The Gerogerigegege - Senzuri Power Up (1991)

The Gerogerigege (kots-diarree-ge-ge-ge) is (was) een compleet gestoord noisecollectief uit (waar anders) Japan, vooral roemrucht geworden door hun nogal, mwoh, speciale optredens. Zoals het ene bandlid de herrie verzorgde, verzorgde de ander de masturbatie - jaja, dat leest u goed. Terwijl de gorgelende stuiptrekkingen van noise en feedback over het publiek werden uitgekotst, trok Gero 30 driftig aan zijn slurf, nu en dan variërend door er bijvoorbeeld een stofzuiger aan te hangen (YouTube is uw vriend). Enerzijds is het tekenend voor de muziek van deze mafkezen, want compleet gestoord klinkt het allemaal inderdaad. Amateuristisch en onkundig echter niet. Senzuri Power Up is wat mij betreft sowieso de beste plaat van deze heren: de vijfentwintig minuten zijn gevuld met krakende erupties, bizarre samples en een variatie aan andere invloeden, die het geheel geweldig boeiend maken. Noise voor beginners is het niet, maar er is echt een geweldig pak plezier aan deze plaat te beleven voor degene die de waarde wel kan inzien van een half uurtje ongenuanceerde potten- en pannen improvisatie. Voorzichtig geniaal. 4,5*

Machtig interessant.. Het sampletje dat in het eerste nummer abrupt onderbroken wordt door wat teringherrie, het gedrum in Car Sex MacDonald Drive in Let's Go (briljante titel) dat steeds meer overstemd wordt door teringherrie, het extreme gegil in combinatie met teringherrie op I Wanna Be Your Pantie. Één van de vaagste dingen die ik ooit gehoord heb en misschien daarom wel zo geniaal. Teringherrie zoals teringherrie zou moeten klinken. 4,5*

Die titels zijn werkelijk geniaal, maar om de score zo mooi hoog te laten zal ik dit maar niet gaan luisteren (Okee, ik hoéf niet te stemmen, maar dit is niets voor mij gok ik )

Een stuk, wat zeg ik, veel beter dan Sexual Behavior in the Human Male. Veel meer noize en minder klungelig gedoe (alhoewel?). Het enige aan deze muziek is dat je er niet al te lang achter elkaar kan luisteren. Mm, moeilijk te beoordelen, maar ik zet hem voorzichtig op de 4*.

Oh, ik draai deze gerust vier of vijf keer achter elkaar hoor.

Maar jij luistert ook al veel langer dit soort muziek

Ik heb me hier ook eens aan gewaagd. En tja, wat kan ik hier over zeggen? Sxesven is duidelijk een expert wat dit soort muziek betreft, ik kan alleen maar zeggen dat ik dit wel toffe muziek vind. Geniaal? Ja misschien ook wel .

omg hoe kan het dat ik dit album nooit gewoon 1x kan luisteren, maar dat het altijd 2 of 3 keer (en heel soms zelfs nog meer) moet zijn, terwijl ik de meeste noise na een half uur a veerig minuten wel een beetje zat ben? woei, dit is gewoon het allervetste noisealbumpje wat ik ken.

In tegenstelling tot Merzbow kan ik dit eigenlijk al na de eerste luisterbeurt waarderen, wilde drums, keihard gepiep, bizar gitaar spel, maniakaal geschreeuw, vage samples en natuurlijk alles onder een flinke bak ruis, hoorde ik daar in de verte niet niet een blues riffje tegen het einde van Car Sex MacDonald Drive in Let's Go ? de uiterst lage en herhaalde bas op Story of the thabala, allemaal briljant

Dit is echt een werkelijk geschifte plaat en ik zal er ook zeker vaker naar luister. en volgens mij heeft Senzuri Power Up heel veel potentie om door te stromen naar een hoger cijfer.

4*

Ja leuk verwoord hier boven. Ook ik kan hier wel wat mee. Net nog eens in een CSL gegooid, en blijft toch lekker. Zoals gezegd, wel flink noise, maar tis op de een of andere manier wel gelaagd. Ach, ga t nu niet mooier maken dan tis, t blijft herrie! lekker! 4*

Ik weet het nu zeker. Ik ben een watje. Ik dacht dat ik tegenwoordig mijn softetroeppredikaat aan het afschudden was en af en toe best wel heftige dingen luisterde. Maar ik ben met beide benen op Japanse noisegrond geland. Waarom?

Het eerste nummer. Wat ouderwetse fluitjes en wat Japans gezang (dat klinkt een beetje als Frans trouwens ). 'Wat een softe troep', grap ik nog, maar net op dat moment valt er een enorme bak herrie in. Vanaf hier begint het pas echt.

