Swans - The Glowing Man (2016)

Ik vind het de minste van de trilogie 'The Seer' - 'To Be Kind' - 'The Glowing Man', maar minste is eigenlijke een slechte term, want ik geef toch nog 4****. Het blijft overweldigend, massief, indringend en aangrijpend, maar het nieuwe is er nu wel vanaf. Dat werkt toch door. Geprobeerd de plaat op z'n eigen merites te beoordelen en dan is dit toch wel weer een mooie release in het nu al geweldige muziekjaar 2016.

Viel me een beetje tegen na To be kind. Maar ja, die plaat was dan ook on-ge-lo-fe-lijk sterk!
Het is wel een goeie Swans-plaat deze, maar de songs zijn wat mij betreft minder sterk dan het materiaal op To be kind.

Prima plaat weer, ben morgen benieuwd naar het live optreden. Zeker na opwarmer Anna von Hausswolff .

Bereid je dan maar voor op een zenuwslopende set van tweeënhalf uur. Was er gisteren in de Botanique, en werkelijk waar, nog nooit zo meegesleept geweest bij een optreden als bij Swans.

Swans in Botanique: Logge riffs, bezwerende litanieën - Concertverslagen - KnackFocus.be - focus.knack.be

Was in de Boutanique inderdaad gemakkelijk een van de meest meeslepende optredens die ik al heb mogen aanschouwen.
Enorm intens!

Ik ken bijna geen enkel nummer van Swans, maar toch heeft een vriend van me een ticket gekocht voor mij voor hun optreden in Tourcoing (Frankrijk) op 8 november. Altijd grote woorden gehoord over hun optredens, ik ben eens benieuwd. Zal hun laatste drie platen in de tussentijd ook eens moeten draaien.

Weer zo' n dijk van een plaat, het wordt steeds donkerder in het hoofd van frontman Gira, en dat het leeft en zich in je vestigd en mee neemt naar het einde van de aarde, of liever gezegd naar het einde van de wereld... Om in genade te vallen of opgeslokt te worden. Een helse klus om dit te weerstaan. Maar als je dit doorstaat zie je iets heel moois. Bijna wagneriaans en ....Hemels of Hels.
Gira flikt het weer

Het is er dan eindelijk van gekomen, vandaag heb ik The Glowing Man integraal beluisterd. Wat een lange zit!. Maar ik heb er wel van genoten, vooral Cloud of Forgetting en Frankie M laten een diepe indruk op me na. Vanavond zie ik ze live, hopelijk wordt dat ook genieten! Mijn oordoppen liggen alvast klaar...

Die oordoppen zijn een must have! Geniet ervan. Je zal de muziek goed voelen doortrillen tot in het diepste van uw lichaam.

De oordoppen waren inderdaad meer dan nodig. Het nadeel was dat m'n vrienden en ik van die goedkope broldoppen hadden die geen geluid filtert. Met de oordoppen in klonk het dus voor geen meter. Het gevolg: dat we het grootste deel van het optreden beluisterd hebben zonder oordoppen, waarna Gira ons halfdoof achterliet Wat een sloophamer van een optreden zeg. Live totaal anders dan op cd/lp ook, ik kon bijna niks herkennen, wat ik zeker niet erg vond ofzo.

Heb nadien nog My Father Will Guide Me... op cd gekocht bij de merch, waar Gira 'm heeft gesigneerd. Zalig, zo'n toewijding aan je fans!

Hoe geweldig is The World Looks Black wel niet?! Alsof Talking Heads en James Chance de handen in elkaar sloegen. Gira op de dansvloer!

Het verbaast me enigszins dat niemand When Will I Return heeft aangevinkt want is ook een beklemmend nummer. Alhoewel ik onmiddellijk daaraan moet toevoegen dat The Glowing Man (de song) en Frankie M. ook 2 essentiële lappen muziek zijn. Als album heb je er een hele kluif aan en vraagt wel enige bereidheid om je onder te dompelen in de gitzwarte diepten die Gira en z'n manschappen creëren. De condition humaine ontzenuwd en op een broeierige dag als vandaag past de muziek wonderwel bij de loden hitte die er hangt, de geur van verbrand asfalt in de neusgaten en in de verte de verplaatsing van warme lucht. Geen plaat die je opzet terwijl je familie of vrienden op bezoek krijgt tenzij je met z'n allen met de ogen dicht een enkeltje richting duisternis wil uit gestuurd worden. Maar voor de uren die je alleen met de muziek spendeert kleuren ze rood en zwart, het gloeien komt vanzelf...

