Tortoise - Millions Now Living Will Never Die (1996)

Lange tijd heb ik mezelf voor de gek gehouden, denkende dat TNT hét meesterwerk van dit intrigerende gezelschap was. Maar nee, Millions Now Living Will Never Die is wel degelijk beter. Lange tijd was het echter moeilijk dit onder te ogen te zien vanwege het mij té langdradidge Djed en het smetje The Taut and Tame. Daaromheen zat mooi spul, maar kon deze twee 'problemen' niet meer helemaal rechtzetten. Zo heeft TNT ook zijn smetjes, maar op die plaat ruimschoots worden ze goed gemaakt door een overvloed aan beter materiaal.

Maar als de spreekwoordelijk kwartjes dan ook vallen bij de twee wat mindere nummers op deze plaat, is dit toch wel degelijk de meest genietbare Tortoise van de twee die ik tot nu toe van ze ken.

Het album wordt ingezet met het middelpunt, het 20:53 min. durende Djed. Heerlijke gitaarmelodie om binnen te komen, tesamen met de computer-game achtige explosietjes en blopjes. Als de drums dan inzetten begint een lange fascinerende trip, als eentje in de auto of op de voet langs de mooist belichte steden en wegen. Hypnotiserend werkt het zeker, maar het mooie is de afwisseling, nooit blijft dit nummer langer dan 6 minuten in hetzelfde 'hangen' (doet 'ie nog letterlijk ook), zodat je elke keer weer voor aangename verassingen staat.
Gelukkig eindigt het hier echter niet. Glass Museum vind ik allicht nog mooier dan het het al geweldige voorafgaande. Deze track is als een moment van rust na de lange reis die je maakte met Djed. Schitterende melodie die gepaard gaat met mooi subtiel xylofoon werk, met wat afwisseling om het hoofdthema heen.
Met A Survey worden heel even de spieren aangespannen. Mooi spannend atmosferisch nummer gebouwd om een zichzelf herhalende baslijn.
The Taut and Tame waardeer ik vooral vanwege zijn heerlijke, snelle ritmesectie. Daaromheen is er echter verder ook niet mis. Lekkere melodie, waar hier en daar nog wat instrumenten omheen gebouwd zijn, de xylofoon weer bijvoorbeeld.
Dear Grandma and Grandpa begint weer eens wat atmoferischer met elektronische waves, waarna abrupt, doch subtiel even weer de spiertjes samen worden getrokken. De baslijn brengt weer de spanning terug, waaromheen wordt geëxperimenteerd met allerlei geluiden en ambient-waves.
De logische afsluiter is Along the Banks of Rivers. Voor mij het hoogtepunt van deze plaat, vooral doordat dit nummer het meest emotioneel geladen is.

Millions Now Living Will Never Die is een album dat zich mag scharen tussen de beste albums die de nacht een mooie tijd maken om in te verblijven. Heerlijk (vooral) rustgevend en interessant geheel.

Hè hè

Mooie recensie, waar ik me goed in kan vinden, vooral wat betreft Along The Banks Of Rivers

De drie bonustracks zijn overigens ook de moeite waard, vooral live-favoriet Gamera.

Mooie review, ik moet dat stukje waar Djed blijft hangen niet vergeten als ik binnenkort mijn LP opzet
Jammer dat de bonustracks er niet op staan. Gamera is inderdaad een geweldig nummer.

Op weg naar de briljantie van TNT komen we deze sterke plaat tegen. Mist de ziel van TNT maar maakt heel veel goed met botergeile ambientjazz fusion met een vleugje prog. Heel leuk allemaal *4.

heb je wel eens goed naar de laatste twee nummers geluisterd

Wij zijn het fundamenteel gewoon niet eens over deze band. Zie ook onze berichten bij TNT. Deze plaat is me net iets te steriel vergeleken met TNT. Laatstgenoemde vormt naar mijn idee ook meer een geheel.

Je ontwijkt de vraag...

Vooruit ik ga erop in. Als ik moet zeggen welke nummers de ziel hebben die bijv. TNT zo goed maken zou ik zeggen Djed en The Taut and The Tame. Maar zelfs als die laatste nummers ziel in zich hebben, al zitten ze stampvol met ziel onderstreept dat nog steeds mijn punt dat er een aantal nummers op deze schijf zitten die dat hebben, maar niet het hele geheel zoals dat bij TNT het geval is.