In het tweede nummer ruist een hoop. Er schreeuwt iemand, maar hij komt nauwelijks boven de instortende gebouwen, massavernietigingswapens, exploderende koekenpannen en aan destructie onderhevige gitaarversterkers uit. Dat gaat 4 minuten en 20 seconden zo door.

Ik denk intussen terug aan andere muzikale uitstapjes ver buiten mijn straatje. Aan Xanopticons Liminal Space bijvoorbeeld, die ik ooit luisterde omdat ie in Onderhonds top 10 stond en ik toch wel benieuwd was wat dat soort electronic nou precies inhield. Ik vond het meteen best een aardige plaat. Ondanks dat het compleet buiten conventionele songstructuren lag. Af en toe was er ritme in te ontdekken, of juist niet. Het was een wilde trip die alle kanten uit schoot, maar toch... Het was absoluut te bevatten en beviel me ook nog wel.

Hier is geen ritme of melodie in te ontdekken. Er is zelfs geen afwezigheid van ritme in te ontdekken. Dit is chaos, herrie. Ik kan me werkelijk nog niet voorstellen wat men hieraan kan waarderen en hang bij sxesven - hij luistert hier weleens naar, de onverlaat! - aan de even spreekwoordelijke als digitale lippen als hij mij dat probeert uit te leggen.

'Beetje lastig voor te stellen als je niet zo veel noise draait', is zijn reactie. Tja, wat moet je daar dan mee. Ik luister ook niet veel metal, maar kan me desondanks best voorstellen wat men er leuk aan vindt. Hier niet. Ik hoor alleen lawaai. 'De pure gekte, de kracht', probeert Sven. 'Noise haalt het primitieve in de mens naar boven', valt Madelon (handsome_devil) hem bij.

'Maar waarom is dat dan knap?' Daar ben ik immers nog steeds niet achter. En als ik met van alles ga gooien en geluid maken, is het dan ook goed? Ongetwijfeld niet, maar wat maakt juist deze ongestructureerde herrie - het derde nummer start inmiddels en is hetzelfde laken een pak - geweldig? Ik moet er meer noiseplaten voor luisteren, drukt men mij op het hart. Maar toch, het blijft me intrigeren. Ik kan me geen muziek herinneren waar ik zo erg niks mee kan.

Het vierde nummer klinkt iets conventioneler en biedt tussen de enorme hoeveelheid geluid door nog hier en daar enige melodie en - ik hield het niet voor mogelijk - het hele nummer kent zelfs een stampend en duidelijk ritme. In nummer vijf begint een of andere onverlaat te schreeuwen. Hij zal wel klaarkomen, gok ik, afgaand op bovendstaande verhalen over deze band.

De laatste track is een beetje als de popcornzak waarin alle mais al geploft is. Alles is al stuk, dus maken iets minder instrumenten en dingen en alles wat ik nog vergeten ben hetzelfde soort lawaai. Totdat langzaam de laatste grasmaaier ermee ophoudt. Ik krijg enorm zin om een bepaald nummer van Grandaddy af te spelen.

Last night something pretty bad happened.
We lost a friend,
All shocked and broken,
Shut down, exploded.

JED-E3 is what we first called him.
Then it was "Jed,"
But Jed's system's dead.
Therefore, so's Jed.

Jed had found our booze and drank every drop.
He fizzled and popped,
He rattled and knocked,
Finally he just stopped.

Maar achter het geheim van deze plaat - of muzieksoort in het algemeen, zo u wilt - ben ik nog niet. Ik kan het met de beste wil van de wereld nog niet goed of heftig of geweldig of leuk vinden (ik vermijd het woord 'mooi' bewust), maar het intrigeert me wel. Gelukkig was de plaat kort, maar ik heb hem wel drie keer gedraaid. Of ik dat vaker ga doen? Ik denk het niet. Ik zal misschien eerst eens wat anders proberen. En ik ga de lullige laatste zin: 'ik stem dus nog niet' angstvallig mijden. Ik heb dat ding werkelijk geprobeerd te doorgronden. Maar het is niet gelukt. Toch liever dit dan de laatste van The Eagles (die duurt wel lang), dus 1.5*.

Another case closed, dear Watson!

Komt er nog meer of heb je na de tweede zin al niet meer verder gelezen

Het heeft even tijd nodig, begrijp dat toch. Tweede zin trouwens.

Ik vond je verhaaltje alleszins leuk om te lezen trouwens. Ik ga me binnenkort eens aan een waardige reply wagen.

/edit/

Stiekeme editor.

....dus als je dit bagger vind, ben je een watje? Hmmm....

Ja, dankzij het nieuwe tooltje kun je nog stiekemer editen

Ik vind dit stiekem best wel een heel leuk plaatje.