Ik denk dat dit inmiddels mijn favoriet van de trilogie (The Seer - To Be Kind - The Glowing Man) is. Swans bereikt hier voor mij zijn final form als sjamanistische rockband, de moderne evenknie van bands als Pink Floyd, The Doors, Can en The Velvet Underground wanneer zij op hun meest trance-opwekkend waren. Ik snap dat een gedeelte luisteraars deze als te eentonig ervaart, zelfs ten opzichte van de twee voorgangers. Van de trilogie is dit het album met het meeste geduld. Laagje voor laagje worden meesterlijk over elkaar heen gelegd totdat er een gigantische soundscape is waarbinnen ook allerlei zaken constant veranderen. Er hangt hier een enorme rust over de band heen, het is ronduit meditatief in de openingsfase met Cloud of Forgetting / Cloud of Unknowing, en juist op zijn bruutste momenten een pure uitdrijving voor de luisteraar. De manier waarop de band in de titeltrack als een bulldozer minutenlang hetzelfde akkoord ramt is de ultieme wijze om de opgebouwde spanning in het eerste gedeelte los te laten, en binnen deze complete uitstorting is de band constant bezig om de spanning zo mogelijk nog verder op te bouwen en het interessant te houden door allerlei details. Ook staan er ronduit funky grooves op deze plaat, zoals op The World Looks Red / The World Looks Black. Michael Gira is inmiddels echt volledig de mantraman, met zijn ronduit bezwerende zanglijnen.

De muren van geluid zijn hier het meest uitgekristalliseerd van alle albums. De manier waarop Swans repetitie gebruikt lijkt simpel, maar er is geen enkele band die mij zo kan meeslepen als Swans, en al helemaal op deze plaat. Na de complete slooppartij in de titeltrack, word je in een ronduit meeslepende krautrock-workout gedreven, waar ik me compleet in verlies. Het was live het moment waarop ik in een trance geraakte, en ook in de thuisluisterervaring kan ik behoorlijk diep belanden terwijl ik als een gek dans. Ik heb geen enkele andere plaat waarin ik zo diep kan gaan als The Glowing Man. Het is een plaat die ik probleemloos afluister en mijn gevoel van tijd kwijt ben. Ik zie het meer als een ervaring.

The Glowing Man vind ik een uitstekende plaat. De brute, bezwerende spanningsbogen zijn wederom intens. Niettemin mis ik het (gothic) horrorgevoel op deze plaat. De muziek op The Seer en To Be Kind klonk ronduit demonisch. Uiteraard is de band nog steeds niet vies van een heftige uitbarsting, maar echt ongemakkelijk wordt het niet meer.

Snel meer van deze plaat proberen, nam ff een pauze want het is een aardig lange plaat lmao, maar so far so good!

Ik vind het zelf de zwakste van de trilogie (The Seer, To Be Kind, en deze), maar alsnog echt fucking goed zelf

Jaa? Alsnog geef je 5 sterren dus het moet wel heeel goed zijn haha.
To be c.....

Het is wel erg goed, maar ik geef alles best hoge ratings dus het kan ook aan mij liggen, maar sws luisteren het is erg gaaf

Swans goes Godspeed op dit album. Niet dat swans normaal zeer korte nummers maakt maar op dit album voelt de sfeer aan zoals godspeed hem kan brengen.
Vind hem iets mineder dan the seer maar dit album blijft als een huis staan door nummers als the world looks red en frankie M.

