Razorlight - Razorlight (2006)

Om in dit moordende decennium als Britpopbandje te overleven, moet je wel heel veel in je mars hebben. Maar volgens de bejubelende recensies zat dat met Razorlight wel goed. Na een alleraardigst debuut werd dit album door de critici bejubeld, gelauwerd en bewierookt.

Eerlijk gezegd heb ik ze nooit echt begrepen. Toegegeven, Razorlight is een prima bandje, maar daar zijn er al zoveel van. Wat doet deze songs boven de middenmoot uitstijgen? Ik ben er nog niet uit.

In The Morning is een heerlijk nummer; sprankelende gitaren met de juiste dosis feel good pop. En natuurlijk, de aanstekerballade America groeide terecht uit tot een hitje.
Maar daarmee is het kruit grotendeels verschoten.

Te veel liedjes die te weinig blijven hangen. Te weinig vuurwerk. En de stem van Johnny Borrell gaat snel vervelen.

Na enkele herkansingen moet ik bekennen dat ik ook Before I Fall To Pieces en Can't Stop This Feeling I've Got aan m’n iPod heb toevertrouwd, en Back to the Start (met fijne backbeat gitaar) staat op de nominatie. Maar toch heeft Razorlight me nog steeds niet ten volste kunnen overtuigen.

Ik stap hier redelijk onbevangen in. Voorganger en debuut "Up All Night" ken ik niet, en ben eigenlijk alleen bekend met de grote hit "America". Albumopener "In the Morning" trekt gelijk mijn aandacht. Een frisse catchy pop/rock song die heel goed in het gehoor ligt. Dit geldt eigenlijk hetzelfde voor "America", "Pop Song 2006" en "Back to the Start". De andere nummers echter gaan al snel vervelen. Volstrekt inwisselbaar als je het mij vraagt en bij een tweede luisterbeurt ben ik mijn aandacht al weer kwijt. Dus ondanks een aantal sterke songs en goede singles vind ik het album in zijn geheel niet meer dan redelijk.

Leuke frisse gitaarpop, daar kun je nooit genoeg van hebben, en dan maakt het niet uit of het uit Los Angeles, Manchester of Londen komt. In the morning knalt er meteen goed in en schroeft de verwachtingen hoog op, maar helaas worden die op de rest van deze plaat niet overal waargemaakt. Grootste boosdoeners zijn wat mij betreft de compositorische vaardigheden die de heren af en toe in de steek laten (Who needs love, Before I fall to pieces, I can't stop this feeling I've got, allemaal te doorsnee en soms heel flauw) en de stem van Johnny Borrell die af en toe klinkt als Neil Finn die zó verkouden is dat hij geen variatie meer in zijn timbre kan brengen (liever luister ik naar de stem van zijn kompaan op drums, Andy Burrows, zie het prachtige Funny looking angels met Editor Tom Smith). Toch wel jammer, want er zitten er paar mooie nummers bij, zoals gezegd de opener maar ook de twee afsluiters, en ondanks America (God wat heb ik een hekel aan dat "Oh-oh-oh" zonder dat ik precies kan verklaren waaróm) is dit in opzet best een sympathieke plaat.