Lol, jullie hebben gisteren op slsk het er toch al over gehad?

Goed. Waar te beginnen? Ik zou natuurlijk kunnen zeggen: "amai, de Gerogerigegege, ja, da's een acquired taste, hè. Da's muziek van het soort dat je slechts kunt beginnen te begrijpen na duistere inwijdingsrituelen, na obscure afbeeldingen van Gero-30's geslacht uitvoerig bestudeerd te hebben, na het lezen van Noise for Dummies en een stoomcursus Hoe luister ik ruis? gevolgd te hebben", etcetera, etcetera. Zou ik dat doen dan zou ik u echter in het ootje nemen: er is namelijk niets van waar. Naastgetekende heeft geen boek van de strekking Noise for Dummies in de kast staan noch een stoomcursus als voorgenoemde gevolgd. Gero-30's geslacht zag hij slechts vluchtig voorbij flitsen, gereduceerd tot een paar pixels in een schommelige opname uit een donker hol ergens in Japan. Naastgetekende dronk geen maagdenbloed onderwijl het offeren van een manke geit en het brullen van heidense liederen in het doffe maanlicht in Walpurgisnacht.

Wat dan, zegt u nu, vingers klauwend aan het beeldscherm, hopende er een bevredigende verklaring (naastgestekende heeft ze niet allemaal op een rijtje; of: ik heb de verkeerde plaat gepindakaast) uit te sleuren. Vertel het ons toch! Laat ons niet langer in het ongewisse! Vertel ons het geheim van noise! Wat missen wij!

Nu, er is geen geheim. Ik verwonder me er zelfs lichtelijk over dat de esthetiek van noise voor luisteraars die heus wel wát muzikaal chutzpah hebben (case in point, Xanopticon) blijkbaar een show is, die niet enkel ver van hun bed is, maar eentje die geen enkele relatie meer tot dat bed lijkt te hebben en in een eigen, lawaaierige dimensie lijkt te bestaan. Waar gaat het mis? Wat is het onoverkomelijke element dat Missie: Noiseplaatje Draaien zo jammerlijk doet falen? Is het de abstractie, de absentie van conventionele songstructuren die enig houvast ("hey, refreintje!") onmogelijk maakt? Of puur de harshheid, het gekraak en gepiep en gerommel dat de oorvliezen tart? Geen van beide elementen is een noise exclusive, laten we eerlijk zijn. Grindcore is ook ruig. Drones neurie je ook niet lekker mee (of wie weet...).

Waarom niet gewoon op je oren afgaan? Waarom niet gewoon luisteren naar wat er gebeurt? Immers, elke plaat lúister je toch gewoon? Accepteer je toch gewoon in zijn (-)heid (zij het bruut-, tof-, saai-, sneu-, schoon-)? Waarom zo naarstig proberen de esthetiek van noise te begrijpen terwijl er weinig aan te begrijpen valt? Goed, we kunnen het (natuurlijk) over de theoretische boeg gooien, wat lullen over de conceptuele kant van het geheel, de oorsprong van het één en ander. Misschien heb je dan wel zoiets van, tja, daar kan ik best kaas van maken. Maar dan vind je het nog steeds een kutplaat. Dat lijkt me geen beangstigende conclusie. Niet iets dat voor hoofdbrekens moet zorgen.

Wat horen wij toch in noise? We vinden het gewoon potverdomde lekker klinken. Niets zo fijn als een krakende muur aan feedback met knetterend geluidsvuurwerk, besmeerd over een suizende drone als een dikke laag pindakaas met nootjes op een kekke witte boterham. Zonder coupletjes en refreintjes kunnen we het ook best stellen. Misschien is dat gebrek aan referentie en houvast voor sommigen te vrij, te beangstigend, te vreemd. Voor sommigen moet muziek te bevatten zijn; fel musiceren mag zolang het binnen de lijntjes is, je het resultaat in potje X kunt gooien bij artiest Y en plaat Z, er vat op kunt krijgen (ik visualiseer zoiets als het bedwingen van een wild paard, het beest wild schoppend maar te allen tijde stevig tussen de benen van de berijder geklemd). Anderen kunnen genieten van die ongrijpbaarheid, die pure kracht die al aangehaald werd, muziek die niet simpel te bevatten is en die zich niet laat teugelen maar zijn eigen weg baant en daarin fascinerend en puur en krachtig is - en daarom het luisteren zo meer dan waard.

sven, hulde!

Mooi, Sven

Ik snap hem! Ik moet dit op mij af laten komen en alle conventies opzij gooien en de trip ondergáán. Het zou mooi zijn als ik nu kon zeggen: 'goh zeg, zo had ik er nu nog nooit tegenaan gekeken, we proberen het nog een keertje opnieuw'. Maar zo makkelijk is dat niet. Ik vraag me zelfs af of het gebrek aan conventionele muzikale kaders hier het grote probleem voor me is.

