The Clash - The Clash (1977)

Vreemd dat hier nog geen berichtje bij staat. Dit album verdient dat namelijk zeker. Het debuutalbum van The Clash en het is meteen ook de enige punkplaat die ze hebben gemaakt. Ikzelf heb de US versie en die verschilt nogal van deze. Misschien moet dat worden aangepast?

Het album is zeer goed en bevat een aantal regelrechte punkklassiekers. Nummers als White Riot, Remote Control, Career Opportunities en Clash City Rockers zijn lekker aggressieve tracks. De rest van het album volgt deze lijn, op een enkel reggae uitstapje na(Police & Thieves). Al met al een zeer prettig album dat na London Calling het beste is wat The Clash heeft gemaakt. 4,5 ster.

Heel andere sound dan London Calling, maar wat voor één! Heerlijke punkclassics met nummers als White Riot en I'm So Bored with the U.S.A (staat deze op de US versie? ) The Clash is inmiddels zo'n band waar ik nooit een bericht van achterlaat maar wel twee albums hebben die ik de laatste tijd steeds vaker draai. 4,5* voor onze Britse herrieschoppers.

Toen ik vanaf 1980 Muziekkrant Oor ging lezen en de Popencyclopedie las (letterlijk van A tot Z, nerd die ik ben) kwam ik vanzelfsprekend ook The Clash tegen. Over hun titelloze debuut leerde ik dat dit (links-)politiek geëngageerde punkgroep was. Sommigen popjournalisten maakten in dat opzicht vergelijkingen met de protestgeneratie van de jaren '60.

Medio juni/juli 1976 verscheen de debuutsingle van Joe Strummers vorige groep The 101'ers. Hij is dan al overgestapt naar The Clash, gevraagd door gitarist Mick Jones en bassist Paul Simonon, zo vertelt de officiële website.
Wikipedia echter vertelt dat manager Bernard Rhodes en de toenmalige gitarist Keith Levene degenen waren die Strummer losweekten. Op 4 juli 1976 volgt het eerste optreden. Duidelijk is dat Rhodes van meet af aan een heldere koers helpt uitzetten. Strummer verwoordde het in oktober '76 in punkmagazine Sniffin' Glue zo: "I don't believe in all that anarchy bollocks!", in december '76 door hem in NME verduidelijkt met “We’re anti-Fascist, we’re anti-violence, we’re anti-racist and we’re pro-creative".

Na bezettingswijzigingen verschijnt in maart '77 single White Riot die in april op #38 piekt in de Britse hitlijst, diezelfde maand gevolgd door deze debuutelpee. Dit bij het majorlabel CBS: niet alles in punkland was volgens het credo 'Do It Yourself' .
Acht nummers op kant 1, zes op kant 2. Muzikaal gezien klinkt stevige rock, die met zijn melodieën toch toegankelijk klinkt. Althans, met de oren van nu. Toen kwam dit een stuk rauwer binnen. In de cover van Police & Thieves van de Jamaicanen Lee Perry en Junior Murvin is hun reggae fraai verpunkt.
Persoonlijke hoogtepunten naast de single zijn I'm So Bored with the U.S.A., het met een kleine gitaarsolo beginnende What's My Name en het felle Career Opportunities.

The Clash behaalde bij verschijnen meteen zijn hoogste positie: #12 op 24 april 1977. Punk bereikte een groter publiek.
New wave is een containerbegrip en eigenlijk is punk dat ook. The Clash klinkt beduidend anders dan collega-punkpioniers als Ramones, The Stranglers, Buzzcocks en Sex Pistols: ieder had zijn eigen stijl. En dit is muzikaal héél andere koek dan mijn vorige album tijdens mijn reis door new wave en de randen daarvan, Get It van Dave Edmunds. Ik ga verder van Londen naar Dublin en de The Radiators from Space.