Van de trilogie The Seer/To be Kind/The Glowing man vind ik deze de meest sfeervolle en daarmee de sterkste. Waar The Seer me niet helemaal kan boeien en To be Kind wel sterkste nummers heeft maar niet consistent blijft vind ik The Glowing man heel mooi in balans blijven als geheel. De vergelijking met Godspeed You! Black Emperor vind ik wel treffend en wellicht dat dat ook een van de redenen is waarom mij deze het meeste aanspreekt. Dit album is iig degene waar ik vaakst naar terugkeer, die ik ook helemaal afluister. Alle andere Swans albums van dit formaat verdeel ik over meerdere dagen.

wtf ... Soundtracks For The Blind is de plaat die Godspeed nodig had om tot zo'n sound te komen.

Easy easyyyy
Ik zeg puur dat ik het op godspeed vind lijken, dit album. En nergens dat godspeed eerder is of iets in die richting.
Ik vind beide fenomenaal tho

IK BEN VOLLEDIG ONTSPANNEN!

Even in de semantiek, 'Swans goes Godspeed' suggereert wel degelijk een volgorde der gebeurtenissen.

Ik heb Swans deze eeuw twee keer live gezien, en dat viel mij bij beide gelegenheden niet in alle opzichten helemaal mee. Gira heeft wel een enorm goeie band om zich heen, maar zonder Jarboe is het er nogal masculien van geworden. Ten tijde van Soundtracks for the Blind vond ik ze op het podium wél fenomenaal.

Bij het laatste optreden van GYBE op ReWired ben ik weggelopen. Het klonk als een klok maar het oogde allemaal erg vermoeid.

Dit jaar* valt het doek voor de huidige incarnatie van Swans. Daarmee komt een eind aan een zevenjarige cyclus van opnemen, toeren en opnemen. Net als op de twee voorgangers zijn de nummers op The Glowing Man deels gegroeid uit improvisaties tijdens concerten en deels gebaseerd op akoestische demo’s van frontman Michael Gira.

Evenals de werkwijze verschilt ook het geluid van deze nieuwe plaat weinig van The Seer en To Be Kind. Grote verrassingen blijven daarom uit. De verschillen zijn meer te vinden op het vlak van sfeer en in de accenten die de band legt. Zo valt op dat het album wat toegankelijker klinkt, hoewel dat bij Swans natuurlijk relatief blijft. Met drie nummers die ver boven de twintig minuten klokken en de vertrouwde beenharde repeterende stukken is dit alles behalve luistervriendelijke muziek. Het lijkt alsof de band nog verder de diepte in gegaan is om tot de essentie van haar geluid door te dringen.

Op The Glowing Man blikt Gira voor het eerst terug. Zo gebruikt hij een stuk tekst dat Thurston Moore in de vroege jaren tachtig voor het Sonic Youth debuut leende. En in het titelnummer is een opnieuw gearrangeerd fragment van de vorige plaat te vinden. ‘Frankie M.’ gaat dan wel niet over Gira, maar de mantra van verdovende middelen die hij daar opsomt brengt zijn roemruchte verleden in herinnering. Op 'When Will I Return', zingt Gira's echtgenote Jennifer. Het nummer verhaalt van een ‘deeply scarring experience’ in haar leven, maar doet opvallend genoeg denken aan de tijd dat Jarboe nog deel uitmaakte van Swans. De afsluiter, toepasselijk getiteld ‘Finally, Peace’, doet dan weer denken aan het luchtigere Angels of Light, Gira’s andere band.

Titelnummer ‘The Glowing Man’ kan als samenvatting van het album gezien worden. In een krap halfuur komt alles wat Swans uniek maakt voorbij. De ambientachtige sfeerstukken, Gira’s bezeten zang, de mokerslagen en de uptempo ritmische stukken waar Swans meer rockt dan ooit te voren. De tekst gaat over een zekere Joseph. Dit is volgens Gira de entiteit die als Twin Peaks’ Bob de controle van hem overneemt wanneer hij zijn muziek op papier zet. Hopelijk blijft Joseph nog heel lang bij hem, want The Glowing Man is een prachtig sluitstuk van een tijdperk en doet uitkijken naar de volgende zet van Gira.

* Geschreven in 2016