Want hoewel ik een groot liefhebber ben van de structuur 'coupletje-refreintje', wil dat niet zeggen dat ik me daar per definitie toe beperk en al het andere niet leuk vind. Ik vind in genres als electronic en postrock ook dingen die ik erg apprecieer en zeer graag luister. Zit daar meer structuur in dan hier? Het is een vraag die jij ongetwijfeld beter kan beantwoorden dan ik. Structuur is in elk geval niet het criterium waarop ik iets per definitie wel of niet aan kan horen.

Vraag is: is zo'n criterium er dan voor mij? Waarom valt dit zo buiten de boot? Zoals ik al zei: ik kan me in veel genres levendig voorstellen waarom mensen iets mooi vinden. Bij deze plaat lukt me dat niet (met name het tweede en derde nummer) en dat overkomt me toch echt hoogst zelden. Vandaar ook dat het me zo intrigeert dat het voor jullie wél een, om bij jou terminologie te blijven, positieve (-)heid heeft.

Waar zit m dat dan in? Ook dat is moeilijk aan te geven, maar nu ik er zo even over heb nagedacht en er bovendien een nachtje flink over heb geslapen ben ik er voor een deel uit. Het criterium dat dit voor mij zo ontoegankelijk maakt is onderscheid. Ik hoor alleen maar geluid. Inderdaad welhaast zonder melodie of ritme, maar dat is niet eens het voornaamste denk ik. Er zit ook weinig verandering in hard/zachtpatronen in en klinkt mij daarom als een constante monotone en vooral onveranderlijke brei in de oren.

Ik zou daarom ook absoluut het verschil niet kunnen horen tussen 'goede' en 'slechte' noise. Het plaatje dat je me eergisteren aanraadde eerst eens te beluisteren, te weten deze, is getuige jouw beoordeling een stuk minder dan deze plaat. Ik kan er een stuk beter naar luisteren, omdat ik hier wel verandering in hoor. Dan kan ik zelfs die ruis, de kennelijke essentie van noise, wel apprecieren. Ik vond het laatste nummer erg fijn, en nu ik daar zo over nadenk komt dat ook wel door die ruis. Want zonder zou het een heel saai repeterende ambientdraak zijn geweest. Die ruis is op zich dus niet het probleem, maar het lijkt wel of er bij die plaat wel, tja, laat ik het nuance noemen in zit. Dan snap ik niet alleen wat er vet aan is, dan kan ik het dus zelfs ook appreciëren.

Slotconclusie is nogmaals: ik kan er niets mee, maar juist dat intrigeert me hierin. En nog even over muziek ondergaan: ik ben niet iemand die beredeneert als ie luistert. Dat doe ik pas achteraf, als ik zo goed en zo kwaad als het kan het gehoorde probeer onder woorden te brengen. Denk dus ook niet dat ik dit niet leuk vind omdat ik te veel beredeneer en te weinig onderga, want ik beredeneer muziek pas als ik een vertaalslag probeer te maken naar het geschrevene, zoals hier dus.

nou dan ben ik een superwatje


ma.w. ik ga hier verder geen seconde van mijn tijd aan verdoen.

Zo'n tien jaar geleden maakte ik ook al noise platen, alleen wist ik niet dat er serieus naar geluisterd werd of dat het überhaupt een genre was. Grootste verschil tussen mijn nummers en dit is wel dat ik een veel betere schreeuwer ben dan die kerel die hier aan het krijsen is en dat het muzikaal nog minder voorstelde.

Story of the Thalaba en Boogie-Woogie Lonesome Onanie Style vind ik wel aardig, de rest niet echt. Het is een beetje als met Anal Cunt, even goed lachen en dan weer over tot de orde van dag.

Oh, dan maakte ik zelfs vijftien jaar geleden al noiseplaten:

'Maaaaaaaaaaaaamaaaaaaaaa iiiiiiiiiiik wiiiiiiiiiiiiil niiiiiiiiiiiiiiiiet' enzo

Pff, amateurs, ik bij m'n geboorte al joh. Meteen een vette huildrone.

Hm, ik hoor deze zin eerder in een bewerking van Spice Girls' Mama

'Car Sex MacDonald Drive in Let's Go' bracht me spontaan aan het dansen. Lekker bruisend plaatje verder.

Net de eerste keer geluisterd
- Car Sex MacDonald Drive in Let's Go
- Story of the Thalaba
- Anal Beethoven #2.
Sprongen er voor mij boven uit. Ik zal dit zeker vaker luisteren.