik album weer eens heb opgezet. Het viel me niet helemaal mee, Ik haal er dan ook een halfje vanaf helaas. Een lied viel me dan helemaal niet tegen, die bleek nog sterker dan ik al dacht. Ik heb t dan over Red Army Blues. Qua vibe (iemand iets over een sax?) doet het me ook wel aan Roxy Music denken en dan de sterke periode van de band.

Deze weer eens in de speler en na 3 nummers heb ik de remaster weer eruit gehaald en de originele CD weer gedraaid. De remaster CD met bonustracks die door de selectie heen zijn gezet haalt de hele samenhang uit het album en ik kan daar niet naar luisteren. Het bla bla verhaal van Mike Scott dat het album zo had moeten zijn mag hij bewaren voor de liefhebbers. Het origineel zit zo gebeiteld in mijn hersens dat ik niet meer open sta voor een andere versie. Het ligt dus aan mij maar mijn score is gebaseerd op de originele versie, zou ik een score voor de remaster moeten geven dan gaat er een hele punt van af.

Geweldig album
Red army blues, rags en the big music zijn mijn hoogtepunten
Aanrader