Tja, wat versta je dan onder ziel, hè... daar kom je dan bij uit...

Als ik de twee platen vergelijkend daarover nadenk, is het enige dat ik kan bedenken, dat TNT ruimtelijker, akoestischer klinkt. Wat minder nadrukkelijk door de effectenbak gehaald als deze plaat.

Millions... kent heel de plaat door een soort sonische vervorming / vervreemding waarvan ik me kan voorstellen dat het in jouw oren steriel klinkt (hoewel The Equator op TNT dat óók wel heeft).

Evenwel vind ik de tracks op deze plaat compositorisch een stuk spannender en origineler in elkaar zitten.

Millions verhoudt zich ongeveer tot TNT als Kraftwerk 1 en 2 zich verhouden tot Neu! 1 en 2.

Overigens ben ik er niet op uit om een voorkeur voor één van de twee platen uit te spreken. Ze hebben allebei hun charme.

Hetzelfde geldt voor Kraftwerk vs. Neu!

Misschien leuk voor de mensen die Along the Banks of Rivers een mooi nummer vinden. Op Brokeback - Field Recordings from the Cook County Water Table staat ook een versie. Tevens mooi, met vocalen van Mary Hansen van Stereolab. Brokeback is trouwens het project van de bassist Douglas Mc Combs van Tortoise. Het is maar dat je het weet.

Klopt, zowel TNT als deze zijn prachtig. Maar elk wel op een andere manier. Ik geef de voorkeur aan deze, hoewel TNT niet veel moet onderdoen.

Djed is zeker het hoogtepunt van het album, maar mij verbaast dat ik hier niemand hoor spreken over Glass Museum. Dit is gewoon ook een geweldig nummer!

Maar Glass Museum staat wel 2e bij de favorieten. (En terecht overigens)

Het hoogtepunt van het album vind ik echter Along The Bank Of Rivers. Wat een prachtige klanken. DJed daarentegen heeft teveel stukken die me niet kunnen bekoren.

Maar wel echt een prachtig album. Ik dacht even een stukje luisteren en dan naar bed, maar uiteindelijk werd dat dus het hele album afluisteren.

Aangename muziek, maar de klik is er toch echt nergens. Ik kan er echt prima naar luisteren, na afloop van dit album heb ik alleen zoiets van: oké, on to the next one. Het doet vrij weinig met me, alleen klinkt het wel aardig. Nou ja, prima muziek om te beluisteren als ik zin heb om geen muziek te beluisteren.

In november 2007 op 1 verkozen in MOJO's How To Buy Post-Rock

Muziek >> Toplijsten en favorieten >> MOJO How To Buy - gids

Meestal ben ik niet zo van de bonustracks, heerlijke zijn hier echter bijgeleverd wat de sterkte van de band onderstreept. Ook een vierde getiteld 'A Grape Dope' vind ik vet die hier nog niet bij staat.

Klassieker! Kruipt onder je huid.

Wat een meesterwerk !

Mij kwam onlangs een lijst onder ogen met daarop de 30 beste Post rock albums aller tijden en daarbij stond dit tweede album van de Amerikaanse band Tortoise op nummer 3.Een plaats hoger stond het als klassieker bekend staande Spiderland van de band Slint,een album waar ik behoorlijk wat energie ingestoken heb,maar verder als matig ben ik nooit gekomen.Ergens verderop in de lijst kom je F♯A♯∞ (1997) van het Canadese gezelschap Godspeed You Black Emperor! tegen,een plaat die me direct pakte en net als de meeste andere releases van de band met minimaal zeer goed kwalificeerde.
Millions Now Living Will Never Die uit 1996 hangt daar qua waardering bij mij een beetje tussenin.Het dynamische en originele klanktapijt wat Tortoise hier voortbrengt is zeker aan mij besteed maar tot echt grote hoogten komt het vooralsnog niet.Misschien heeft het album wat meer tijd nodig om tot volle wasdom te komen.Aan de andere kant is de sound van Tortoise niet alledaags of toegankelijk,een kwestie van gewenning waarschijnlijk.Wel vind ik Millions Now Living Will Never Die wat betreft sfeer wat achterblijven bij eerder genoemde genre genoten Godspeed You Black Emperor! ,al vind ik ze ook weer niet zo vergelijkbaar.
Voorlopig houdt ik het maar op goed,maar er is zeker ruimte voor meer in de toekomst.

De heren van Tortoise zagen al vroeg de kracht in van een delicate fusie van elektronica en de uitgestrekte post-rock structuren. Twee genres die prachtig samen kunnen komen, als de uitvoering goed doordacht is. De heren van Tortoise weten heel goed hoe ze dit voor elkaar kunnen boksen. Een sterk hypnotiserend, maar rustgevend karakter onderscheidt dit album van andere grote post-rock namen. Een minimalistische, zelfs iets terughoudende sound, maar met genoeg momentum en gelaagde geluidstexturen om te blijven boeien. Opener Djed is een heerlijke luisterervaring en gaat zelfs na 20 minuten nog niet vervelen. Een perfect album om in de trein te luisteren en het landschap voorbij te zien schieten.

Glass Museum is zo hartverscheurend mooi hé, pfff rot ff op van mij joh. Niet normaal!

Heremijntijd, wat is dit toch een saai album. Hoog tijd om het na al die jaren stof vergaren in mijn platenkast van de hand te doen. Ja, er zijn lichtpuntjes: 'Along the banks', archetypische postrock, zweeft galant tussen Calexico en Labradford in en het xylofoon-stukje in 'Djed' tovert elfjes tevoorschijn onder een twinkelende sterrenhemel - maar verder valt er bitter weinig te beleven. Het is allemaal zo... mak.

Grappig, voor mij is er juist heel veel te beleven op dit album. Ontelbare keren beluisterd, maar de verveling weigert maar toe te slaan.

Wat is en blijft ie mooi. Postrock heb ik me nooit erg in verdiept, ik noem dit dan ook gewoon een modernere versie van zo'n ouderwetse progrock album bestaande uit één lange song met geen zanger die er dit keer doorheen jengelt - verfrissend, nog steeds, en eindeloos sfeervol.

's Avonds laat bij een graad of 25 komt deze helemaal goed tot zijn recht. Denk dat ie hier al een jaar of 20 in de kast staat, maar hij landde nog niet eerder zo mooi.

Ik las overigens dat Djed een sample gebruikt van Edgard Varese's Ionisation, een stuk geschreven voor 13 percussionisten uit 1931. Ook fascinerende muziek en tof dat ze zich hierdoor hebben laten inspireren.
Ionisation (Varèse) - Wikipedia - en.wikipedia.org
https://www.youtube.com/watch?v=1lpAXz79oAI&t=3s&ab_channel=Precipotato

Raar toch deze plaat, soms geef ik ze 5*, nu luister ik het vanavond en denk meh, 4*. Ik heb dat nu al een paar keer aangepast. Hoe zou dat toch komen?

Mysterieuze plaat, denk ik…?

Aanvulling: al ken ik dat probleem helemaal niet met deze plaat.

Getypt in de album top 100 van...:

Post-rock en avant-garde zijn vreselijke containerbegrippen, die deze band te kort doen. Ik noem de muziek op Millions Now Living Will Never Die liever een avontuurlijke mix van jazz, dub, gamelan, kraut (de pot verwijt de ketel ) en jazz.

Zo kan je het zeker ook omschrijven
En als laatste hokje: volgens mij is dit een schoolvoorbeeld van z.g.n. "fourth world music":
"Fourth world music" is a musical aesthetic described by Hassell as "a unified primitive/futuristic sound combining features of world ethnic styles with advanced electronic techniques", aldus Jon Hassell die dit begrip heeft geintroduceerd.

Deze plaat klink vooral op Djed (dat met zijn 21 minuten de hele A-kant in beslag neemt) heerlijk obscuur, alsof het ergens op zolder is gevonden en weer afgestoft. Moeilijk om deze collage te beschrijven: het is duidelijk een studioknutselwerk ("de studio als instrument") waarbij diverse stukjes muziek die soms iets meer en soms iets minder in elkaars verlengde liggen aan elkaar zijn ge Mac-Gyverd zonder dat het net zo gekunsteld klinkt als dat deze zin nu blijkt te zijn geworden. Heerlijk werkje om bij weg te dromen.

Op kant B een paar kortere nummers die varieren tussen abstract en rijk gearrengeerd en georchestreerd.
Deze plaat draait sinds het uitkomen jaarlijks wel rondjes op mijn draaitafel, altijd al in de heavy rotation geweest dus. Dit blijft voor mij dé Tortoise waar ik altijd naar zal blijven luisteren.

Aangekruist als favoriet:
1. Djed
2. Glass Museum